წმინდა პეტრე კლავერის, მღვდლის ხსენება

ჩვენ ხშირად ვფიქრობთ, რომ ცხოვრებისეული გზა არის რაღაც, რასაც ჩვენ თავად ვგეგმავთ, რასაც ჩვენი ინტელექტით, ჩვენი ლოგიკითა და ჩვენი მონდომებით ვაშენებთ. ვხედავთ ბიჭს, როგორიც ბენჯამინი იყო — ახალგაზრდას, რომლის გონებაც ისეთივე სწრაფი და ზუსტი იყო, როგორც საუკეთესო საინჟინრო სქემები, რომლებსაც ის სწავლობდა. ის იყო ბიჭი, რომელიც ოცნებობდა ფრენებზე, „Con Chim Airlines“-ის შექმნაზე, ბიჭი, რომელიც თავისი კოდებითა და ოცნებებით ცდილობდა სამყაროს უკეთესად მოწყობას. მაგრამ დღევანდელი წმინდა წერილი გვეპატიჟება სრულიად განსხვავებულ რეალობაში: სამყარო, რომელსაც ჩვენ ვხედავთ, გადის და იცვლება. პავლე მოციქული კორინთელთა მიმართ ეპისტოლეში გვეუბნება: „დრო შემოკლებულია“. ეს არ არის მოწოდება სასოწარკვეთისკენ; ეს არის მოწვევა სიფხიზლისკენ, რომ მივხვდეთ, რა არის ნამდვილად მნიშვნელოვანი.

წარმოიდგინეთ, რომ დგახართ აეროპორტის ტერმინალში, უყურებთ თვითმფრინავებს, რომლებიც მიფრინავენ და მოფრინავენ. თქვენ ხედავთ ბენს, რომელიც თავისი ნათელი ღიმილით, თავისი ცნობისმოყვარე თვალებით უყურებს ცას. მისთვის ეს არ იყო მხოლოდ ლითონის კონსტრუქციები; ეს იყო შესაძლებლობები, ეს იყო კავშირები ადამიანებს შორის. როდესაც ის თავის მამასთან ერთად აეროპორტებში „სპოტინგით“ იყო დაკავებული, ის სინამდვილეში სწავლობდა, როგორ უნდა მიახლოებოდა ღმერთს, როგორ უნდა დაენახა სამყაროს სილამაზე, რომელიც ჩვენს თვალს მიღმაა. ალან და თაო, თქვენ იცით, რომ ბენის ეს სურვილი — ეფრინა და დაეკავშირებინა ადამიანები — იყო მისი გულის ანარეკლი. ის იყო ბიჭი, რომელსაც სურდა, რომ ყველას ჰქონოდა ბილეთი სიხარულისკენ.

სახარებაში იესო საუბრობს ნეტარებებზე. ის არ ამბობს: „ნეტარ არიან ისინი, ვინც ყველაფერს აკონტროლებს“. ის ამბობს: „ნეტარ არიან გლახაკნი“, „ნეტარ არიან მტირალნი“. ეს სიტყვები ხშირად გვეჩვენება როგორც პარადოქსი. როგორ შეიძლება ტირილი იყოს ნეტარება? როგორ შეიძლება ტკივილი იყოს კურთხევა? მაგრამ იესო არ გვატყუებს. ის გვეუბნება ჭეშმარიტებას: ჩვენი ტკივილი არის ადგილი, სადაც ღმერთი ყველაზე ახლოსაა. როდესაც ბენი გვიყურებს ზეციდან, ის არ გვეუბნება, რომ ჩვენი ცრემლები უაზროა. პირიქით, ის გვეუბნება, რომ ეს ცრემლები არის ჩვენი სიყვარულის დასტური. და სიყვარული, რომელიც ასე ღრმაა, არასოდეს ქრება.

მინდა, დღეს მივმართო მათ, ვინც გულში მძიმე ტვირთს ატარებს. ალან, თაო, მე ვიცი, რომ ხანდახან თქვენი გონება გეუბნებათ: „იქნებ რამე გამომრჩა? იქნებ რამე სხვაგვარად უნდა გამეკეთებინა?“ მინდა, ეს ქვა მოგაშოროთ გულიდან. იესომ, როცა ჰკითხეს ბრმადშობილზე, ვინ შესცოდა — მან თუ მისმა მშობლებმა — უპასუხა: „არც მან და არც მისმა მშობლებმა“. თქვენ არაფერი დაგიშავებიათ. თქვენი სიყვარული არ იყო შეცდომა. თქვენი ზრუნვა არ იყო არასაკმარისი. ზოგიერთი ტკივილი მოდის არა ჩვენი ბრალით, არამედ იმ საიდუმლო გზებით, რომლებსაც ჩვენ ვერ ვწვდებით. ნუ დაადანაშაულებთ საკუთარ თავს. ღმერთი არ გსაჯით; ის გიხუტებთ. თქვენ იყავით და ხართ მშობლები, რომლებმაც ბენს მისცეს სამყარო, სიყვარული და თავისუფლება. ბენის სიყვარული თქვენს გულებში არის ის მემკვიდრეობა, რომელიც ვერცერთმა დაავადებამ და ვერცერთმა სიკვდილმა ვერ წაართვა.

გახსოვთ ის მომენტი, როცა ბენმა შესთავაზა თავისი ყულაბა ბიძამისის, უილიამის დასახმარებლად? მან არ დაამსხვრია ის, არც დაუცლია. მან უბრალოდ თქვა: „მინდა დავეხმარო“. ეს იყო ბიჭის სუფთა გული, რომელიც მზად იყო ყველაფერი გაეღო სხვისთვის. ეს არის ის სიყვარული, რომელიც ბენმა დატოვა თქვენს გულებში. ეს სიყვარული არ გამხმარა. ის ცოცხალია. ის არის ის წყალი, რომელიც „Giếng Gioan Baotixita“-ს ჭიდან მოედინება და წყურვილს უკლავს მათ, ვისაც ეს სჭირდება. ბენის სიყვარული აგრძელებს ცხოვრებას. ის არ არის წარსული, ის არის თქვენი ოჯახის მომავალი.

რაიან, შენს ძმასთან ერთად გატარებული ყოველი წამი არის საგანძური. შენს გულში ბენი ცოცხალია. როდესაც შენ იღიმი, როდესაც შენ აგრძელებ მის ოცნებებს, როდესაც შენ უბრალოდ ცხოვრობ, შენ აგრძელებ ბენის სიყვარულის ისტორიას. ნუ იფიქრებ, რომ მარტო ხარ. ბენი შენთანაა, ის გიყურებს და გიყვარს. ის არის შენი მფარველი, რომელიც ახლა ზეციურ სიმაღლეებზე დაფრინავს. ის არის შენი ძმა, შენი მეგობარი, შენი გზამკვლევი.

პავლე მოციქული ამბობს: „ამიერიდან... მტირალნი იყვნენ როგორც არამტირალნი, მოხარულნი — როგორც არამოხარულნი“. ეს არ ნიშნავს, რომ ჩვენ არ უნდა ვიგრძნოთ. ეს ნიშნავს, რომ ჩვენი გულები უნდა იყოს მიჯაჭვული არა ამ სამყაროს წარმავალ საგნებზე, არამედ ღვთის მარადიულ სიყვარულზე. ბენჯამინი დღეს ამ სიყვარულშია. ის არის იქ, სადაც არანაირი ტკივილი აღარ არსებობს, სადაც ის არის „Con Chim Airlines“-ის მარადიული მგზავრი, რომელიც ღვთის სასუფეველში დაფრინავს.

ალან და თაო, როდესაც გრძნობთ, რომ ტკივილი გიშლით ხელს, გაიხსენეთ ის სიზმარი, რომელიც მამამ ნახა — ბენი, რომელიც ამბობს: „ყველაფერი კარგადაა, მე გიყურებთ“. ეს არ იყო მხოლოდ სიზმარი. ეს იყო უფლის შეხება თქვენს გულებზე. ღმერთი არასოდეს გვტოვებს მარტო ჩვენს ტკივილში. ის არის ჩვენს ცრემლებში, ის არის ჩვენს მოგონებებში, ის არის ჩვენს სიჩუმეში.

ბენჯამინი იყო ბიჭი, რომელსაც უყვარდა სიცოცხლე. ის იყო ბიჭი, რომელიც არასოდეს დანებდა, მაშინაც კი, როცა სხეული უძლურდებოდა. ის იყო მებრძოლი. ის იყო ის, ვინც ყოველთვის ცდილობდა. და ეს არის ის, რაც დღეს თქვენ უნდა წაიღოთ სახლში. ნუ ეცდებით ტკივილის გაქრობას. ეცადეთ, ის აქციოთ სიყვარულად. როგორც ბენმა შესთავაზა თავისი ყულაბა, თქვენც შესთავაზეთ თქვენი ტკივილი უფალს. ეს არის ერთადერთი გზა, რომლითაც ჩვენი გულები იკურნება.

დაე, ბენის ნათელი ღიმილი იყოს თქვენი კომპასი. როდესაც გზა რთულია, როდესაც გეჩვენებათ, რომ ვეღარ უძლებთ, გაიხსენეთ ბენის სიტყვები: „ცდა არის ყველაფერი“. განაგრძეთ ცდა. განაგრძეთ სიყვარული. განაგრძეთ ცხოვრება. ბენი არ არის შორს; ის არის ღვთის გულში, და რადგან თქვენც ღვთის გულში ხართ, თქვენ ყოველთვის ერთად ხართ.

დღეს, როდესაც სახლში წახვალთ, გააკეთეთ ეს ერთი პატარა რამ: დადექით უფლის წინაშე. არაფერი დამალოთ. უთხარით: „უფალო, ეს არის ჩემი ტკივილი. გთხოვ, შეეხე მას“. და დაელოდეთ. დაელოდეთ მის სიყვარულს, რომელიც ნელ-ნელა, თქვენს გულებში შემოვა. ბენი არ არის შორს. ის არის ღვთის სიყვარულში, და რადგან თქვენც ღვთის სიყვარულში ხართ, თქვენ ყოველთვის ერთად ხართ. ამინ.