წმიდა ავგუსტინეს, ეპისკოპოსისა და ეკლესიის მოძღვრის ხსენება

წარმოიდგინეთ პატარა, მბჟუტავი ნათება შუაღამის სიჩუმეში…

ეს არ არის დიდი პროჟექტორი, რომელიც მთელ ქუჩას ანათებს. ეს არის პატარა ლამპარი, რომელიც მხოლოდ ერთი ადამიანის სახეს და მის წინ გადადგმულ ერთ ნაბიჯს აშუქებს. დღევანდელ სახარებაში იესო გვიამბობს ათ ქალწულზე, რომლებიც სიძის შესახვედრად გავიდნენ. ხუთი მათგანი გონიერი იყო, ხუთი კი — უგუნური. განსხვავება მათ შორის არ იყო ლამპრებში; ყველას ერთნაირი ლამპარი ეჭირა. განსხვავება იყო იმაში, რაც შიგნით იმალებოდა — ზეთში.

ზეთი არის ის, რაც არ ჩანს, სანამ ცეცხლი არ აინთება. ზეთი არის მომზადება, ზეთი არის გულის მდგომარეობა, ზეთი არის ის ჩუმი სიყვარული, რომელიც გროვდება მაშინ, როდესაც არავინ გვიყურებს. და როდესაც შუაღამისას გაისმა ძახილი: „აჰა, სიძე მოდის!“, მხოლოდ მათ შეძლეს ნადიმზე შესვლა, ვისაც ეს შინაგანი მარაგი ჰქონდა.

დღეს ჩვენ წმიდა ავგუსტინეს ვიხსენებთ — ადამიანს, რომელიც წლების განმავლობაში ეძებდა სიბრძნეს ამქვეყნიურ წიგნებში, ფილოსოფიასა და რიტორიკაში. ის იყო ბრწყინვალე გონების პატრონი, მაგრამ დიდხანს მისი ლამპარი ცარიელი იყო. მხოლოდ მაშინ, როდესაც მან აღმოაჩინა, რომ „ჩვენი გული მოუსვენარია, ვიდრე შენში არ ჰპოვებს სიმშვიდეს, უფალო“, მისი ლამპარი აინთო იმ სინათლით, რომელიც დღემდე ანათებს ეკლესიას.

დღეს, 28 აგვისტოს, როდესაც ამ სიტყვებს ვკითხულობთ, ჩვენი გულები განსაკუთრებული სიმძიმითაა აღვსილი. გავიდა ზუსტად ორი თვე და თხუთმეტი დღე მას შემდეგ, რაც 13 ივნისს ჩვენმა ძვირფასმა ბენჯამინმა, ჩვენმა ბენმა, თავისი ლამპარი აანთო და ზეციური სიძის შესახვედრად გავიდა. ორი თვე… ეს არის დრო, როდესაც პირველი შოკისმომგვრელი ტალღა ნელ-ნელა გადაივლის და მის ადგილას დგება რეალობის ის ცივი, გამჭვირვალე სიჩუმე, რომელსაც ვერაფერი ავსებს. სახლში არის ადგილები, სადაც ბენის მზერა ჯერ კიდევ იგრძნობა — მის კომპიუტერთან, მის წიგნებთან, იქ, სადაც ის თავის კოდებს წერდა.

ალან, თაო, რაიან… მე ვიცი, რომ დღეს ეს დროის მიჯნა განსაკუთრებით მძიმეა. შუაღამე ხშირად გვეჩვენება, როგორც მარტოობისა და სიბნელის ჟამი. მაგრამ სახარება გვეუბნება, რომ სწორედ შუაღამისას მოდის ქრისტე. ბენი მზად იყო. მისი ლამპარი სავსე იყო იმ ზეთით, რომელსაც ჩვენ „ღვთის სიბრძნეს“ ვუწოდებთ.

წმიდა პავლე მოციქული დღევანდელ პირველ საკითხავში კორინთელებს სწერს: „ჯვრის შესახებ სიტყვა სიგიჟეა მათთვის, ვინც იღუპება, ხოლო ჩვენთვის, ვინც ვცხონდებით, — ღვთის ძალაა“. პავლე უპირისპირებს ამქვეყნიურ სიბრძნეს — რიტორიკას, ლოგიკას, მეცნიერებას — და ღვთის იმ „სიგიჟეს“, რომელიც სიყვარულია.

ბენჯამინ ვო იყო ბიჭი, რომელმაც ეს ორივე სიბრძნე გააერთიანა. მისი გონება იყო ბრწყინვალე. 14 წლის ასაკში ის უკვე ფლობდა იმ ცოდნას, რასაც ზრდასრულები წლებს ანდომებენ — ხელოვნური ინტელექტი, DevOps, Cloud ინფრასტრუქტურა. ის იყო თავისი მამის, ალანის, ნამდვილი „ფოტოასლი“ არა მხოლოდ გარეგნობით, არამედ ამ საოცარი ინტელექტუალური წყურვილით. მას შეეძლო საათობით ესაუბრა ბიზნესზე ან ტექნოლოგიებზე. ეს იყო მისი ლამპარი — ლამაზი, მტკიცე და ნათელი.

მაგრამ რა იყო მისი ზეთი? რა იყო ის, რაც მის გონებას სითბოსა და სინათლეს აძლევდა?

მინდა გავიხსენო ერთი მომენტი, რომელიც შესაძლოა ბევრს „უგუნურებად“ მოეჩვენოს ამქვეყნიური გაგებით, მაგრამ ღვთის წინაშე უდიდესი სიბრძნეა. როდესაც ბენი მხოლოდ 15 წლის იყო, მან გაიგო თავისი ბიძის, უილიამისთვის დატეხილი უბედურების შესახებ. ყოველგვარი თხოვნის გარეშე, ამ ბიჭმა თავის მშობლებს უთხრა, რომ მზად იყო, თავისი მთელი ყულაბა, თავისი მთელი დანაზოგი გაეღო ბიძის დასახმარებლად.

დაფიქრდით ამაზე… მან არ დაამსხვრია ყულაბა, არ დაცალა იგი, რადგან ეს არ გახდა საჭირო. მაგრამ თავად ეს შეთავაზება — ბავშვური, გულწრფელი და აბსოლუტური — იყო მისი სულის ზეთი. ეს იყო ის მზადყოფნა, რომელზეც იესო საუბრობს. ბენს არ სჭირდებოდა ლოდინი, რომ სიკეთე ესწავლა; ის უკვე სავსე იყო ამით. პავლე მოციქული ამბობს: „ღვთის უგუნურება ადამიანებზე ბრძენია“. ბენის ეს გადაწყვეტილება იყო სწორედ ის ღვთიური „უგუნურება“, რომელიც ამ სამყაროს ამარცხებს. მას არ უფიქრია თავის მომავალზე, თავის სათამაშოებზე ან გაჯეტებზე. მან მხოლოდ სხვისი ტკივილი დაინახა და თავისი ყველაფერი შესთავაზა.

ალან, თაო, მე ვიცი, რომ თქვენს გულებში ხანდახან მაინც ჩურჩულებს ის მძიმე კითხვა, რომელსაც ბევრი მგლოვიარე მშობელი ატარებს. კითხვა: „რატომ? ხომ არ გამოგვრჩა რამე? ხომ არ შეგვეძლო მეტის გაკეთება?“

მოისმინეთ უფლის ხმა დღეს: თქვენ არაფერი გამოგიტოვებიათ. თქვენ იყავით ის მშობლები, რომლებმაც ბენს ასწავლეს, როგორ აევსო ლამპარი ზეთით. თქვენი სიყვარული, თქვენი ერთად მოგზაურობა მსოფლიოს გარშემო, თქვენი ლოცვა — ეს იყო ის გარემო, სადაც ბენის სული ასე ლამაზად აყვავდა. ავადმყოფობა არ არის სასჯელი და ის არ არის ვინმეს შეცდომა. ეს არის ამ გატეხილი სამყაროს ნაწილი, სადაც „სიძე ხანდახან აყოვნებს“. როდესაც იესოს ჰკითხეს უსინათლოდ დაბადებულ კაცზე, ვინ შესცოდაო, მან უპასუხა: „არც ამან შესცოდა და არც მისმა მშობლებმა“. ალან, თაო, თქვენ არ ხართ დამნაშავენი. თქვენი სიყვარული იყო ბენის ყველაზე დიდი საყრდენი. გათავისუფლდით ამ მძიმე ლოდისგან. ღმერთი არ გსაყვედურობთ, პირიქით — იგი გეხვევათ და გეუბნებათ: „კარგად ჰქმენით, კეთილო და ერთგულო მშობლებო“.

ბენჯამინ Đại Dương — მისი სახელი ნიშნავს „დიდ ოკეანეს“. და დღეს ჩვენ ვხედავთ, რომ ეს ოკეანე არ დაშრა. ის გადაიქცა სიცოცხლის მომცემ წყაროდ, როგორც ის ჭა ვიეტნამში, რომელიც მის სახელს ატარებს. ეს არის მისი სიყვარულის გაგრძელება.

რაიან, ჩემო ძვირფასო, შენმა უფროსმა ძმამ დაგიტოვა უდიდესი მემკვიდრეობა. შენ ხედავდი მის შრომას, მის ღიმილს, მის სიკეთეს. შენ ხარ მისი სიცოცხლის გაგრძელება აქ, დედამიწაზე. როდესაც შენ რაიმე რთულ ამოცანას ხსნი, ან როდესაც უბრალოდ იღიმი, იცოდე — ბენის ლამპარი შენს გზასაც ანათებს. ის შენი მფარველი ანგელოზია. ის გეუბნება: „განაგრძე, რაიან, მე შენთან ვარ“.

დღეს, როდესაც ჩვენ წმიდა ავგუსტინეს ვზეიმობთ, გავიხსენოთ მისი სიტყვები: „უფალო, შენ ჩვენთვის შეგვქმენი“. ბენიც ღმერთმა თავისთვის შექმნა. მისი 15 წელი იყო ხანმოკლე, მაგრამ სავსე. მან მოასწრო იმაზე მეტი სიყვარულის გაცემა, ვიდრე ბევრი ადამიანი მთელი ცხოვრების მანძილზე ახერხებს. ის ახლა იმ „ზეციურ ნადიმზეა“, სადაც წმიდა კარლო აკუტისთან ერთად ლოცულობს ჩვენთვის. წარმოიდგინეთ ისინი ერთად — ორი ბრწყინვალე გონება, ორი ტექნოლოგიების მოყვარული ბიჭი, რომლებიც ახლა ღვთის დიდების უსასრულო კოდებს კითხულობენ.

ბენი აღარ არის შეზღუდული სხეულით. ის ახლა თავისუფალია, როგორც ის ჩიტი თავისი ოცნების ავიაკომპანიიდან — „Con Chim Airlines“. ის დაფრინავს იქ, სადაც აღარ არის ტკივილი და აღარ არის სიკვდილი. მისი ხითხითი ახლა ზეციურ ჰარმონიაში ისმის.

როდესაც დღეს ამ ლოცვიდან გახვალთ, წაიღეთ ერთი მცირე, მაგრამ ძვირფასი რამ.

დღეს, როდესაც სახლში მიხვალთ და დაინახავთ რაიმე სინათლეს — იქნება ეს სანთელი, ნათურა თუ თქვენი ტელეფონის ეკრანი — გაიხსენეთ ბენი. გაიხსენეთ მისი ლამპარი. და ჰკითხეთ საკუთარ თავს: „რა არის ჩემი ზეთი?“ გააკეთეთ დღეს ერთი მცირე, უხმაურო სიკეთე ვინმესთვის — ისე, როგორც ბენი შესთავაზებდა თავის ყულაბას. დაე, ეს იყოს თქვენი პასუხი იმ დიდ სიყვარულზე, რომელიც მან დაგვიტოვა.

ბენი არ არის შორს. ის არის იმ მშვიდობაში, რომელსაც ქრისტე გვპირდება. ის არის იმ ნათელში, სადაც შუაღამე აღარ არსებობს, რადგან იქ თავად უფალია მზე. და ერთ დღეს, ჩვენ ყველანი კვლავ შევხვდებით ერთმანეთს, ჩავეხუტებით ჩვენს ბენჯამინს და დავინახავთ, რომ ჩვენი ლამპრები ერთად აინთება მარადიულ სიხარულში.

მშვიდობის უფალი იყოს თქვენთან ყველასთან, ყოველთვის და ყოველნაირად.

ამინ.