Η Αγία Τριάδα και πάντες οι Άγιοι

Σκεφτείτε για μια στιγμή την εικόνα μιας ατέλειωτης σειράς από λευκά ρούχα που ανεμίζουν στον άνεμο, όχι από κάποια ανθρώπινη ματαιοδοξία, αλλά επειδή κάποιος τα έπλυνε μέσα σε μια πηγή που δεν στερεύει ποτέ. Στο σημερινό πρώτο ανάγνωσμα, ο Ιωάννης βλέπει ένα πλήθος αμέτρητο, από κάθε έθνος και φυλή, να στέκεται μπροστά στον θρόνο και μπροστά στο Αρνί. Δεν είναι μια στρατιά κατακτητών. Είναι άνθρωποι που πέρασαν μέσα από τη μεγάλη θλίψη, που η ζωή τους δοκιμάστηκε στα όρια, και όμως τα ρούχα τους έγιναν λευκά στο Αίμα του Αρνίου. Υπάρχει μια τεράστια, σιωπηλή ομορφιά σε αυτή την εικόνα. Δεν μας μιλάει για μια θεωρία, αλλά για μια πραγματικότητα: ότι η ζωή, όσο σύντομη ή όσο επίπονη κι αν είναι, βρίσκει το τελικό της σπίτι εκεί όπου το φως του Θεού δεν σβήνει ποτέ.

Ο Benjamin Vo, ο δικός μας Ben, ήταν ένα αγόρι που έφερε μέσα του αυτή την καθαρότητα και τη δίψα για το φως. Θυμηθείτε τον, όχι μέσα από τα λόγια της αρρώστιας, αλλά μέσα από την εικόνα εκείνου του δεκαπεντάχρονου παιδιού που στεκόταν δίπλα στη μητέρα και τον αδελφό του, τον Ryan, κάτω από το φως που περνούσε μέσα από τα τεράστια, πολύχρωμα παράθυρα ενός ναού, με το χαμόγελο που αποκάλυπτε τα σιδεράκια του και τα μάτια του γεμάτα μια ήσυχη, αθώα περιέργεια. Ο Ben είχε μυαλό λαμπρό, έλυνε μαθηματικά μεγαλύτερων τάξεων, ταξίδευε στον κόσμο, σχεδίαζε τα όνειρά του για την 'Con Chim Airlines' με ένα αθώο γέλιο που έκανε τους πάντες να χαμογελούν μαζί του. Αλλά αυτό που έμεινε, αυτό που χαράχτηκε βαθιά στις καρδιές σας, Alan και Thao, δεν ήταν μόνο η ιδιοφυΐα του. Ήταν η απέραντη, ασύλληπτη τρυφερότητά του. Θυμηθείτε πώς, σε ηλικία μόλις δώδεκα ετών, έκλαψε στα γενέθλια του πατέρα του από τον φόβο μήπως τον χάσει. Η αγάπη του ήταν τόσο μεγάλη, τόσο προκαταβολική, που πονούσε πριν ακόμη έρθει ο πόνος.

Πρέπει να πούμε την αλήθεια σήμερα, Alan και Thao, πριν προσπαθήσουμε να βρούμε την παρηγοριά. Ο πόνος σας είναι σαν ένα άδειο δωμάτιο όπου ακούγεται ακόμη ο αντίλαλος από τα βήματά του, από τις συζητήσεις για την τεχνολογία, από την παρουσία του που γέμιζε τον κόσμο σας. Μην προσπαθήσετε να κρύψετε αυτά τα δάκρυα. Ο Χριστός στο Ευαγγέλιο σήμερα ανεβαίνει στο βουνό και μακαρίζει εκείνους που πενθούν. «Μακάριοι οι πενθούντες, ότι αυτοί παρακληθήσονται». Ο Θεός δεν ζητά από εσάς να είστε δυνατοί με τη δική σας δύναμη. Το πένθος σας είναι ιερό. Είναι η απόδειξη του πόσο βαθιά αγαπήσατε, του πόσο ολοκληρωτικά δώσατε την καρδιά σας σε αυτόν τον υπέροχο γιο. Η απουσία του Ben αφήνει ένα κενό που καμία ανθρώπινη φωνή δεν μπορεί να γεμίσει από μόνη της.

Θέλω να αγγίξω μια πέτρα που ίσως κουβαλάτε σιωπηλά στις νύχτες της αϋπνίας σας, μια πέτρα που ονομάζεται ενοχή. Αν ποτέ το σκοτάδι σάς ψιθύρισε ότι κάτι θα μπορούσε να είχε γίνει διαφορετικά, ότι η ασθένεια ήταν αποτέλεσμα κάποιας δικής σας παράλειψης, ακούστε με πολύ προσεκτικά. Όταν οι μαθητές ρώτησαν τον Κύριο για τον άνθρωπο που γεννήθηκε τυφλός, αν έφταιγε ο ίδιος ή οι γονείς του, ο Ιησούς απάντησε: «Ούτε αυτός αμάρτησε, ούτε οι γονείς του». Η ασθένεια δεν είναι τιμωρία, δεν είναι ποτέ το αποτέλεσμα κάποιου λάθους ή κάποιας αμέλειας. Είστε απόλυτα αθώοι. Η φροντίδα σας, η αγάπη σας, ο τρόπος που σταθήκατε δίπλα στον Ben ήταν τέλειοι, γεμάτοι αφοσίωση και θυσία. Αφήστε αυτή την πέτρα κάτω από τα χέρια σας. Δεν σας ανήκει. Ο Θεός δεν σας κατηγορεί· σας κρατάει αγκαλιά μέσα στην ίδια σας τη θλίψη, με την ίδια τρυφερότητα που ο Ben είχε όταν ήθελε να προσφέρει τα πάντα.

Σκεφτείτε το αυτό για μια στιγμή. Ο Ben, στα δεκαπέντε του χρόνια, είχε πει στους γονείς του ότι ήθελε να δώσει ολόκληρο τον κουμπαρά του για να βοηθήσει τον θείο του William, ο οποίος υπέφερε από τα εγκεφαλικά επεισόδια. Δεν χρειάστηκε να τον σπάσει, δεν χρειάστηκε να τον αδειάσει—η πράξη δεν ολοκληρώθηκε έτσι, γιατί υπήρχε ασφάλεια και λύση. Αλλά η πρόθεση, η καρδιά ενός παιδιού που ήθελε να δώσει τα πάντα, χωρίς να κρατήσει τίποτα για τον εαυτό του, αποκαλύπτει ποιος ήταν πραγματικά ο Ben. Ήταν μια ψυχούλα έτοιμη να προσφερθεί. Και σήμερα, αυτό το πνεύμα συνεχίζει να ζει. Σκεφτείτε εκείνο το πηγάδι καθαρού νερού που άνοιξε στο Cà Mau του Βιετνάμ, το «Giếng Gioan Baotixita», στη μνήμη του. Εκείνο το νερό που ξεδιψάει τους φτωχούς είναι η συνέχιση της αγάπης του Ben. Ο Ben δεν έφυγε για να εξαφανιστεί· η καλοσύνη του συνεχίζει να ρέει στη γη, όπως το όνομα του μέσου του ονόματός του, Đại Dương, που σημαίνει «Μεγάλος Ωκεανός».

Στο δεύτερο ανάγνωσμα, ο Άγιος Ιωάννης μας θυμίζει: «Δείτε τι αγάπη μας έδωσε ο Πατέρας, ώστε να λεγόμαστε τέκνα Θεού· και είμαστε!». Ο Ben είναι τώρα στην τελειότητα αυτής της υιοθεσίας. Δεν είναι πια δεμένος με τα βάρη αυτού του κόσμου. Είναι στην «Τράπεζα του Ουρανού», μαζί με τον Άγιο Κάρλο Ακούτις, εκείνα τα δύο νέα παιδιά που έφυγαν νωρίς αλλά άφησαν το φως τους να καίει τόσο φωτεινό. Σκεφτείτε τον πατέρα του στο όνειρο, να τον βλέπει υγιή, να λέει «Δεν πειράζει, con θα προσέχω τη μαμά και τον μπαμπά». Ο Ben σας προσέχει. Είναι ο φύλακας άγγελος του σπιτιού σας.

Ryan, αγαπημένε αδελφέ, εσύ που μοιράστηκες τα ταξίδια, τις φωτογραφίες δίπλα στην πισίνα, τα γέλια και τις στιγμές με τον Ben: μη φοβάσαι να προχωρήσεις. Ο μεγαλύτερος αδελφός σου ζει μέσα στην καρδιά σου. Κάθε φορά που θυμάσαι το χαμόγελό του, κάθε φορά που κοιτάζεις τον ουρανό ή ακούς έναν κινητήρα αεροπλάνου να βουίζει, να ξέρεις ότι ο Ben είναι εκεί, περήφανος για σένα. Ζήσε τη ζωή σου με θάρρος, με την ίδια περιέργεια και καλοσύνη που είχε εκείνος. Ο Alan και η Thao σε χρειάζονται, και ο Ben σε αγαπάει τόσο πολύ.

Alan και Thao, η καρδιά σας είναι βαριά, αλλά η ελπίδα σας είναι αθάνατη. Μην αφήνετε τη θλίψη να σας κλείσει στον φόβο. Ο Θεός δεν σας εγκαταλείπει ούτε στιγμή. Κάθε πρωί που ξυπνάτε, ακούστε τη φωνή του Κυρίου να σας λέει αυτό που ο Ben έλεγε με το χαμόγελό του: «Καλημέρα». Συνεχίστε να ζείτε, συνεχίστε να αγαπάτε, συνεχίστε να κουβαλάτε αυτό το φως. Ο Ben δεν χάθηκε· σας περιμένει στην άκρη του αιώνιου φωτός, εκεί όπου τα δάκρυα στεγνώνουν για πάντα και η αγκαλιά του Θεού είναι η τελική πατρίδα. Αμήν.