Μνήμη του Αγίου Ιερωνύμου, Πρεσβυτέρου και Διδασκάλου της Εκκλησίας

Σκεφτείτε για μια στιγμή την εικόνα ενός αγοριού που κάθεται μπροστά σε μια οθόνη, απορροφημένο στη λεπτομέρεια ενός κώδικα που γράφει. Ο Benjamin Vo δεν έβλεπε απλώς γραμμές κειμένου· έβλεπε δυνατότητες. Έβλεπε έναν κόσμο που μπορούσε να οικοδομηθεί, μια πτήση που μπορούσε να προγραμματιστεί, μια ιδέα που μπορούσε να πάρει σάρκα και οστά. Υπήρχε μια διαύγεια στο βλέμμα του, μια συγκέντρωση που έδειχνε ότι ο Ben δεν φοβόταν την πολυπλοκότητα της ζωής. Σήμερα, καθώς στεκόμαστε εδώ, τρεις μήνες μετά την επιστροφή του στην αγκαλιά του Πατέρα, το κενό που αισθάνεστε, Alan και Thao, και το κενό που νιώθεις, Ryan, μοιάζει με εκείνο τον κώδικα που έμεινε ημιτελής στην οθόνη. Όμως, η πίστη μας μάς διδάσκει ότι ο Θεός δεν αφήνει τίποτα ημιτελές. Εκείνος ολοκληρώνει ό,τι εμείς θεωρούμε σύντομο, μετατρέποντας το τέλος σε μια νέα αρχή στην αιωνιότητα.

Πρέπει να πούμε την αλήθεια πριν φτάσουμε στην παρηγοριά: ο πόνος σας είναι αληθινός, γιατί η αγάπη σας ήταν αληθινή. Δεν είναι μια πνευματική άσκηση που μπορεί να λυθεί με ευσεβείς ευχές. Είναι το άδειο κάθισμα στο τραπέζι, είναι ο ήχος της σιωπής εκεί που κάποτε αντηχούσε η περιέργεια του Ben, είναι η αίσθηση ότι η καρδιά σας κουβαλά ένα βάρος που δεν μπορεί να μοιραστεί με λόγια. Ο πόνος σας είναι η ομολογία ότι ο Ben ήταν το φως της ζωής σας. Μην προσπαθήσετε να τον νικήσετε με λογικά επιχειρήματα ή με πνευματικές θεωρίες. Ο Θεός δεν σας ζητά να μην πονάτε· σας ζητά να μην πονάτε μόνοι σας. Σας ζητά να επιτρέψετε στον πόνο σας να γίνει η γέφυρα που σας ενώνει με τη δική Του καρδιά, μια καρδιά που γνωρίζει τι σημαίνει να χάνεις έναν αγαπημένο Υιό. Η αλήθεια είναι ότι ο θάνατος του Ben σας έχει αλλάξει, και αυτή η αλλαγή είναι η απόδειξη του πόσο βαθιά τον αγαπήσατε.

Στο πρώτο ανάγνωσμα, ο Ιώβ αναρωτιέται: «Πώς μπορεί ο άνθρωπος να δικαιωθεί ενώπιον του Θεού;». Είναι η κραυγή κάποιου που βλέπει την ισχύ του Παντοδύναμου να ανατρέπει τα βουνά και να σφραγίζει τα αστέρια. Ο Ιώβ νιώθει μικρός, ανίκανος να καταλάβει το σχέδιο του Δημιουργού. Και εσείς, ίσως, έχετε νιώσει αυτή τη μικρότητα. «Γιατί;» είναι η ερώτηση που αντηχεί στα δωμάτια του σπιτιού σας. Όμως, ο Θεός που «έκανε την Άρκτο και τον Ωρίωνα» είναι ο ίδιος Θεός που κρατά τον Ben στην παλάμη του χεριού Του. Ο Ben, με την αγάπη του για την αστρονομία και την αεροπλοΐα, ήξερε ότι για να πετάξεις ψηλά, πρέπει να εμπιστευτείς κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό σου. Η πίστη του Ben δεν ήταν μια τυφλή αποδοχή, αλλά μια ενεργή συμμετοχή στη ζωή. Θυμηθείτε εκείνη την κίνηση, τόσο αυθόρμητη και τόσο αγνή, όταν σε ηλικία δεκαπέντε ετών είπε στους γονείς του ότι ήθελε να δώσει όλο του το χαρτζιλίκι για να βοηθήσει τον θείο του, τον William, που υπέφερε από τα εγκεφαλικά. Δεν έσπασε τον κουμπαρά, δεν τον άδειασε, δεν τον έδωσε—αλλά η προσφορά του ήταν απόλυτη. Ήταν η κίνηση ενός αγοριού που είχε καταλάβει ότι η ζωή δεν μετριέται με αυτά που κρατάμε για τον εαυτό μας, αλλά με τη γενναιοδωρία της καρδιάς. Αυτή η προσφορά δεν χάθηκε. Είναι η πέτρα πάνω στην οποία ο Θεός συνεχίζει να χτίζει τη μνήμη του Ben.

Και εδώ, θέλω να ακουμπήσω μια πέτρα που ίσως κουβαλάτε σιωπηλά μέσα σας. Alan και Thao, αν ποτέ η ενοχή έχει ψιθυρίσει στο μυαλό σας, αν αναρωτηθήκατε αν θα μπορούσατε να είχατε κάνει περισσότερα, αν η ασθένεια ήταν κάποιο δικό σας λάθος, ακούστε με πολύ προσεκτικά. Όταν οι μαθητές ρώτησαν τον Ιησού για τον τυφλό, αν έφταιγε ο ίδιος ή οι γονείς του, ο Κύριος ήταν κατηγορηματικός: «Ούτε αυτός αμάρτησε, ούτε οι γονείς του». Η ασθένεια και ο θάνατος δεν είναι τιμωρία. Δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας δικής σας παράλειψης. Είστε εντελώς αθώοι. Η αγάπη σας, η φροντίδα σας, η αφοσίωσή σας στον Ben ήταν απόλυτη. Κανείς δεν θα μπορούσε να είχε κάνει περισσότερα. Ο Θεός δεν σας κατηγορεί. Μην κατηγορείτε εσείς τον εαυτό σας για όσα ήταν πέρα από κάθε ανθρώπινο έλεγχο. Αφήστε αυτή την πέτρα κάτω. Δεν σας ανήκει.

Στο Ευαγγέλιο σήμερα, ο Ιησούς είναι ξεκάθαρος: «Κανείς που βάζει το χέρι του στο αλέτρι και κοιτάζει πίσω, δεν είναι κατάλληλος για τη Βασιλεία του Θεού». Αυτό δεν είναι μια σκληρή εντολή να ξεχάσετε τον Ben. Είναι μια πρόσκληση να κοιτάξετε μπροστά, προς τον προορισμό όπου ο Ben σας περιμένει. Ο Ben, ο δικός μας Ben, ήταν ένας άνθρωπος που κοίταζε πάντα μπροστά—προς την επόμενη πτήση, προς την επόμενη ιδέα, προς την επόμενη στιγμή χαράς με τον Ryan. Σκεφτείτε τον Ben και τον Ryan να κοιτάζουν από το μπαλκόνι, να μοιράζονται το παγωτό τους, να ονειρεύονται την 'Con Chim Airlines'. Εκείνος ο ενθουσιασμός για το μέλλον είναι η κληρονομιά που σας αφήνει. Ο Ιησούς σας καλεί να συνεχίσετε να «οργώνετε» το χωράφι της ζωής σας, όχι με το βλέμμα στραμμένο στη λύπη, αλλά με την ελπίδα ότι κάθε σας πράξη αγάπης, κάθε σας χαμόγελο, κάθε σας προσπάθεια, είναι ένας σπόρος που φυτεύεται για την αιωνιότητα.

Ryan, αγαπημένε αδελφέ, εσύ που μοιράστηκες τόσα όνειρα με τον Ben, εσύ που ξέρεις πόσο του άρεσαν τα αεροπλάνα: ο αδελφός σου δεν έχει φύγει. Είναι στο φως. Μην φοβάσαι να συνεχίσεις να ονειρεύεσαι, να συνεχίσεις να χτίζεις, να συνεχίσεις να πετάς. Ο Ben πίστευε ότι «το να προσπαθείς είναι το μόνο που μετράει». Κάθε σου βήμα, κάθε σου επιτυχία, κάθε σου χαμόγελο είναι και δικό του. Ο Ben είναι ζωντανός στην αγάπη που μοιραστήκατε, και αυτή η αγάπη είναι πιο δυνατή από τον θάνατο. Μην αφήσεις τη θλίψη να σε εμποδίσει να ζήσεις τη δική σου ζωή με την ίδια τόλμη και περιέργεια που είχε ο αδελφός σου. Ο Ben σε προσέχει. Όπως είπε στο όνειρο του πατέρα του, «Δεν πειράζει, θα σας προσέχω». Αυτή η υπόσχεση είναι αληθινή.

Σκεφτείτε το πηγάδι στο Βιετνάμ, το «Giếng Gioan Baotixita», που φέρει το όνομά του. Καθαρό, ζωντανό νερό τρέχει εκεί για τους διψασμένους. Η αγάπη του Ben δεν σταμάτησε τον Ιούνιο· συνεχίζει να ξεδιψά τους άλλους μέσα από την καλοσύνη που συνεχίζει να ρέει στο όνομά του. Αυτό είναι το μυστήριο της ζωής: όταν δίνουμε τα πάντα, όπως ο Ben, γινόμαστε πηγές ζωής για τους άλλους. Ο Θεός δεν μας αφήνει ποτέ μόνους. Σας κρατά στην αγκαλιά Του, ακριβώς όπως ο πατέρας στο όνειρο, που έσφιξε τον Ben στην αγκαλιά του. Εκείνος είναι ασφαλής. Εκείνος είναι ελεύθερος. Και εσείς είστε αγαπημένοι του Θεού.

Αδελφοί μου, η πίστη μας δεν είναι μια υπόσχεση ότι δεν θα πονέσουμε, αλλά μια υπόσχεση ότι δεν θα μείνουμε στο σκοτάδι. Ο Ben μας δίδαξε τι σημαίνει να αγαπάς χωρίς όρους, να είσαι γενναιόδωρος χωρίς να περιμένεις αντάλλαγμα, να είσαι περίεργος για τη ζωή παρά τις δυσκολίες. Σήμερα, ο Κύριος σας καλεί να κάνετε το ίδιο. Σας καλεί να σηκωθείτε από το βάρος της θλίψης, όχι για να ξεχάσετε, αλλά για να συνεχίσετε να ζείτε με την ίδια αγάπη που σας δίδαξε ο Ben. Δεν είστε μόνοι. Η κοινότητα των αγίων, ο Άγιος Ιερώνυμος, ο Άγιος Κάρολος Ακούτις, και ο αγαπημένος σας Ben, είναι μαζί σας. Σας περιμένουν στο φως.

Φεύγοντας σήμερα από αυτόν τον ιερό χώρο, δεν σας ζητώ να ξεχάσετε. Σας ζητώ να κρατήσετε μια μικρή, κρυφή πράξη αγάπης στο όνομά του. Ένα χαμόγελο σε έναν άγνωστο, μια προσευχή για έναν άρρωστο, μια στιγμή ειρήνης στην καρδιά σας. Ο Ben δεν χάθηκε. Είναι ασφαλής. Και εσείς είστε αγαπημένοι του Θεού. Αμήν.