სახელითა მამისაითა და ძისაითა და სულისა წმიდისაითა. მადლი უფლისა ჩვენისა იესო ქრისტესი, სიყვარული ღმრთისა და მამისა და ზიარება სულისა წმიდისა იყოს თქვენ ყოველთა თანა.
უფალო, შეგვიწყალენ. ქრისტე, შეგვიწყალენ. უფალო, შეგვიწყალენ.
წარმოიდგინეთ ხმაურიანი ნადიმი…
ოთახი სავსეა დიდებული სტუმრებით, ოფიცრებით, გალილეის თავკაცებით. მაგიდები იხრება ძვირფასი სანოვაგით, ღვინო მდინარესავით იღვრება, მუსიკა და სიცილი ფარავს ყველაფერს. ეს არის ჰეროდეს დაბადების დღე — ძალაუფლების, სიამაყისა და მიწიერი დიდების ზეიმი. მაგრამ ამ ხმაურის მიღმა, სადღაც ციხის ნესტიან სიჩუმეში, ერთი კაცი ზის. იოანე ნათლისმცემელი. მას არაფერი გააჩნია, გარდა სიმართლისა. მას არ აქვს ოქრო, არ აქვს ჯარი, არ აქვს გვირგვინი. იგი არის ის „უძლური“ და „დამცირებული“, რომელზეც პავლე მოციქული დღევანდელ პირველ საკითხავში საუბრობს.
დღეს 29 აგვისტოა. გავიდა ზუსტად ორი თვე მას შემდეგ, რაც 13 ივნისს ჩვენმა ძვირფასმა ბენჯამინმა, ჩვენმა ბენმა, თავისი მიწიერი გზა დაასრულა. ორი თვე… ეს ის დროა, როდესაც სამყარო თითქოს ჩვეულ რიტმს უბრუნდება, მაგრამ თქვენს სახლში, ალან, თაო, რაიან, სიჩუმე უფრო გაღრმავდა. ეს სიჩუმე ჰგავს იმ ციხის საკანს, სადაც იოანე იჯდა — არა იმიტომ, რომ თქვენ ტყვეები ხართ, არამედ იმიტომ, რომ გლოვა ხშირად გვაგრძნობინებს თავს იზოლირებულად შუა ხმაურიანი სამყაროსა.
დღევანდელი სახარება გვიჩვენებს ორ საპირისპირო სამყაროს: ჰეროდეს ნადიმს, სადაც ყველაფერი ყალბია, და ღვთის სასუფეველს, სადაც სიმართლეს უდიდესი ფასი აქვს. ჰეროდემ პირობა დადო: „ჩემი სამეფოს ნახევარიც რომ მთხოვო, მოგცემო“. რა ამპარტავნული პირობაა! მას არც კი ეკუთვნოდა ის სამეფო ბოლომდე, იგი რომის ვასალი იყო. მისი დაპირება იყო ცარიელი, სიამაყით სავსე.
და აი, აქ მინდა შევჩერდე და დავინახო სხვა რამ. მინდა დავინახო ერთი 15 წლის ბიჭის, ბენჯამინ ვოს ხელი, რომელიც არაფერს ჰპირდება „ნახევარ სამეფოს“, მაგრამ სთავაზობს ყველაფერს, რაც აქვს.
ალან, თაო, თქვენ გაიხსენეთ ის მომენტი, როდესაც ბენმა გაიგო ბიძის, უილიამის ავადმყოფობის შესახებ. მან არ დაიწყო დიდი სიტყვებით საუბარი. მან უბრალოდ გითხრათ, რომ მზად იყო, თავისი მთელი ყულაბა გაეღო მის დასახმარებლად. დაფიქრდით ამ კონტრასტზე: ჰეროდე სთავაზობს „ნახევარ სამეფოს“ საკუთარი თავის წარმოსაჩენად, ხოლო ბენი სთავაზობს თავის პატარა ყულაბას ჩუმად, სიყვარულით.
პავლე მოციქული ამბობს: „ღმერთმა ამოირჩია წუთისოფლის უძლურნი, რათა შეარცხვინოს ძლიერნი“. ბენის ეს შეთავაზება არის სწორედ ის ღვთიური „უძლურება“, რომელიც ჰეროდესნაირ ძლიერებს არცხვენს. ბენს არ დაუმტვრევია ყულაბა, არც მისი დაცლა გამხდარა საჭირო, რადგან დახმარება სხვაგვარად მოვიდა. მაგრამ თავად ეს აქტი — მზადყოფნა, რომ გასცე ყველაფერი, რაც შენთვის ძვირფასია სხვისი გულისთვის — არის ყველაზე დიდი სიბრძნე. ეს არის ის სიბრძნე, რომელზეც პავლე წერს: „ქრისტე გახდა ჩვენთვის სიბრძნე ღვთისაგან“.
ბენჯამინი იყო ბიჭი, რომლის გონებაც ბრწყინავდა. ჩვენ ვიცით მისი ნიჭი მათემატიკაში, მისი გატაცება AI-ით და კოდირებით. მაგრამ მისი ნამდვილი სიდიადე მის გულში იყო. ის არასოდეს ტრაბახობდა თავისი ნიჭით. იგი იყო „მდაბალი“, როგორც წმინდა წერილი ამბობს. და სწორედ ასეთებს ირჩევს უფალი თავის საკუთრებად.
დღევანდელ სახარებაში ჩვენ ვხედავთ საშინელ სურათს: იოანე ნათლისმცემლის თავი ლანგარზე. ეს არის სიკვდილის ნადიმი. მაგრამ ქრისტიანული რწმენა გვეუბნება, რომ არსებობს სხვა ნადიმი — „ზეციური ნადიმი“. იქ ლანგარზე სიკვდილი კი არ არის, არამედ სიცოცხლის პური. ბენი ახლა სწორედ ამ ნადიმზეა.
ალან, მინდა გავიხსენო შენი სიზმარი 23 ივლისს. შენ და ბენი რიგში იდექით ნაყინის საყიდლად და ბენმა გადაიხადა. ეს არ არის უბრალო სიზმარი. ეს არის ნიშანი იმისა, რომ ბენი ახლა სხვა რეალობაშია, სადაც ის აღარ არის მხოლოდ შვილი, რომელზეც ზრუნავენ, არამედ ის არის სული, რომელიც ზრუნავს თქვენზე. ის „იხდის“ თავისი ლოცვით, თავისი სიყვარულით. ის გეუბნებათ, რომ მას ყველაფერი აქვს, რომ ის თავისუფალია და ახლა ის არის თქვენი მასპინძელი ზეციურ იერუსალიმში.
თაო, დედაშვილური ტკივილი ყველაზე ღრმაა. იოანე ნათლისმცემლის მოწაფეებმა აიღეს მისი გვამი და სამარხში დაასვენეს. მათ იცოდნენ, რას ნიშნავს საყვარელი ადამიანის დაკარგვა უსამართლოდ და ნაადრევად. მაგრამ მათ არ იცოდნენ ის, რაც ჩვენ ვიცით — რომ სამარხი ცარიელია.
მე ვიცი, რომ ამ ორ თვეში ბევრჯერ გიფიქრიათ: „რატომ? ხომ არ შეიძლებოდა სხვაგვარად ყოფილიყო?“ ხანდახან გლოვაში ჩნდება ეს მძიმე ჩრდილი — თვითბრალდება. გთხოვთ, მოისმინეთ ეს სიტყვები: თქვენ არაფერი დაგიკლიათ. ბენის ავადმყოფობა არ ყოფილა არავის ბრალი. ეს არ არის სასჯელი. ეს არის ამ სამყაროს ნაწილი, რომელიც ჯერ კიდევ ელოდება სრულ განკურნებას. თქვენ იყავით საუკეთესო მშობლები. თქვენ აჩვენეთ მას მთელი მსოფლიო, თქვენ ასწავლეთ მას ლოცვა ლურდში და ვატიკანში. თქვენი სიყვარული იყო მისი ყველაზე დიდი „Cloud ინფრასტრუქტურა“, რომელიც მას მუდამ იცავდა.
რაიან, შენთვის ეს ორი თვე განსაკუთრებით რთული იყო. შენი საუკეთესო მეგობარი, შენი ძმა, რომელიც მუდამ გვერდით გედგა, ახლა უხილავია. მაგრამ გახსოვდეს, რომ ბენის „ყულაბა“ ახლა შენს გულშია. მისი სიკეთე, მისი შრომისმოყვარეობა, მისი ღიმილი — ეს ყველაფერი შენში ცოცხლობს. შენ უნდა იცხოვრო ორივესთვის. როდესაც შენ რაიმე ახალს სწავლობ, ან როდესაც უბრალოდ იღიმი, ბენი შენთან ერთად იღიმის. ის ახლა წმინდა კარლო აკუტისთან ერთად ლოცულობს შენთვის.
დღეს ჩვენ ვიხსენებთ იოანე ნათლისმცემელს, რომლის სახელიც ჰქვია იმ საქველმოქმედო ჭას ვიეტნამში — „Giếng Gioan Baotixita“. იოანე ნათლისმცემელი წყლით ნათლავდა ხალხს. ბენის სახელით გათხრილი ეს ჭა კი ახლა წყალს აძლევს მწყურვალთ. ხედავთ, როგორ გრძელდება მისი სიცოცხლე? ჰეროდეს ნადიმმა მხოლოდ სიკვდილი მოიტანა, ბენის ხსოვნამ კი — სიცოცხლე და წყალი. მისი სახელი, Đại Dương — „დიდი ოკეანე“, ახლა მართლაც ოკეანესავით დიდ სიკეთედ იქცა.
როდესაც ჩვენ ვამბობთ: „ვინც იკვეხნის, უფლით დაიკვეხნოს“, ჩვენ ბენით კი არ ვიკვეხნით, არამედ იმ ღმერთით, რომელმაც ასეთი საოცარი ბიჭი გვაჩუქა 15 წლის განმავლობაში. ეს 15 წელი არ იყო „ცოტა“. ეს იყო სავსე ცხოვრება. ბენმა მოასწრო იმაზე მეტი სიყვარულის გაცემა, ვიდრე ბევრმა 80 წლის განმავლობაში.
მინდა მივმართო ყველას, ვინც ახლა გვისმენს, განსაკუთრებით მათ, ვინც შორს არის და თავის ტკივილს მარტო ატარებს. იოანე ნათლისმცემელი მარტო იყო ციხეში, მაგრამ უფალი მასთან იყო. თქვენც არ ხართ მარტო. ბენჯამინ ვო ახლა არის მოწმე იმისა, რომ სიყვარული არასოდეს მთავრდება.
ბენს უყვარდა თავისი „Con Chim Airlines“. ის ოცნებობდა ფრენაზე. დღეს, ამ ორი თვის თავზე, წარმოიდგინეთ იგი არა როგორც ავადმყოფი ბიჭი, არამედ როგორც თავისუფალი სული, რომელიც დაფრინავს იქ, სადაც აღარ არის ტკივილი, აღარ არის შიში. ის ახლა იმ სიმაღლეებზეა, რომელსაც Boeing 737-იც კი ვერ აღწევს.
რა წავიღოთ დღეს ამ ლოცვიდან?
წაიღეთ ბენის „ყულაბის“ გაკვეთილი. დღეს, როდესაც სახლში მიხვალთ, ნუ ეცდებით „ნახევარი სამეფოს“ დაპყრობას. ამის ნაცვლად, გააკეთეთ ერთი მცირე, უანგარო სიკეთე. შესთავაზეთ ვინმეს თქვენი დრო, თქვენი ღიმილი, თქვენი დახმარება — ისე, როგორც ბენმა შესთავაზა თავისი დანაზოგი ბიძას. დაე, ეს იყოს თქვენი პასუხი წუთისოფლის ხმაურზე.
ალან, თაო, რაიან, ბენი თქვენ გიყურებთ. ის გეუბნებათ იმავეს, რაც თავის ბოლო მესიჯში დაწერა: „საუკეთესო მამა“, „საუკეთესო დედა“. ის ამაყობს თქვენით.
მშვიდობა და ნუგეში უფლისა იყოს თქვენთან. ბენი მშვიდობით განისვენებს და მისი სინათლე მუდამ გიჩვენებთ გზას.
ამინ.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
At the Savior’s command and formed by divine teaching, we dare to say:
მამაო ჩვენო, რომელი ხარ ცათა შინა, წმიდა იყავნ სახელი შენი, მოვედინ სუფევა შენი, იყავნ ნება შენი, ვითარცა ცათა შინა, ეგრეცა ქვეყანასა ზედა. პური ჩვენი არსობისა მომეც ჩვენ დღეს და მომიტევენ ჩვენ თანანადებნი ჩვენნი, ვითარცა ჩვენ მივუტევებთ თანამდებთა მათ ჩვენთა, და ნუ შემიყვანებ ჩვენ განსაცდელსა, არამედ მიხსენ ჩვენ ბოროტისაგან. ამინ.
ყოვლისშემძლე ღმერთმა დაგლოცოთ, ნუგეში გცეთ და დაგიფაროთ მამამ, ძემ და სულმა წმიდამ. წადით მშვიდობით, უფლის სიყვარული იყოს თქვენი ძალა.
✝ დაგლოცოთ ყოვლისშემძლე ღმერთმა: მამამ და ძემ და სულიწმიდამ. ამინ.