რიგით ოცდამეერთე კვირა ჩვეულებრივ ჟამს

წარმოიდგინეთ მძიმე, ძველი გასაღების ტრიალის ხმა საკეტში…

საღამოს ბინდში, როდესაც ქუჩის ხმაური ნელ-ნელა ექრობა და სახლში ბრუნდებით, გასაღებს ათავსებთ საკეტში, ატრიალებთ და ესმით ეს ნაცნობი ტკაცუნი. კარი იღება. ცივი ქუჩიდან შედიხართ სითბოში, სადაც თქვენი ოჯახი გელოდებათ, სადაც უსაფრთხოება და მშვიდობაა. გასაღები არის უბრალო ნივთი, თითქოს პატარა ლითონის ნაჭერი, მაგრამ მას აქვს უზარმაზარი ძალა: მას შეუძლია ჩაკეტოს და გამოკეტოს, ან პირიქით — გააღოს კარი და შემოგიშვას შიგნით.

დღეს წმინდა წერილი სწორედ ამ უბრალო, მაგრამ ღრმა სიმბოლოზე — გასაღებზე გვესაუბრება.

ესაია წინასწარმეტყველის წიგნში უფალი ამბობს ელიაკიმზე, ხილკიას ძეზე: „დავდებ დავითის სახლის გასაღებს მის მხარზე: გააღებს და არავინ იქნება ჩამკეტი; ჩაკეტავს და არავინ იქნება გამაღებელი. ჩავასობ მას, როგორც პეგს, მყარ ადგილას და იქნება იგი საპატიო ტახტი თავისი მამის სახლისათვის“.

და ნახეთ, როგორ ეხმიანება ეს ძველი აღთქმის სიტყვები დღევანდელ სახარებას. კესარია-ფილიპეს მხარეში იესო ეკითხება თავის მოწაფეებს: „ვის ვგონივარ მე ადამიანებს?“ მოციქულები პასუხობენ იმაზე, რასაც ხალხში ლაპარაკობენ — ზოგს იოანე ნათლისმცემელი ჰგონიხარ, ზოგს ელია, ზოგს იერემია ან რომელიმე წინასწარმეტყველიო. მაგრამ იესო უცებ სვამს ყველაზე მნიშვნელოვან, პირად კითხვას: „თქვენ კი ვის ვგონივართ?“

და სიმონ პეტრე, თავისი ჩვეული გაბედულებითა და რწმენით, პასუხობს: „შენა ხარ ქრისტე, ძე ცოცხალი ღვთისა“.

მაშინ იესო ეუბნება მას: „ნეტარი ხარ შენ, სიმონ, იონას ძევ, რადგან ხორცსა და სისხლს კი არ გაუცხადებია ეს შენთვის, არამედ ჩემს ზეციერ მამას. და მეც გეუბნები შენ: შენა ხარ კლდე, და ამ კლდეზე ავაშენებ ჩემს ეკლესიას და ჯოჯოხეთის ბჭენი ვერ ერევიან მას. მოგცემ შენ ცათა სასუფევლის გასაღებლებს…“

დაფიქრდით ამ სიტყვებზე: „ცათა სასუფევლის გასაღებლები“.

რა არის ეს გასაღები? ეს არ არის მიწიერი ძალაუფლების ან ოქროსგან გამოჭედილი ნივთი. ეს არის ნდობის, რწმენის, სიყვარულისა და იმედის გასაღები. ეს არის გასაღები, რომელიც იღებს ღვთის უსაზღვრო წყალობისა და მარადიული სიცოცხლის კარს.

მაგრამ სანამ ამ ზეციურ საიდუმლოზე ვისაუბრებდეთ, ჩვენ თვალი უნდა გავუსწოროთ იმ რეალობას, რომელშიც დღეს ვცხოვრობთ. ჩვენ არ შეგვიძლია ავუაროთ გვერდი იმ ტკივილს, რომელიც ჩვენს გულებშია.

ზუსტად ორი თვე — სამოცი დღე და ღამე გავიდა მას შემდეგ, რაც 13 ივნისს ჩვენმა ძვირფასმა ბენჯამინმა, ჩვენმა ბენმა, დატოვა ეს მიწიერი სამყარო და გადავიდა მამის სახლში. ორი თვე… ეს არის დრო, როდესაც პირველადი შოკი ნელ-ნელა იცვლება ღრმა, მდუმარე მონატრებით. გარეთ ცხოვრება გრძელდება, მანქანები მოძრაობენ, ხალხი იცინის, მაგრამ ოთახში, სადაც ბენი იჯდა, სიჩუმე მეფობს. ალან, თაო, რაიან… ვიცი, რამდენჯერ იგრძენით ამ სამოცი დღის განმავლობაში, რომ თქვენი გულები თითქოს ჩაკეტილია მწუხარების მძიმე ბოქლომით. ხანდახან დილა იწყება იმ განცდით, რომ ეს კარი ვერასოდეს გაიღება, რომ სიხარული დარჩა იმ მხარეს, ხოლო თქვენ ხართ ამ მხარეს — ტკივილსა და სიჩუმეში.

და აი, სწორედ აქ შემოდის დღევანდელი წმინდა წერილი, როგორც სინათლე, რომელიც ნელა, მაგრამ შეუჩერებლად აღებს ამ ჩაკეტილ კარს…

მინდა გაგიზიაროთ ერთი ძალიან წმინდა, კეთილი მოგონება ბენის მამის სიზმრიდან, რომელიც მან იხილა 25 ივნისის ღამეს — ბენის წასვლიდან სულ რაღაც თორმეტი დღის შემდეგ.

მამას ესიზმრა, რომ ის და ბენი დგანან 419-ე ოთახის კართან. ბენს არ აცვია მაისური, გამოიყურება საოცრად ჯანმრთელად, ძლიერად, აცვია მწვანე შორტი. ბენი ცდილობს ელაპარაკოს მამას და ეუბნება: „ბა ოი, ყველა ტესტი ჩავაბარე, ყოველგვარი შემოწმება გავარე. მე თვითონ ვსუნთქავ ჩვეულებრივად… რატომ მომივიდა ასე?“ მამა უახლოვდება, მჭიდროდ ეხვევა თავის შვილს, გრძნობს მის შინაგან ბრძოლასა და უხერხულობას. მამა ეუბნება მას: „ამიერიდან შენ სამუდამოდ ზეცაში იქნები“. ბენს სახე ემანჭება, თითქოს ატირებას აპირებს… მაგრამ უეცრად, იგი გაჩერდება, მშვიდდება და ამბობს: „არაფერია, მამა. მე ყოველთვის თვალს ადევნებ შენ და დედას“ (Không sao đâu, con sẽ dõi theo ba mẹ).

დაფიქრდით ამ სიზმარზე… დაფიქრდით ამ სიტყვებზე: „ყველა ტესტი ჩავაბარე… მე თვითონ ვსუნთქავ… მე თვალს ადევნებ შენ და დედას“.

განა ეს არ არის სწორედ ის გასაღები, რომელიც ღმერთმა გამოგიგზავნათ? ბენმა ჩააბარა თავისი მიწიერი გამოცდა. მან გაიარა თავისი გზა არა დამარცხებულმა, არამედ გამარჯვებულმა. მან მიიღო ის სრული სუნთქვა, ის სრული ჯანმრთელობა, რომელიც აღარასოდეს შეწყდება. და მან მიიღო გასაღები — არა დედამიწაზე დარჩენის, არამედ ზეციდან თქვენი მფარველობისა და ლოცვის გასაღები.

ესაია წინასწარმეტყველი ამბობს: „ჩავასობ მას, როგორც პეგს, მყარ ადგილას და იქნება იგი საპატიო ტახტი თავისი მამის სახლისათვის“. ბენჯამინ ვო ახლა არის ის პეგი, ის ურყევი საყრდენი ზეცაში, რომელიც თავისი წმინდა სულითა და ღიმილით აკავშირებს თქვენს ოჯახს მარადისობასთან. იგი აღარ არის შეზღუდული მიწიერი სუსტი სხეულით. იგი არის თავისუფალი, ჯანმრთელი და სავსე ღვთის ნათლით.

მაგრამ ვიცი, რომ ამ ორი თვის განმავლობაში, ღამის სიჩუმეში, თქვენს გულებში ხანდახან მაინც ჩურჩულებს ის მძიმე კითხვა, რომელსაც ბევრი მგლოვიარე მშობელი ატარებს. კითხვა: „რატომ? ხომ არ გამოგვრჩა რამე? ხომ არ შეგვეძლო უკეთესი მოვლა? ნუთუ ჩვენი ბრალია?“

დღეს, მეორე საკითხავში, წმინდა პავლე მოციქული რომაელთა მიმართ ეპისტოლეში ამბობს სიტყვებს, რომლებიც პასუხობს ამ ადამიანურ უძლურებას: „ო, სიღრმე ღვთის სიმდიდრისა, სიბრძნისა და მეცნიერებისა! როგორ მიუწვდომელნი არიან მისი მსჯავრნი და გამოუძიებელნი — მისი გზანი! ვინაიდან ვის შეეცნო უფლის გონება? ან ვინ ყოფილა მისი მრჩეველი?… ვინაიდან მისგან, მის მიერ და მის მიმართ არის ყოველივე. მას დიდება უკუნითი უკუნისამდე. ამინ“.

მინდა, რომ დღეს ეს მძიმე ლოდი სამუდამოდ ჩამოგცილდეთ გულიდან.

როდესაც მოციქულებმა იესოს ჰკითხეს უსინათლოდ დაბადებულ ადამიანზე: „რაბი, ვინ შეცოდა, ამან თუ მისმა მშობლებმა, უსინათლო რომ დაიბადა?“, იესომ უპასუხა სიტყვები, რომლებიც ოქროს ასოებით უნდა ჩაიწეროს ყოველ ტანჯული ადამიანის გულში: „არც ამან შეცოდა და არც მისმა მშობლებმა…“ (იოანე 9:3).

მოისმინეთ ეს სიტყვები, ალან და თაო. ავადმყოფობა არ არის სასჯელი. ის არ არის ღვთის რისხვა და არც თქვენი რომელიმე შეცდომის, უყურადღებობის ან ნაკლის შედეგი. ღმერთს არ გამოუგზავნია ტკივილი. ამ სამყაროში არის ფიზიკური კანონები და საიდუმლოებები, რომლებიც ადამიანურ კონტროლსა და დაკვირვებას აღემატება. თქვენ არაფერი გამოგვრჩენიათ. თქვენ იყავით უზადო, თავდადებული, მოსიყვარულე მშობლები, რომლებიც ყოველ წამს იცავდნენ თავიანთ შვილს. ნუ დაისაყვედურებთ საკუთარ თავს. ღმერთი არ გსაყვედურობთ, ბენი არ გსაყვედურობთ — ბენმა სიზმარშიც კი გითხრათ: „არაფერია, მე თვალს ადევნებ შენ და დედას“. გათავისუფლდით ამ უხილავი ჯაჭვისგან და მიეცით თავს უფლება, იგლოვოთ წმინდა, მშვიდი სიყვარულით.

ჩვენი ბენჯამინი იყო საოცარი ბიჭი. მას ჰქონდა ბრწყინვალე გონება, ლოგიკისა და მათემატიკის იშვიათი ნიჭი, უკვე 14 წლის ასაკში იკვლევდა ხელოვნურ ინტელექტს, Cloud ინფრასტრუქტურასა და პროგრამირებას. მას შეეძლო შეექმნა კოდები, აეწყო სისტემები, გაეგო, თუ როგორ მუშაობს ციფრული სამყაროს „გასაღებები“.

მაგრამ ამ ბრწყინვალე გონების მიღმა იმალებოდა კიდევ უფრო დიდებული რამ — მისი ნაზი, მოსიყვარულე, უმანკო გული. ბენი იყო ბიჭი, რომელიც მუდამ იღიმოდა, პატივს სცემდა ყველას, უყვარდა თავისი ოჯახი და ჰქონდა უზარმაზარი თანაგრძნობა.

დღეს ბენი არის იმ ზეციურ ნადიმზე, სადაც კარი ფართოდ არის გაღებული. იგი იქ არის წმინდა კარლო აკუტისთან ერთად — კიდევ ერთ 15 წლის ბიჭთან, რომელმაც ტექნოლოგიების სიყვარული და ქრისტესადმი ერთგულება გააერთიანა. ისინი ერთად დგანან ქრისტეს ტახტის წინაშე და ატარებენ იმ ზეციურ გასაღებს, რომლითაც ლოცულობენ დედამიწაზე დარჩენილი ექიმებისთვის, მკვლევარებისთვის, რათა იპოვონ მკურნალობის გზები და არცერთ ოჯახს აღარ მოუწიოს ამგვარი განსაცდელის გავლით სვლა.

რაიან, ჩემო ძვირფასო ბიჭო… შენი უფროსი ძმა ბენი შენი საუკეთესო მეგობარი იყო. თქვენ ერთად თამაშობდით, ერთად იზრდებოდით, ერთად ატარებდით დროს. იცოდე, რომ ის კარი, რომელიც ძმობას შორის არსებობს, არასოდეს იკეტება. ბენი ახლა შენი მფარველი ანგელოზია. როდესაც შენ სწავლობ, როდესაც ეთამაშები მეგობრებს, როდესაც იცინი — ბენი შენთანაა. ის ამბობს: „არაფერია, რაიან, იცხოვრე, იხარე, მე შენთან ვარ“.

და თქვენ, ძვირფასო მეგობრებო, ვინც დღეს შორიდან, სხვადასხვა ქალაქიდან თუ ქვეყნიდან უერთდებით ამ ლოცვას… განსაკუთრებით თქვენ, მშობლებო, რომლებიც საავადმყოფოებში დგახართ თქვენს სნეულ შვილებთან ერთად; ბავშვებო, რომლებიც ებრძვით მძიმე სენს… იცოდეთ, რომ ქრისტეს არ დაუვიწყებიხართ. როდესაც იესომ პეტრეს ცათა სასუფევლის გასაღებები გადასცა, მან თქვა, რომ „ჯოჯოხეთის ბჭენი ვერ ერევიან მას“. ტკივილი, ავადმყოფობა და სიკვდილიც კი ვერ დაამარცხებს ღვთის სიყვარულს. სიკვდილი არ არის საბოლოო კედელი; ის არის მხოლოდ კარიბჭე, რომელსაც ქრისტეს გასაღები აღებს და შევყავართ მარადიულ სინათლეში.

ფსალმუნში დღეს ჩვენ ვგალობდით: „უფალო, სამუდამოა შენი წყალობა; ნუ მიატოვებ შენი ხელის ნაქნარს“. ღმერთს არ მიუტოვებია ბენი. ღმერთს არ მიუტოვებიხართ თქვენ. ბენჯამინი არის ღვთის ხელის ნაქნარი, რომელიც ახლა სრულყოფილებაშია დაცული.

რა წავიღოთ დღეს თან, როდესაც ამ ლოცვიდან ჩვენს ყოველდღიურ ცხოვრებას დავუბრუნდებით?

აიღეთ ერთი პატარა, მჭიდრო რამ, რაც შეგიძლიათ ჯიბით ან გულით ატაროთ.

დღეს, როდესაც სახლში მიხვალთ და გასაღებს ჩადებთ თქვენი სახლის საკეტში… შეჩერდით ერთი წამით. სანამ კარს გააღებდეთ, გაიხსენეთ, რომ ქრისტემ გააღო ზეცის კარი ბენისთვის. გაიხსენეთ, რომ ბენმა გითხრათ: „მე თვალს ადევნებ შენ და დედას“. გააღეთ კარი იმედით. ჩაეხუტეთ თქვენს საყვარელ ადამიანებს. გააკეთეთ ერთი მცირე, უხმაურო სიკეთე ვინმესთვის — გაუწოდეთ ხელი მას, ვისაც უჭირს, უთხარით თბილი სიტყვა მას, ვინც მარტოა.

ბენჯამინ ვო არ დაკარგულა. მან უბრალოდ გაიარა ის კარი, სადაც აღარ არის ტკივილი, სადაც სუნთქვა ადვილია, სადაც სიყვარული მეფობს. და ის გველოდება ჩვენ, მამის მარადიულ სახლში, სადაც ერთ დღესაც კვლავ შევხვდებით ერთმანეთს, ჩავეხუტებით და აღარასოდეს განვშორდებით.

ამინ.