วันสมโภชนักบุญทั้งหลาย

พี่น้องที่รักในพระคริสตเจ้า... ลองจินตนาการถึงความเงียบสงัดของค่ำคืนหนึ่ง เมื่อเราแหงนมองท้องฟ้ากว้าง ท่ามกลางหมู่ดาวนับล้านดวงที่มีแสงระยิบระยับ เราไม่ได้มองเห็นเพียงแค่ก้อนหินหรือกลุ่มก๊าซที่ล่องลอยอยู่ไกลโพ้น แต่เรากำลังมองเห็นความกว้างใหญ่ที่มนุษย์เราตัวเล็กเหลือเกินเมื่อเทียบกับจักรวาลนี้... ในบทอ่านแรกจากหนังสือวิวรณ์วันนี้ ยอห์นไม่ได้มองเห็นดวงดาวบนท้องฟ้า แต่ท่านมองเห็น 'ฝูงชนจำนวนมาก ซึ่งไม่มีใครสามารถนับได้ จากทุกประชาชาติ ทุกเผ่า ทุกชาติ และทุกภาษา' พวกเขายืนอยู่ต่อหน้าพระที่นั่งและต่อหน้าลูกแกะ สวมเสื้อผ้าสีขาวและถือใบปาล์มในมือ... ภาพนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่เรื่องราวในจินตนาการ แต่มันคือความจริงอันยิ่งใหญ่ที่เปิดออกให้เราเห็นว่า บ้านที่แท้จริงของเราไม่ได้สิ้นสุดลงที่ผืนแผ่นดินนี้ แต่กำลังรอคอยเราอยู่ที่สรวงสวรรค์

ในค่ำคืนที่ความเงียบงัดเข้ามาทักทายในบ้านของท่านอาลันและท่านเถา ความคิดถึงมักจะเดินทางมาอย่างเงียบเชียบ... สี่เดือนแล้วนะเบนจามิน วอ ลูกชายผู้เป็นที่รักของครอบครัว ได้ก้าวข้ามผ่านเส้นทางนี้ไปสู่อ้อมกอดนิรันดร์ของพระเจ้า พ่อรู้ว่าในบ้านหลังนี้ รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของเด็กชายผู้มีความฉลาดล้ำลึก ผู้ใช้เวลาว่างในการเขียนโค้ดเกมและแอปพลิเคชันบน GitHub อย่างตั้งอกตั้งใจ ยังคงชัดเจนอยู่ในความทรงจำ... เบนจามินผู้มีความหลงใหลในปีกเหล็กกล้าของเครื่องบิน และมีความฝันอันน่ารักที่จะสร้างสายการบินของตัวเองที่ชื่อว่า 'Con Chim Airlines' พร้อมกับรอยยิ้มเขินอายและเสียงหัวเราะคิกคักทุกครั้งที่เขาพูดถึงมัน... เด็กชายผู้มีปีกแห่งจินตนาการคนนั้น บัดนี้ไม่ได้มองดูเครื่องบินจากพื้นดินอีกต่อไปแล้ว แต่เขากำลังโบยบินอยู่ในสรวงสวรรค์ที่เต็มไปด้วยความสว่างของพระเจ้า

พี่น้องครับ วันนี้เป็นวันสมโภชนักบุญทั้งหลาย เป็นวันที่เราเฉลิมฉลองให้กับผู้คนที่ได้เดินทางไปถึงบ้านของพระเจ้าแล้ว และในฝูงชนจำนวนมากที่สวมเสื้อผ้าสีขาวนั้น มีดวงวิญญาณอันงดงามของเบนจามินรวมอยู่ด้วย เด็กชายผู้มีหัวใจที่อ่อนโยนและเปี่ยมด้วยความเมตตาอย่างแท้จริง... พี่น้องจำเรื่องราวที่งดงามชิ้นหนึ่งได้ไหมครับ? เมื่อตอนที่เบนจามินอายุเพียงสิบห้าปี เขารู้ว่าคุณลุงวิลเลียมกำลังป่วยหนักจากโรคหลอดเลือดสมอง เด็กชายคนนี้ไม่ได้ลังเลเลย เขารีบมาบอกพ่อแม่ด้วยความจริงใจบริสุทธิ์ว่า เขายอมที่จะมอบเงินเก็บทั้งหมดในกระปุกออมสินเพื่อช่วยเหลือคุณลุง... เขาไม่ได้ทุบกระปุก ไม่ได้ทำลายสิ่งใดเลย... แต่นั่นคือการ 'เสนอ' จากหัวใจของเด็กชายผู้พร้อมจะสละทุกสิ่งที่เขามีเพื่อคนที่เขารัก นี่คือความงดงามที่พระเจ้าทรงมองเห็น หัวใจที่กว้างใหญ่กว่าอายุของเขาเอง... และความรักนั้นก็ไม่ได้สูญหายไปไหน แต่มันยังคงไหลรินผ่าน 'บ่อน้ำแห่งความรัก' (Giếng Gioan Baotixita) ที่ถูกสร้างขึ้นในชื่อของเขา เพื่อส่งน้ำสะอาดและความช่วยเหลือไปยังผู้คนที่ยากไร้ในดินแดนที่ห่างไกล ทุกครั้งที่มีคนยากจนได้ดื่มน้ำสะอาด นั่นคือชีวิตของเบนจามินที่ยังคงหล่อเลี้ยงโลกใบนี้ด้วยความเมตตา

แต่พี่น้องครับ ในขณะที่เราพูดถึงความงดงามของสรวงสวรรค์และความศักดิ์สิทธิ์ เราต้องกล้าที่จะพูดความจริงเกี่ยวกับความเจ็บปวดที่อยู่เบื้องล่างด้วย... ท่านอาลัน ท่านเถาครับ พ่อรู้ว่าในฐานะพ่อแม่ที่ต้องสูญเสียลูกชายผู้เป็นดวงใจไป บางครั้งในยามค่ำคืนที่เงียบงัน ความคิดฟุ้งซ่านหรือความรู้สึกผิดอาจจะแอบเข้ามาเคาะประตูหัวใจของท่าน ท่านอาจจะถามตัวเองด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวว่า 'เราทำอะไรพลาดไปหรือเปล่า? ทำไมเราถึงปกป้องเขาไว้ไม่ได้?' ในวินาทีนี้ พ่อขอพูดกับท่านด้วยความจริงและด้วยความรักของพระเจ้า: ท่านไม่ได้พลาดอะไรเลย... ท่านไม่ได้ทำอะไรผิด ความเจ็บป่วยที่พรากเบนจามินไปรวดเร็วเกินกว่าที่เราจะตั้งตัวทันนั้น ไม่ใช่บทลงโทษ ไม่ใช่ผลของความบกพร่องใดๆ ของท่านทั้งสิ้น... มันเป็นความทุกข์ที่อยู่นอกเหนือการควบคุมของมนุษย์ เป็นสิ่งที่ไม่มีความรัก ความใส่ใจ หรือความระมัดระวังใดในโลกจะขวางกั้นได้ ท่านได้รัก ได้ดูแล และได้โอบกอดเบนจามินด้วยหัวใจทั้งหมดของความเป็นพ่อแม่อย่างดีที่สุดแล้ว และเบนจามินก็รับรู้ความรักนั้นอย่างเต็มเปี่ยมในทุกวินาทีของชีวิตเขา พระเจ้าผู้ทรงเมตตาไม่ได้กล่าวโทษท่านเลย... และท่านก็ไม่ควรลงโทษหัวใจของตัวเองอีกต่อไป จงวางก้อนหินแห่งความรู้สึกผิดนี้ลงที่หน้าพระแท่น ให้พระเมตตาของพระเจ้าชะล้างความเจ็บปวดนั้นออกไป และให้ท่านเป็นอิสระจากความรู้สึกผิดเถิด

มองไปที่พระวรสารวันนี้สิครับ... เมื่อพระเยซูเจ้าทอดพระเนตรเห็นฝูงชน พระองค์เสด็จขึ้นไปบนภูเขา ประทับนั่ง และทรงสอนพวกเขาด้วยบทเพลงแห่งความสุขที่พลิกโลกทั้งใบ: 'Blessed are the poor in spirit... Blessed are they who mourn...' พระเยซูไม่ได้บอกว่าความโศกเศร้าไม่มีอยู่จริง พระองค์ทรงบอกว่า 'ผู้เป็นทุกข์โศกเศร้า จะได้รับการปลอบประโลม'... คำว่า 'ได้รับการปลอบประโลม' ในภาษาของพระเจ้าไม่ได้หมายถึงการลืมเลือนความเจ็บปวด แต่มันหมายถึงการที่พระองค์ทรงเข้ามาโอบกอดเราไว้ในยามที่เราแตกสลาย... เบนจามินกำลังอยู่ในความปลอบประโลมนั้น และพระองค์ก็กำลังโอบกอดท่านทั้งสองไว้ในอ้อมแขนเดียวกันนี้เช่นกัน

ท่านอาลัน ท่านเถาครับ... ความคิดถึงที่ท่านมีต่อเบนจามิน บางครั้งอาจจะมาในรูปแบบของความฝัน หรือเสียงเรียกแผ่วเบาในยามค่ำคืน... เหมือนกับที่ท่านอาลันเคยฝันถึงเบนจามินในคืนวันที่ 25 มิถุนายน เมื่อเห็นลูกชายวิ่งเล่นอย่างแข็งแรงในกางเกงขาสั้นสีเขียว หรือในความฝันที่อบอุ่นเมื่อได้ไปยืนรอซื้อไอศกรีมด้วยกัน... ความฝันเหล่านั้นไม่ใช่ภาพลวงตา แต่เป็นสะพานเล็กๆ ที่พระเจ้าทรงอนุญาตให้หัวใจที่คิดถึงได้เชื่อมต่อกันชั่วขณะ... เบนจามินบอกพ่อว่า 'ไม่เป็นไรนะ Con sẽ dõi theo ba mẹ - ลูกจะคอยเฝ้าดูพ่อแม่นะ'... นั่นคือคำพูดที่มาจากลูกชายผู้เปี่ยมด้วยความกตัญญูและห่วงใย เขายังคงอยู่ใกล้ชิดกับครอบครัวเสมอ

ไรอัน ลูกชายที่รักของพ่อ... พี่เบนยังคงมองดูหนูอยู่เสมอด้วยรอยยิ้มและความภาคภูมิใจ หนูคือของขวัญล้ำค่าที่พี่ชายรักมากที่สุด อย่ากลัวที่จะมีความสุข อย่ากลัวที่จะหัวเราะและเล่นสนุกในแบบของหนู เพราะทุกรอยยิ้มของหนูคือความสุขที่พี่เบนอยากเห็นที่สุดจากบนสวรรค์... พี่เบนไม่ได้หายไปไหน เขายังคงเป็นพี่ชายที่คอยปกป้องหนูจากเบื้องบน

วันนี้ พ่ออยากให้ท่านนำสิ่งนี้ติดตัวกลับบ้านไปครับ: ในครั้งต่อไปที่ท่านเห็นเครื่องบินกำลังทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า หรือเห็นนกน้อยบินผ่านไป ให้ท่านแหงนมองขึ้นไป ส่งยิ้มให้เบนจามิน และกระซิบเบาๆ ว่าท่านรักเขามากเพียงใด... จงเข้มแข็งและวางใจเถิด เพราะพระเจ้าผู้ทรงสวมเกราะคุ้มกันให้เบนจามิน ก็ทรงกางปีกโอบกอดท่านไว้ด้วยความรักที่ไม่มีวันสิ้นสุดเช่นกัน... ขอให้สันติสุขของพระคริสตเจ้าสถิตอยู่ในใจของท่านทั้งหลายตลอดไป... อาเมน.