Μνήμη της Υπεραγίας Θεοτόκου του Ροδαρίου

Σκεφτείτε για μια στιγμή την εικόνα μιας αλυσίδας από χάντρες που περνούν αργά, μία προς μία, μέσα από τα δάχτυλα κάποιου που προσεύχεται στη σιωπή ενός δωματίου. Το κομποσκοίνι ή το ροδάρι δεν είναι απλώς ένα κόσμημα, ούτε μια μηχανική επανάληψη· είναι ένας ρυθμός, μια ανάσα, ένας τρόπος να κρατάς το χέρι της Μητέρας του Θεού όταν ο δρόμος γίνεται ανηφορικός και σκοτεινός. Σήμερα, καθώς γιορτάζουμε τη μνήμη της Παναγίας του Ροδαρίου, στεκόμαστε εδώ, τρεις ολόκληρους μήνες από εκείνη την ημέρα του Ιουνίου που ο Ben πέρασε στην αιωνιότητα, κουβεντιάζοντας με μια θλίψη που μοιάζει με αδιέξοδο λαβύρινθο. Ο Benjamin Vo, με εκείνο το κοφτερό του μυαλό που έλυνε μαθηματικά της όγδοης τάξης όταν ήταν ακόμη στο δημοτικό, που έχτιζε κώδικα και ονειρευόταν την 'Con Chim Airlines' με τα Boeing 737, ήξερε τι σημαίνει δομή και ακρίβεια. Όμως σήμερα, η καρδιά σας, Alan και Thao, και η καρδιά σου, Ryan, δεν αναζητούν μαθηματικές αποδείξεις· αναζητούν ένα χέρι να κρατήσουν.

Στο σημερινό Ευαγγέλιο, οι μαθητές πλησιάζουν τον Ιησού σε έναν τόπο προσευχής και του λένε κάτι τόσο απλό, τόσο ανθρώπινο: «Κύριε, δίδαξέ μας να προσευχόμαστε, όπως και ο Ιωάννης δίδαξε τους μαθητές του». Δεν ζητούν δόξα, δεν ζητούν δύναμη· ζητούν έναν τρόπο να επικοινωνήσουν με Εκείνον που φαίνεται μακριά όταν η σιωπή πέφτει βαριά στο σπίτι. Ο Ιησούς τούς δίνει την πιο οικεία προσευχή, το «Πάτερ Ημών». Τους μαθαίνει να αποκαλούν τον Θεό «Πατέρα», να ζητούν τον επιούσιο άρτο, να συγχωρούν, και να μη λυγίζουν στη δοκιμασία. Ο Ben, με τη δική του τρυφερή και ευγενική ψυχή, έζησε τη ζωή του σαν μια διαρκή, σιωπηλή προσευχή. Θυμηθείτε εκείνη τη φωτογραφία όπου ο Ben και ο Ryan στέκονται δίπλα-δύο, ντυμένοι με τα λευκά τους πουκάμισα με τα διακριτικά του πιλότου στο στήθος, κοιτάζοντας τον φακό με εκείνο το απαλό, αθώο χαμόγελο κοντά στο πιάνο. Εκείνος ο πιλότος της καρδιάς σας δεν φοβόταν τα ύψη· ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο, από τη Λουρδη μέχρι το Βατικανό, αναζητώντας πάντα το φως. Τώρα, ο Ben βρίσκεται σε εκείνη την αιώνια πτήση, αγκαλιασμένος από τον ίδιο τον Πατέρα.

Πρέπει να πούμε την αλήθεια πριν φτάσουμε στην παρηγοριά, γιατί ο πόνος σας δεν μπορεί να γιατρευτεί με εύκολα λόγια. Ο πόνος σας, Alan και Thao, είναι αληθινός επειδή η αγάπη σας ήταν τεράστια. Είναι το άδειο πιάτο στο τραπέζι, είναι ο ήχος από τα πλήκτρα του υπολογιστή που έπαψαν να χτυπούν, είναι η μνήμη του γιου σας που σας διαπερνά ξαφνικά το πρωί όταν το φως μπαίνει από το παράθυρο. Ο Θεός δεν σας ζητά να προσποιηθείτε ότι δεν πονάτε. Ούτε σας ζητά να ξεχάσετε το γέλιο του όταν μιλούσε για τα αγαπημένα του αεροπλάνα ή τις ιδέες του. Ο πόνος σας είναι ο καθρέφτης της αγάπης σας. Αλλά μέσα σε αυτόν τον πόνο, ο Χριστός στέκεται δίπλα σας, χωρίς να βιάζεται, περιμένοντας απλώς να του επιτρέψετε να καθίσει μαζί σας στο καθιστικό, εκεί όπου οι μνήμες του Ben είναι παντού.

Θέλω να ακουμπήσω μια πέτρα που ίσως κουβαλάτε κρυφά και βαριά μέσα στις σκέψεις σας, στις αϋπνίες της νύχτας. Alan και Thao, αν ποtyέ η σκιά της ενοχής τόλμησε να ψιθυρίσει στο μυαλό σας ότι κάτι θα μπορούσε να είχε γίνει διαφορετικά, ότι η ασθένεια ήταν αποτέλεσμα κάποιας δικής σας παράλειψης, ακούστε με πολύ προσεκτικά. Όταν οι μαθητές ρώτησαν τον Ιησού για τον άνθρωπο που γεννήθηκε τυφλός, αν έφταιγε ο ίδιος ή οι γονείς του, η απάντηση του Κυρίου ήταν ξεκάθαρη: ούτε αυτός έφταιγε, ούτε οι γονείς του. Η ασθένεια, ο πόνος, ο θάνατος δεν είναι ποτέ τιμωρία, δεν είναι ποτέ το αποτέλεσμα κάποιας δικής σας αποτυχίας. Είστε απόλυτα αθώοι. Η φροντίδα σας, η αφοσίωσή σας, η αγάπη που του δώσατε μέχρι την τελευταία του αναπνοή ήταν τέλεια. Κανείς γονιός στον κόσμο δεν θα μπορούσε να είχε κάνει περισσότερα για τον Ben από όσα κάνατε εσείς. Αφήστε αυτή την πέτρα κάτω. Δεν σας ανήκει. Ο Θεός δεν σας κατηγορεί· σας αγαπά.

Στο πρώτο ανάγνωσμα, από την επιστολή προς τους Γαλάτες, ο Παύλος υπερασπίζεται την αλήθεια του Ευαγγελίου και μιλά για την κοινωνία της χάρης που του δόθηκε, θυμίζοντάς μας ότι οι στύλοι της Εκκλησίας του έδωσαν το δεξί χέρι της κοινωνίας, ζητώντας του μόνο να θυμάται τους φτωχούς. Ο Ben είχε αυτή τη γενναιοδυρία χαραγμένη στην καρδιά του από μικρός. Θυμηθείτε εκείνη τη στιγμή, όταν σε ηλικία μόλις δεκαπέντε ετών, είπε στους γονείς του ότι ήθελε να δώσει ολόκληρο τον κουμπαρά του για να βοηθήσει τον θείο του William που υπέφερε από τα εγκεφαλικά. Δεν έσπασε τον κουμπαρά, δεν τον άδειασε, δεν χρειάστηκε καν να τον δώσει επειδή υπήρχε ασφάλεια—αλλά η προσφορά του ήταν απόλυτη. Ήταν η κίνηση ενός αγοριού που, χωρίς καμία υστεροβουλία, ήταν έτοιμο να παραδώσει ό,τι είχε για να απαλύνει τον πόνο κάποιου άλλου. Αυτή η ψυχή, αυτή η καθαρότητα, είναι το πραγματικό αποτύπωμα του Ben στον κόσμο.

Ryan, αγαπημένε αδελφέ, εσύ που μοιράστηκες τα παιχνίδια, τα γέλια και τα όνειρα με τον Ben, εσύ που ξέρεις πόσο αγαπούσε να σχεδιάζει και να ονειρεύεται: ο αδελφός σου δεν έχει χαθεί. Στο όνειρο που είδε ο πατέρας σας, ο Ben στεκόταν υγιής, φορώντας το πράσιντσο σορτς του, και του είπε: «Ba ơi, test nào con cũng qua hết. Con tự thở được bình thường mà... sao con lại bị như vầy?» Και όταν ο πατέρας σου σε έσφιξε στην αγκαλιά του και του είπε ότι θα είναι στον ουρανό για πάντα, ο Ben μếuσαε, αλλά μετά είπε τα λόγια που πρέπει να κρατήσεις σαν φυλαχτό: «Không sao đâu, con sẽ dõi theo ba mẹ». Ο Ben σε προσέχει, Ryan. Συνέχισε να πετάς, συνέχισε να ζεις με θάρρος, γιατί ο αδελφός σου είναι το φως που σε καθοδηγεί από ψηλά.

Και κοιτάξτε πώς η αγάπη αυτού του αγοριού συνεχίζει να καρποφορεί. Το πηγάδι στο Βιετνάμ, το «Giếng Gioan Baotixita», που χτίστηκε στη μνήμη του, αναβλύζει καθαρό, ζωντανό νερό για τους διψασμένους ανθρώπους. Ο Ben, του οποίου το μεσαίο όνομα, Đại Dương, σημαίνει «Μεγάλος Ωκεανός», έγινε πράγματι ένας ωκεανός ζωής και ευσπλαχνίας για εκείνους που έχουν ανάγκη. Η αγάπη του δεν πέθανε· συνεχίζει να τρέχει, να ποτίζει τη γη, να δίνει ελπίδα.

Αδελφοί μου, σήμερα που η Παναγία του Ροδαρίου μας αγκαλιάζει με τη μητρική της τρυφερότητα, αφήστε της τα βάριά σας. Ο Ben αναπαύεται στην αγκαλιά του Θεού, μαζί με τους αγίους και τον άγιο Κάρλο Ακούτις, εκείνος ο άλλος νέος φίλος του ουρανού. Δεν είστε μόνοι. Σήκωση το βλέμμα σας στον ουρανό, εκεί όπου τα αεροπλάνα διασχίζουν τα σύννεφα, και θυμηθείτε ότι ο Ben χαμογελά, περιμένοντάς σας στην αιώνια χαρά. Αμήν.