პარასკევი, ჩვეულებრივი დროის ოცდამეორე კვირა

პავლე მოციქული კორინთელთა მიმართ პირველ ეპისტოლეში გვეპატიჟება, რომ შევხედოთ ჩვენს ცხოვრებას და ჩვენს ურთიერთობებს სხვა თვალით, ვიდრე ამას წუთისოფელი აკეთებს. ის ამბობს: „ამიტომ არაფერი განსაჯოთ დროზე ადრე, ვიდრე არ მოვა უფალი“. ეს სიტყვები დღეს ჩვენს გულებში განსაკუთრებულად ჟღერს. ჩვენ ხშირად ვცდილობთ, ცხოვრების თავსატეხები ჩვენი ლოგიკით დავალაგოთ, ვცდილობთ დავინახოთ დასასრული იქ, სადაც ღმერთი ჯერ კიდევ წერს თავის სიყვარულის ისტორიას.

წარმოიდგინეთ ბაღი, სადაც თესლია დათესილი. თუ ჩვენ დავიწყებთ მიწის თხრას, რათა დავინახოთ, როგორ იზრდება ფესვი, ჩვენ მხოლოდ დავაზიანებთ იმას, რაც ჯერ კიდევ საიდუმლოდ ვითარდება. ჩვენი ცხოვრებაც, ჩვენი სიყვარულიც და ჩვენი დანაკარგიც ასეთივე საიდუმლოა, რომელიც მხოლოდ უფლის შუქზე გაიხსნება სრულად. ბენჯამინი იყო ბიჭი, რომელიც ყოველთვის ეძებდა აზრს. მას უყვარდა თავისი „Con Chim Airlines“-ის იდეა, მას უყვარდა ფრენა, თვითმფრინავების აეროდინამიკა, ის სამყაროს უყურებდა როგორც დიდ, ჰარმონიულ სისტემას. ბენისთვის არაფერი იყო შემთხვევითი. ის იყო ბიჭი, რომელიც თავისი გონებითა და თავისი ნაზი გულით ცდილობდა, სამყარო უფრო ახლოს მოეყვანა ღვთის ჩანაფიქრთან.

სახარებაში იესო საუბრობს ახალ ღვინოზე და ახალ თხის ტყავის ტიკებზე. „ახალი ღვინო ახალ ტიკებში უნდა ჩაისხას“. ეს არის მოწვევა, რომ ჩვენი გულები განვაახლოთ, რომ არ ჩავეკეტოთ ძველ, მტკივნეულ წარმოდგენებში. ჩვენ ხშირად ვამბობთ: „ძველი კარგია“, როგორც სახარებაშია ნათქვამი, რადგან ძველი ნაცნობია, ძველი ჩვენი ტკივილია, რომელსაც მივეჩვიეთ. მაგრამ ღმერთი გვეპატიჟება ახალი ღვინისკენ — იმედისკენ, რომელიც აჭარბებს ჩვენს გაგებას.

ალან, თაო, რაიან, თქვენ იცით, რომ ბენი იყო ბიჭი, რომელსაც არ ეშინოდა ახლის. ის არ იყო მიჯაჭვული წარსულზე, ის ყოველთვის წინ იყურებოდა. როდესაც ის თავის „GitHub“-ის რეპოზიტორიებში კოდს წერდა, ის ქმნიდა შესაძლებლობებს. ის ქმნიდა რაღაცას, რაც სხვებსაც დაეხმარებოდა. და სწორედ ამ სულისკვეთებით, მისი სიყვარული დღესაც აგრძელებს მოქმედებას. ის არ არის „ძველი ღვინო“, რომელიც გაქრა; ის არის ახალი ღვინო, რომელიც ღვთის სასუფეველში ყვავის.

ხანდახან ჩვენ ვგრძნობთ დანაშაულს, ვფიქრობთ, რაიმე ხომ არ გამოგვრჩა, რამე ხომ არ შეიძლებოდა სხვაგვარად გაგვეკეთებინა. პავლე მოციქული დღეს მკაცრად და ამავდროულად ნაზად გვეუბნება: „მე არც საკუთარ თავს განვიკითხავ... ვინც განმსჯის, უფალია“. ეს ნიშნავს, რომ თქვენ არ ხართ საკუთარი თავის მოსამართლეები. თქვენ იყავით და ხართ საუკეთესო მშობლები, საუკეთესო ძმა. თქვენი სიყვარული იყო ბენის ცხოვრების საყრდენი. ღმერთი არ ეძებს თქვენს შეცდომებს; ის ეძებს თქვენს გულებს, რათა მათში თავისი მშვიდობა ჩაასხას.

გახსოვთ, როდესაც ბენმა თავისი ყულაბა შესთავაზა ბიძის დასახმარებლად? ეს არ იყო ფულის შეთავაზება; ეს იყო საკუთარი თავის გაცემა. ეს იყო ბიჭის გული, რომელიც იცნობდა მოყვასის ტკივილს. და ეს სიყვარული არასოდეს კვდება. ის არის ის „ახალი ტიკი“, რომელშიც ღმერთი ასხამს თავის მადლს. ბენი დღესაც თქვენთანაა. ის არის იმ სიყვარულში, რომელიც თქვენს ოჯახს აერთიანებს. ის არის იმ ღიმილში, რომელიც რაიანის სახეზე ჩნდება, როდესაც ის ძმას იხსენებს.

რაიან, შენს ძმასთან ერთად გატარებული ყოველი წამი, ის თამაშები, ის მოგზაურობები, ის საერთო საიდუმლოებები — ეს ყველაფერი შენი სიმდიდრეა. ბენი შენს გულშია და ის გეუბნება: „გააგრძელე, რაიან, მთავარია სცადო“. შენი ცხოვრება არის ბენის ცხოვრების გაგრძელება. შენ არ ხარ მარტო, რადგან შენ გაქვს ძმა, რომელიც ახლა ზეციდან გიყურებს და გიყვარს.

დღეს, როდესაც სახლში წახვალთ, მინდა, რომ ერთი პატარა რამ გააკეთოთ. ნუ ეცდებით ყველაფრის ახსნას. უბრალოდ, აიღეთ ერთი წუთი სიჩუმეში და წარმოიდგინეთ ბენი — არა თავისი ტკივილით, არამედ თავისი ნათელი ღიმილით, თავისი ცნობისმოყვარეობით, იმ ბიჭით, რომელსაც ასე უყვარდა სამყარო. და უთხარით მას: „ბენ, მე შენთან ვარ“. რადგან თქვენ მართლაც მასთან ხართ, ქრისტეს სიყვარულში.

ღმერთი არ გვაძლევს ტვირთს, რომელსაც ვერ ავწევთ. ის გვაძლევს თავის ძალას, რათა ვიაროთ მაშინაც კი, როცა გზა ბნელია. ბენჯამინი არის ჩვენი პატარა ვარსკვლავი, რომელიც გვიჩვენებს, რომ სიცოცხლე სიკვდილზე ძლიერია. ის არის „ახალი ღვინო“, რომელიც ღვთის სუფრაზე არასოდეს დაშრება. მშვიდობით განისვენე, ბენჯამინ, ჩვენო საყვარელო ბიჭო. შენი სინათლე მუდამ ჩვენთან იქნება.

ამინ.