წმიდა მოციქულთა სწორი შაბათი, ჩვეულებრივი დროის ოცდამეოთხე კვირა

წარმოიდგინეთ ბაღი, სადაც მიწა ჯერ კიდევ გათხრილია, თითქოს რაღაც ახლის მოლოდინში. პავლე მოციქული დღევანდელ კორინთელთა მიმართ ეპისტოლეში საუბრობს თესლზე — პატარა, ერთი შეხედვით უსიცოცხლო მარცვალზე, რომელიც მიწაში უნდა ჩაიმარხოს, რათა სიცოცხლე მოგვცეს. „რაიცა დაითესება, არ გაცოცხლდება, თუ არ მოკვდება“, — გვეუბნება იგი. ეს სიტყვები ხშირად გვაშინებს, რადგან ჩვენ გვინდა, რომ სიცოცხლე დარჩეს ისეთი, როგორიც არის: ხელშესახები, ახლობელი, ჩვენს გვერდით მყოფი. მაგრამ პავლე გვთავაზობს სხვა ხედვას: ის გვასწავლის, რომ სიკვდილი არ არის დასასრული, არამედ გარდაქმნა. ისევე როგორც პატარა მარცვალი, რომელიც მიწაში ჩაიმარხება, რათა გაცილებით უფრო დიდებული, ძლიერი და სულიერი სხეულით აღდგეს, ასევეა ჩვენი საყვარელი ბენჯამინი.

ბენჯამინი, ჩვენი ბენი, იყო ბიჭი, რომელიც სამყაროს სიღრმეებს მათემატიკური სიზუსტით წვდებოდა. გახსოვთ, როგორ აკვირდებოდა ის თვითმფრინავებს აეროპორტებში? ეს არ იყო მხოლოდ ჰობი. ეს იყო მისი სულის გამოხატულება — სურვილი, აფრინულიყო, გაერღვია ღრუბლები და ეპოვა ის ჰორიზონტი, სადაც ყველაფერი ნათელია. მისი „Con Chim Airlines“-ის ოცნება, მისი გულწრფელი ღიმილი, როდესაც მამასთან ერთად აეროპორტში თვითმფრინავებს აკვირდებოდა — ეს ყველაფერი იყო მისი სულის ფრთები. ახლა კი, ის ფრთები, რომლებზეც ის ოცნებობდა, სრულყოფილია. ის არ არის მიწაში ჩამარხული; ის არის ცაში, სადაც აღარ არსებობს არც ტკივილი და არც ის გაურკვევლობა, რაც ამქვეყნიურ გზას თან სდევს.

სახარებაში იესო გვიყვება მთესველზე. ზოგი თესლი გზაზე ვარდება, ზოგი ეკლებში, ზოგი კი კარგ ნიადაგზე და ნაყოფს იძლევა. ბენის ცხოვრება იყო ის „კარგი ნიადაგი“, რომელმაც ნაყოფი გამოიღო. გახსოვთ ის მომენტი, როცა ბენმა, სრულიად უნებურად და გულწრფელად, შესთავაზა თავისი მთელი ყულაბა თავისი ბიძის, უილიამის დასახმარებლად, რომელიც ავადმყოფობას ებრძოდა? მან არ დაამსხვრია ყულაბა, არ დაუცლია, არც უყვირია თავისი გულუხვობის შესახებ. მან უბრალოდ თქვა: „მინდა დავეხმარო“. ეს იყო სუფთა, ბავშვური სიყვარული, რომელიც არ ითვლის, არ ზოგავს და არ ეშინია. ეს სიყვარული, რომელიც მან დათესა, დღესაც ნაყოფს იძლევა. ის ჭა ვიეტნამში, ის დახმარება, რაც სხვებს მიეწოდება ბენის სახელით — ეს არის ბენის სიცოცხლის გაგრძელება. ბენი არ არის წარსული. ის არის თქვენი სხეულის ნაწილი, რომელიც ახლა ზეცაშია, მაგრამ მაინც თქვენთან ერთად სუნთქავს.

ალან, თაო, რაიან, ვიცი, რომ სამი თვე გავიდა, რაც ბენი უფალთან წავიდა, და ეს სიცარიელე ხანდახან აუტანელი ხდება. ვიცი, რომ ღამით, როცა სახლი ჩუმდება, გონებაში გიტრიალებთ კითხვები: „რაიმე ხომ არ გამომრჩა? რამე ხომ არ შეიძლებოდა სხვაგვარად ყოფილიყო?“. მინდა, დღეს ეს ქვა მოგაშოროთ გულიდან. იესომ, როცა ჰკითხეს ბრმადშობილზე, ვინ შესცოდა — მან თუ მისმა მშობლებმა — უპასუხა: „არც მან და არც მისმა მშობლებმა“. თქვენ არაფერი დაგიშავებიათ. თქვენი მზრუნველობა არ იყო არასაკმარისი. ბენის წასვლა არ იყო არც თქვენი ბრალი და არც სასჯელი. ღმერთი არ გსაჯით; ის გიხუტებთ. თქვენ იყავით და ხართ მშობლები, რომლებმაც ბენს მისცეს სამყარო, სიყვარული და თავისუფლება. თქვენი სიყვარული არ იყო ვალდებულება, ის იყო საჩუქარი. და ეს საჩუქარი ბენმა მიიღო და გაამრავლა. თქვენ არაფერი გამოგრჩენიათ. თქვენ იყავით მისთვის მთელი სამყარო, და ისიც, თავის მხრივ, იყო თქვენი სიყვარულის ყველაზე ნათელი ანარეკლი.

რაიან, ძმაო, შენთვის ეს ალბათ ყველაზე რთულია. შენ დაკარგე შენი საუკეთესო მეგობარი, ადამიანი, ვისთან ერთადაც გეგმავდი მომავალს და ვისთან ერთადაც ოცნებობდი მომავალზე. მაგრამ გახსოვდეს: შენს ძარღვებში მიედინება იგივე სიყვარული. როდესაც შენ იღიმი, როდესაც შენ აგრძელებ ცხოვრებას, შენ აგრძელებ ბენის სიყვარულის ისტორიას. ის არ არის შორს. ის არის შენს გულში, შენს მოგონებებში. ნუ ეცდები იყო ძლიერი ყოველ წამს. შეგიძლია იტირო, შეგიძლია იყო სუსტიც. მაგრამ არასოდეს დაივიწყო, რომ შენ გაქვს ძმა, რომელიც გიყვარს და გიცავს. ის არის შენი მფარველი ანგელოზი, რომელიც გიყურებს ზეციდან და გეუბნებათ: „არ იდარდოთ, მე აქ ვარ, მე კარგად ვარ“.

პავლე მოციქული ამბობს: „პირველი კაცი, ადამი, გახდა ცოცხალი არსება, უკანასკნელი ადამი — სიცოცხლის მომცემი სული“. ჩვენ ყველანი ვატარებთ ამ მიწიერ ბუნებას, მაგრამ ქრისტეში ჩვენ ყველანი ვიქცევით სულიერად. ბენი უკვე არის ამ სულიერი სხეულის ნაწილი. ის არის იმ „Banquet of Heaven“-ში, რაზეც ჩვენ მხოლოდ ვოცნებობთ. მისი ცნობისმოყვარეობა, მისი ოცნებები, მისი გულუხვი გული — ეს ყველაფერი არ გამქრალა. ეს ყველაფერი გარდაიქმნა მარადიულ სიყვარულად. ღმერთი არ ივიწყებს არცერთ ცრემლს. ის აგროვებს მათ თავის თასში. ყოველი თქვენი ცრემლი, ყოველი თქვენი ტკივილი არის წმინდა ადგილი, სადაც ღმერთი გხვდებათ.

როდესაც ვუყურებ ბენის ფოტოებს — როგორ დგას ის სან ფრანცისკოს ქუჩაში, იმ ლურჯი ჰუდით და წითელი ზურგჩანთით, მზად იმისთვის, რომ სამყარო აღმოეჩინა — მე ვხედავ ბიჭს, რომელიც არასოდეს ყოფილა შეზღუდული. ის იყო მამაცი. ის იყო გულწრფელი. ის იყო ბენი. და ეს სიყვარული, რომელიც მან დატოვა, არის ცოცხალი მოწმობა იმისა, რომ სიკვდილი არ არის დასასრული. ეს არის მხოლოდ გადასვლა, როგორც თვითმფრინავი, რომელიც ღრუბლებს არღვევს და გამოდის სინათლეში. ის ახლა არის სინათლეში, სადაც ყველაფერი ნათელია. ის არის იმ ადგილას, სადაც არ არის არანაირი ტკივილი, არანაირი ავადმყოფობა. იქ ყველაფერი სრულყოფილია.

დღეს, სახლში დაბრუნებისას, გააკეთეთ ერთი პატარა რამ: ნუ ეცდებით ტკივილის გაქრობას. უბრალოდ, გაიხსენეთ ბენის ღიმილი, მისი ცნობისმოყვარეობა, მისი სიყვარული. და როდესაც გული დაგიმძიმდებათ, უთხარით: „უფალო, ბენის სიყვარულით, დამეხმარე, რომ მეც შევძლო დღევანდელი დღის გატარება“. იგრძენით, როგორ გიპასუხებთ ის თავისი სიყვარულით, რომელიც არასოდეს მთავრდება. ბენი არ არის შორს; ის არის ღვთის გულში, და რადგან თქვენც ღვთის გულში ხართ, თქვენ ყოველთვის ერთად ხართ. უფალი არის თქვენი მწყემსი. ის არ მიგატოვებთ. ის თქვენთანაა, ახლა და სამუდამოდ. ამინ.