Σάββατο της Εικοστής Τετάρτης Εβδομάδας της Κοινής Περιόδου

Σκεφτείτε για μια στιγμή την εικόνα ενός σπόρου. Όχι ενός σπόρου που βλέπουμε σε ένα κατάστημα, αλλά ενός μικρού, σκληρού, φαινομενικά άψυχου κόκκου σιταριού που πέφτει στο χώμα. Από μόνος του, ο κόκκος δεν φαίνεται να έχει ζωή. Είναι κλειστός, είναι σφιχτός, είναι απλώς ένα πράγμα. Όμως, όπως μας διδάσκει ο Απόστολος Παύλος σήμερα, ο σπόρος αυτός «δεν ζωοποιείται εάν δεν αποθάνει». Πρέπει να σπάσει το περίβλημά του. Πρέπει να παραδοθεί στο σκοτάδι της γης, να διαλυθεί σχεδόν, για να μπορέσει η ζωή που κρύβει μέσα του να εκραγεί και να γίνει κάτι εντελώς διαφορετικό: ένα στάχυ, μια σοδειά, μια νέα ύπαρξη.

Αγαπημένοι μου, ο θάνατος του Benjamin Vo, πριν από τρεις μήνες, μοιάζει με αυτό το μυστήριο του σπόρου. Ο Ben ήταν ένα αγόρι με μια περιέργεια που δεν γνώριζε όρια. Θυμάμαι εκείνη την εικόνα του, να στέκεται στην άκρη ενός δρόμου στο Σαν Φρανσίσκο, με το γαλάζιο φούτερ του και το κόκκινο σακίδιο της Puma, έτοιμος να εξερευνήσει την πόλη με εκείνο το γλυκό, αθώο χαμόγελο. Δεν ήταν απλώς ένα παιδί που αγαπούσε τα αεροπλάνα και την τεχνολογία· ήταν ένα παιδί που αγαπούσε τη ζωή με μια ορμή που μερικές φορές μας έκανε να αναρωτιόμαστε πώς χωρούσε τόση ενέργεια σε ένα τόσο νεαρό σώμα. Ο Ben ήταν ο σπόρος που έσπειρε ο Θεός στη ζωή σας, Alan και Thao, και στη ζωή σου, Ryan, για να σας διδάξει τι σημαίνει να αγαπάς χωρίς όρους.

Πρέπει να πούμε την αλήθεια πριν φτάσουμε στην παρηγορία: ο πόνος σας είναι αληθινός, γιατί η αγάπη σας ήταν αληθινή. Δεν είναι μια ιδέα. Είναι το κενό στο κάθισμα του αυτοκινήτου, είναι η σιωπή στο δωμάτιο όπου κάποτε αντηχούσαν οι συζητήσεις του για τα αεροπλάνα, είναι η αίσθηση ότι ο κόσμος συνεχίζει να κινείται ενώ η δική σας καρδιά μοιάζει να έχει σταματήσει σε εκείνη την ημέρα του Ιουνίου. Μην προσπαθήσετε να νικήσετε αυτόν τον πόνο με λογικά επιχειρήματα. Ο Θεός δεν σας ζητά να μην πονάτε. Σας ζητά να μην πονάτε μόνοι σας. Σας ζητά να επιτρέψετε στον πόνο σας να γίνει η γέφυρα που σας ενώνει με τη δική Του καρδιά.

Στο Ευαγγέλιο, ο Ιησούς μας μιλά για τον σπορέα. Μας λέει ότι ο σπόρος που πέφτει σε καλή γη, καρποφορεί. Ο Ben ήταν αυτή η καλή γη. Σκεφτείτε εκείνη την κίνηση, τόσο αυθόρμητη και τόσο αγνή, όταν σε ηλικία δεκαπέντε ετών είπε στους γονείς του ότι ήθελε να δώσει όλο του το χαρτζιλίκι για να βοηθήσει τον θείο του, τον William, που υπέφερε από τα εγκεφαλικά. Δεν έσπασε τον κουμπαρά, δεν τον άδειασε, δεν τον έδωσε—αλλά η προσφορά του ήταν απόλυτη. Ήταν η κίνηση ενός αγοριού που είχε καταλάβει ότι η ζωή δεν μετριέται με αυτά που κρατάμε για τον εαυτό μας, αλλά με τη γενναιοδωρία της καρδιάς. Αυτή η προσφορά δεν χάθηκε. Είναι η πέτρα πάνω στην οποία ο Θεός συνεχίζει να χτίζει τη μνήμη του Ben.

Και εδώ, θέλω να ακουμπήσω μια πέτρα που ίσως κουβαλάτε σιωπηλά μέσα σας. Alan και Thao, αν ποτέ η ενοχή έχει ψιθυρίσει στο μυαλό σας, αν αναρωτηθήκατε αν θα μπορούσατε να είχατε κάνει περισσότερα, αν η ασθένεια ήταν κάποιο δικό σας λάθος, ακούστε με πολύ προσεκτικά. Όταν οι μαθητές ρώτησαν τον Ιησού για τον τυφλό, αν έφταιγε ο ίδιος ή οι γονείς του, ο Κύριος ήταν κατηγορηματικός: «Ούτε αυτός αμάρτησε, ούτε οι γονείς του». Η ασθένεια και ο θάνατος δεν είναι τιμωρία. Δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας δικής σας παράλειψης. Είστε εντελώς αθώοι. Η αγάπη σας, η φροντίδα σας, η αφοσίωσή σας στον Ben ήταν απόλυτη. Κανείς δεν θα μπορούσε να είχε κάνει περισσότερα. Ο Θεός δεν σας κατηγορεί. Μην κατηγορείτε εσείς τον εαυτό σας για όσα ήταν πέρα από κάθε ανθρώπινο έλεγχο.

Ο Παύλος μας λέει: «Σπείρεται εν φθορά, εγείρεται εν αφθαρσία». Αυτό είναι το μυστήριο που ο Ben βιώνει τώρα. Εκείνος που αγαπούσε να σχεδιάζει την «Con Chim Airlines», εκείνος που ονειρευόταν να παρκάρει το Cybertruck του δίπλα στο αυτοκίνητο του φίλου του, τώρα πετάει σε ουρανούς που δεν χρειάζονται καύσιμα, σε ύψη που δεν έχουν όρια. Ο Ben δεν είναι «εκεί κάτω» στο χώμα. Είναι «εκεί πάνω», στην αγκαλιά του Πατέρα, ολοζώντανος, πιο δυνατός από ποτέ. Ο θάνατος δεν ήταν το τέλος της πτήσης του, αλλά η απογείωση προς το Φως.

Ryan, αγαπημένε αδελφέ, εσύ που μοιράστηκες τόσα όνειρα με τον Ben, εσύ που ξέρεις πόσο του άρεσαν τα αεροπλάνα: ο αδελφός σου δεν έχει φύγει. Είναι στο φως. Μην φοβάσαι να συνεχίσεις να ονειρεύεσαι, να συνεχίσεις να χτίζεις, να συνεχίσεις να πετάς. Ο Ben πίστευε ότι «το να προσπαθείς είναι το μόνο που μετράει». Κάθε σου βήμα, κάθε σου επιτυχία, κάθε σου χαμόγελο είναι και δικό του. Ο Ben είναι ζωντανός στην αγάπη που μοιραστήκατε, και αυτή η αγάπη είναι πιο δυνατή από τον θάνατο.

Σκεφτείτε το πηγάδι στο Βιετνάμ, το «Giếng Gioan Baotixita», που φέρει το όνομά του. Καθαρό, ζωντανό νερό τρέχει εκεί για τους διψασμένους. Η αγάπη του Ben δεν σταμάτησε τον Ιούνιο· συνεχίζει να ξεδιψά τους άλλους μέσα από την καλοσύνη που συνεχίζει να ρέει στο όνομά του. Αυτό είναι το μυστήριο της ζωής: όταν δίνουμε τα πάντα, όπως ο Ben, γινόμαστε πηγές ζωής για τους άλλους. Ο Θεός δεν μας αφήνει ποτέ μόνους. Σας κρατά στην αγκαλιά Του, ακριβώς όπως ο πατέρας στο όνειρό σας, Alan, που σας έσφιξε στην αγκαλιά του. Εκείνος είναι ασφαλής. Εκείνος είναι ελεύθερος. Και εσείς είστε αγαπημένοι του Θεού.

Φεύγοντας σήμερα από αυτόν τον ιερό χώρο, δεν σας ζητώ να ξεχάσετε. Σας ζητώ να κρατήσετε μια μικρή, κρυφή πράξη αγάπης στο όνομά του. Ένα χαμόγελο σε έναν άγνωστο, μια προσευχή για έναν άρρωστο, μια στιγμή ειρήνης στην καρδιά σας. Ο Ben δεν χάθηκε. Είναι ασφαλής. Και εσείς είστε αγαπημένοι του Θεού. Αμήν.