სახელითა მამისათა და ძისათა და სულისა წმიდისათა. მადლი უფლისა ჩვენისა იესო ქრისტესი, სიყვარული ღმრთისა მამისა და ზიარება სულისა წმიდისა იყოს თქვენ ყოველთა თანა.
უფალო, შენ მოხვედი შემუსრვილ გულთა განსაკურნებლად: უფალო, შეგვიწყალენ. ქრისტე, შენ მოხვედი მდაბალთა და მგლოვიარეთა სანუგეშებლად: ქრისტე, შეგვიწყალენ. უფალო, შენ მეუფებ მარადიულ დიდებაში და გვიხსნი სიკვდილის ჩრდილისაგან: უფალო, შეგვიწყალენ.
წარმოიდგინეთ აღმოსავლეთის კარიბჭე განთიადისას…
მზე ჯერ კიდევ არ ამოწვერილა ჰორიზონტზე, მაგრამ ცის კიდე უკვე ნელ-ნელა იფერება ოქროსფრად და მეწამულად. დილის გრილი ნიავი არხევს ხეების ფოთლებს და ირგვლივ სრული, თითქმის ხელშესახები სიჩუმეა. ეზეკიელ წინასწარმეტყველი დგას ამ კარიბჭესთან, დანგრეული იმედების, განადგურებული ქალაქისა და გადასახლების მძიმე წლების შემდეგ. ის იყურება აღმოსავლეთისკენ და ელოდება… და უეცრად, სიჩუმეს არღვევს ხმაური — არა ომის, არა რისხვის, არამედ „მრავალი წყლის ხმაური“. უზარმაზარი, დაუძლეველი მდინარის დინებასავით მოედინება ღვთის დიდება, ავსებს მთელ სივრცეს, ანათებს მიწას და შედის ტაძარში იმ აღმოსავლეთის კარიბჭით, რომელიც დიდი ხნის განმავლობაში დაკეტილი და მიტოვებული ეგონათ.
და რა ხდება ამ დროს? ეზეკიელი არ იწყებს ტრიუმფალურ ყიჟინას, არ ცდილობს თავი მოიწონოს, რომ მან პირველმა იხილა ეს სასწაული. ის უბრალოდ პირქვე ემხობა მიწაზე…
დღეს, როდესაც ეკლესია ზეიმობს ყოვლადწმიდა ქალწულ მარიამ დედოფლის ხსენებას, ეს ხილვა განსაკუთრებული ძალით ეხმიანება ჩვენს გულებს. რა არის დედოფლობა? რას ნიშნავს მეფობა და დიდება ღვთის სამეფოში?
ჩვენს მიწიერ სამყაროში ძალაუფლება და მეფობა ასოცირდება მაღალ ტახტებთან, ოქროს გვირგვინებთან, განცალკევებასთან, დამცველთა კედლებთან და იმ ადამიანებთან, რომლებიც სხვებს ზემოდან დაჰყურებენ. დღევანდელ სახარებაში იესო სწორედ ამ მიწიერ, გაყალბებულ სიდიადეს ამხელს. ის მიუთითებს მწიგნობრებსა და ფარისევლებზე, რომელთაც უყვართ პირველადგილები ნადიმებზე, წინა რიგები სინაგოგებში, გრძელი სამოსი და ხალხის ქება. ისინი ეძებენ დიდებას საკუთარი თავისთვის. ისინი ტვირთს სხვებს ადებენ მხრებზე, თვითონ კი თითსაც არ ანძრევენ.
მაგრამ შეხედეთ იესოს. შეხედეთ მის დედას, მარიამს.
მარიამის დედოფლობა არ მომდინარეობს მიწიერი ტიტულებიდან ან ძალაუფლების წყურვილიდან. მისი გვირგვინი გამოჭედილია არა ოქროსგან, არამედ უღრმესი თავმდაბლობისგან. როდესაც ანგელოზმა მას უდიდესი ამბავი ახარა, მან არ თქვა: „აჰა, მე გავხდები დედოფალი“. მან თქვა: „აჰა, მხევალი ვარ უფლისა“. მან საკუთარი გული გახადა ის აღმოსავლეთის კარიბჭე, საიდანაც ღვთის უსაზღვრო დიდება — თავად ხორცშესხმული სიტყვა — შემოვიდა ამ სამყაროში.
და როდესაც იესო ამბობს: „უმეტესი თქვენ შორის იყოს თქვენი მსახური. ვინც თავს დაიმდაბლებს, ამაღლდება“, ის არ გვთავაზობს მხოლოდ მორალურ შეგონებას. ის გვიხსნის მარადიული ცხოვრების საიდუმლო კანონს. ჭეშმარიტი სიდიადე არის არა იმაში, თუ რამდენად მაღლა დგახარ სხვებზე, არამედ იმაში, თუ რამდენად ღრმად შეგიძლია გიყვარდეს, ემსახურო და დარჩე უბრალო.
მაგრამ სანამ ამ ზეციურ სიხარულზე ვისაუბრებდეთ, ჩვენ თვალი უნდა გავუსწოროთ ჩვენს რეალობას. ჩვენ არ შეგვიძლია გვერდი ავუაროთ იმ ტკივილს, რომელიც დღეს აქ, ჩვენს შორისაა.
ზუსტად ორი თვე და ათი დღე გავიდა — სამოცდაათი დღე და სამოცდაათი ღამე — მას შემდეგ, რაც ჩვენმა ძვირფასმა ბენჯამინმა, ჩვენმა ნათელმა ბიჭმა, დატოვა ეს მიწა. სამოცდაათი დღეა, რაც სახლში მისი ხმა აღარ ისმის. დგახართ ოთახში და უყურებთ მის ნივთებს, მის წიგნებს, მის მაგიდას… და გული გტკივათ იმ სიჩუმისგან, რომელიც დილით, გაღვიძებისთანავე გეჯახებათ. მონატრება არ მცირდება კალენდრის ფურცლების გადაშლასთან ერთად. ხანდახან ის უბრალოდ უფრო მძიმე, უფრო ღრმა ხდება.
ალან, თაო… ვიცი, რამდენად დამღლელია ეს გზა. რამდენჯერ გიფიქრიათ ამ კვირებში: „ნეტავ სად არის ახლა ღვთის დიდება? რატომ დაიხურა ეს კარიბჭე ასე ადრე?“
და აი, აქ შემოდის დღევანდელი წმინდა წერილი, როგორც სინათლე, რომელიც ნელა, მაგრამ შეუჩერებლად ავსებს ოთახს…
ეზეკიელი ხედავს, რომ უფლის დიდება შემოდის ტაძარში და ავსებს მას. და უფალი ეუბნება მას: „ეს არის ადგილი ჩემი ტახტისა, ადგილი ჩემი ფეხის ტერფებისა, სადაც სამუდამოდ დავემკვიდრები“. სად არის ეს ტაძარი დღეს? ღვთის ტაძარი არ არის მხოლოდ ქვისგან ნაშენი კედლები. ღვთის ტაძარი არის ადამიანის გული, რომელიც სიყვარულისთვის შეიქმნა. ღვთის ტაძარი იყო ის თხუთმეტი წელი, რომელიც ბენჯამინ ვომ ამ დედამიწაზე გაატარა.
დაფიქრდით ჩვენს ბენზე…
ბენი იყო არაჩვეულებრივი, ბრწყინვალე გონების მქონე ბიჭი. ჯერ კიდევ მეოთხე კლასში ყოფნისას ის მერვე კლასის რთულ მათემატიკურ ამოცანებს ხსნიდა ისეთი სიმსუბუქით, თითქოს თამაშობდა. თოთხმეტი წლის ასაკში იგი უკვე ღრმად ერკვეოდა ხელოვნურ ინტელექტში, ღრუბლოვან ტექნოლოგიებში, რთულ სისტემებში — იმავე სამყაროში, რომელშიც მისი მამა მოღვაწეობს. მას შეეძლო საათობით ესაუბრა იდეებზე, რომლებიც ბევრ ზრდასრულსაც კი გააოცებდა.
მაგრამ იცით, რა იყო მასში ყველაზე საოცარი? არა მხოლოდ მისი ინტელექტი, არამედ მისი თავმდაბლობა.
ბენი არასოდეს იყენებდა თავის ნიჭს იმისთვის, რომ სხვებზე მაღლა დამდგარიყო. მას არ სჭირდებოდა „ფილაქტერიების გაფართოება“ ან პირველი ადგილების ძიება. მასში არ იყო არც ერთი წვეთი ქედმაღლობა. იგი იყო საოცრად თბილი, ტკბილი, მუდამ მომღიმარი ბიჭი, რომელიც უდიდესი პატივისცემით ეპყრობოდა მშობლებს, მასწავლებლებს და ყველას, ვინც მის გარშემო იყო.
მახსენდება ერთი უბრალო, მაგრამ ძალიან ნათელი სურათი მისი ცხოვრებიდან… უკაცრიელი, უსაზღვრო უდაბნოს პეიზაჟი, გადაშლილი ცის ქვეშ. ბენი დგას იქ, მშვიდად, კონცენტრირებულად და ქვებისგან მაღალ კოშკს აშენებს. ის ფრთხილად, დიდი სიფრთხილითა და სიყვარულით ათავსებს ქვას ქვაზე, ამოწმებს წონასწორობას, რათა კოშკი არ წაიქცეს. მის გვერდით დგას მისი უმცროსი ძმა, რაიანი, რომელსაც ხელში კიდევ ერთი ქვა უჭირავს და აღფრთოვანებული, დაძაბული მზერით უყურებს თავის უფროს ძმას. იქ არ იყო მაყურებელი, არ იყო აპლოდისმენტები, არ იყო შეჯიბრი. იყო მხოლოდ უბრალო ბავშვური შრომა, სიჩუმე, ბუნება და ორ ძმას შორის არსებული ურყევი კავშირი.
ეს არის ნამდვილი თავმდაბლობა — აკეთო ის, რაც გიყვარს, აშენო სიკეთე ქვა-ქვაზე, უხმაუროდ, ყოველგვარი პატივმოყვარეობის გარეშე. ბენის ცხოვრებისეული დევიზი ხომ სწორედ ეს იყო: „მთავარია, სცადო და ბოლომდე გასცე შენი თავი“.
როდესაც იგი ბადმინტონის კორტზე გადიოდა, ან როდესაც კალათბურთის გუნდში მოსახვედრად მთელი ენერგიით იბრძოდა, მას არ ამოძრავებდა სხვების დამორჩილების სურვილი. მას უბრალოდ უყვარდა შრომა, უყვარდა თამაში და უყვარდა ის სიხარული, რომელსაც ამ გამარჯვებით თავის ოჯახს ანიჭებდა.
განა ეს არ არის ის, რაზეც იესო დღეს გვესაუბრება? „უმეტესი თქვენ შორის იყოს თქვენი მსახური“.
ბენჯამინმა თავისი თხუთმეტი წლის განმავლობაში შეძლო ის, რასაც ბევრი მთელი ცხოვრების განმავლობაში ვერ ახერხებს: მან ისწავლა თავმდაბალი, წმინდა სიყვარულით ცხოვრება. და სწორედ ამიტომ, დღეს, როდესაც ჩვენ ვუყურებთ ყოვლადწმიდა ღვთისმშობელ მარიამს, ზეციურ დედოფალს, ჩვენ ვიცით, სად არის ბენი.
მარიამი არ არის მიუწვდომელი დედოფალი ცივ სასახლეში. იგი არის დედა, რომელიც იდგა ჯვარცმული შვილის ჯვართან. მან იცის, რას ნიშნავს შვილის დაკარგვის ენით უთქმელი ტკივილი. მან იცის, რას ნიშნავს ცრემლი, რომელიც ყელს გიწვავს და სიტყვები, რომლებიც აღარ გყოფნის სალოცავად. და სწორედ ამიტომ, იგი დგას იმ ზეციური აღმოსავლეთის კარიბჭესთან და თავისი დედობრივი კალთით ეხვევა ყოველ სულს, რომელიც მიწიერ განსაცდელს გამოეყო.
დღეს ბენჯამინი მასთანაა. იგი იმყოფება იმ ტაძარში, სადაც ღვთის დიდება არასოდეს ქრება, სადაც არ არის ტკივილი, არ არის დაღლა და არ არის განშორება. იგი იქ არის წმინდა კარლო აკუტისთან ერთად — კიდევ ერთ ნათელ ახალგაზრდასთან, რომელმაც ტექნოლოგიების სიყვარული და ღრმა რწმენა ერთმანეთს შეუხამა.
რაიან, ჩემო ძვირფასო ბიჭო… მინდა შენ მოგმართო განსაკუთრებით. გაიხსენე ის დღე უდაბნოში, ის ქვების კოშკი, რომელსაც შენ და ბენი ერთად აშენებდით. შენს ძმას ძალიან უყვარდი. ის შენთვის იყო არა მხოლოდ უფროსი ძმა, არამედ მფარველი და საუკეთესო მეგობარი. ის კოშკი, რომელიც თქვენ ერთად დაიწყეთ, არ დანგრეულა. შენ აგრძელებ მის შენებას შენი ცხოვრებით, შენი სიკეთით, შენი სწავლით, შენი ღიმილით. როდესაც შენ გიჭირს, როდესაც გული გწყდება, იცოდე, რომ ბენი შენ გვერდით დგას — ისევე მშვიდად და მოსიყვარულედ, როგორც მაშინ, და გეუბნება: „განაგრძე, რაიან, შენ ეს შეგიძლია“.
და თქვენ, ძვირფასო მეგობრებო, ვინც დღეს შორიდან, სხვადასხვა ქალაქიდან თუ სოფლიდან უერთდებით ამ ლოცვას… განსაკუთრებით თქვენ, მშობლებო, რომლებიც ატარებთ მძიმე დაავადების ჯვარს თქვენს შვილებთან ერთად; ბავშვებო, რომლებიც დღეს საავადმყოფოს პალატებში ებრძვით სისუსტეს… იცოდეთ, რომ უფალი ხედავს ყოველ თქვენს ამოსუნთქვას. ღვთის დიდება არ ჩანს ამქვეყნიურ ხმაურსა და ფუფუნებაში; ის ყველაზე მეტად სწორედ იქ ბრწყინავს, სადაც ადამიანები ჩუმად, თავმდაბლად ეზიდებიან თავიანთ ჯვარს და ერთმანეთს სიყვარულით ეჭიდებიან.
ეზეკიელის ხილვაში ნათქვამია: „მიწა გაბრწყინდა მისი დიდებით“. ეს დიდება არ არის შორეული აბსტრაქცია. ის აქ არის, ჩვენს ცრემლებში, ჩვენს ურთიერთმხარდაჭერაში, იმ მცირე წყალობის საქმეებში, რომლებიც უჩუმრად კეთდება.
რა წავიღოთ დღეს თან, როდესაც ამ წმინდა ადგილიდან ჩვენს ყოველდღიურ საზრუნავს დავუბრუნდებით?
აიღეთ ერთი მარტივი რამ: ნუ შეგეშინდებათ იყოთ მდაბალნი და უბრალონი. ნუ დახარჯავთ დროს იმის ძიებაში, რაც თვალს ატყუებს და წარმავალია. დღეს, როდესაც სახლში მიხვალთ, გააკეთეთ ერთი მცირე, შეუმჩნეველი სიკეთის საქმე. დაეხმარეთ ვინმეს ისე, რომ არავინ გაიგოს. ჩაეხუტეთ თქვენს ოჯახის წევრს მთელი გულით. უთხარით მადლობა უფალს ყოველი გათენებული დღისთვის.
და როდესაც ცას ახედავთ და დილის მზის სხივს დაინახავთ აღმოსავლეთიდან, გაიხსენეთ, რომ კარიბჭე ღიაა. ღვთის დიდება ავსებს სამყაროს. და ჩვენი საყვარელი ბენჯამინი, თავისი ნათელი გონებით, თავისი უთბილესი ღიმილითა და მშვიდი გულით, უკვე იმ მარადიულ დიდებაშია, სადაც ჩვენც ერთ დღეს შევხვდებით ერთმანეთს, რათა აღარასოდეს განვშორდეთ.
ამინ.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
At the Savior’s command and formed by divine teaching, we dare to say:
მამაო ჩვენო, რომელი ხარ ცათა შინა, წმიდა იყავნ სახელი შენი, მოვედინ სუფევა შენი, იყავნ ნება შენი, ვითარცა ცათა შინა, ეგრეცა ქვეყანასა ზედა. პური ჩვენი არსობისა მომეც ჩვენ დღეს და მომიტევენ ჩვენ თანანადებნი ჩვენნი, ვითარცა ჩვენ მივუტევებთ თანამდებთა მათ ჩვენთა, და ნუ შემიყვანებ ჩვენ განსაცდელსა, არამედ მიხსენ ჩვენ ბოროტისაგან. ამინ.
დაე, ყოვლისშემძლე ღმერთმა, მამამ, ძემ და სულმა წმიდამ, დაგლოცოთ, დაგიცვათ ყოველგვარი ბოროტებისაგან და მიგიყვანოთ მარადიულ ცხოვრებამდე. ამინ.
✝ დაგლოცოთ ყოვლისშემძლე ღმერთმა: მამამ და ძემ და სულიწმიდამ. ამინ.