რიგითი დროის ოცდამეერთე კვირის ოთხშაბათი

წარმოიდგინეთ ხელწერა…

უბრალო ფურცელზე დატოვებული კვალი, რომელიც მხოლოდ ერთ ადამიანს ეკუთვნის. მასში ჩანს ხელის კანკალი ან სიმტკიცე, სიჩქარე ან დაფიქრება. ხელწერა არის ადამიანის უნიკალური ბეჭედი, მისი ყოფნის დასტური ამ სამყაროში. დღევანდელ პირველ საკითხავში წმინდა პავლე მოციქული თესალონიკელთა მიმართ ეპისტოლეს ასე ასრულებს: „ეს მოკითხვა ჩემივე ხელით არის დაწერილი, პავლესი. ეს არის ნიშანი ყოველ წერილში; ასე ვწერ მე“. პავლესთვის ეს არ იყო მხოლოდ ფორმალობა; ეს იყო მისი გულწრფელობის, მისი შრომისა და მისი სიყვარულის ხელმოწერა. იგი ამბობს, რომ დღედაღამ შრომობდა, რათა არავისთვის ყოფილიყო ტვირთი. მისი ხელწერა იყო არა მხოლოდ მელანი ქაღალდზე, არამედ მისი ცხოვრების წესი — პატიოსანი, თავდადებული და ღვთის მშვიდობით აღვსილი.

დღეს, როდესაც ჩვენ ამ სიტყვებს ვუსმენთ, ჩვენი გულები განსაკუთრებული სიმძიმითა და, ამავე დროს, უსაზღვრო სიყვარულით არის აღვსილი. გავიდა ზუსტად ორი თვე მას შემდეგ, რაც 13 ივნისს ჩვენმა ძვირფასმა ბენჯამინმა, ჩვენმა ბენმა, დაასრულა თავისი მიწიერი გზა. ორი თვე… ეს არის დრო, როდესაც პირველი შოკისმომგვრელი ტალღა ნელ-ნელა ილექება და მის ადგილას დგება რეალობის ის ცივი, გამჭვირვალე სიჩუმე, რომელსაც ვერაფერი ავსებს. სახლში არის ადგილები, სადაც ბენის ხელწერა ჯერ კიდევ ცოცხალია — არა მხოლოდ ფურცელზე, არამედ მის კოდებში, მის ნივთებში, მის მიერ დატოვებულ სიცარიელეში, რომელიც ახლა ტკივილით არის სავსე.

ალან, თაო, რაიან… მე ვიცი, რომ დღეს ეს ორი თვის მიჯნა განსაკუთრებით მძიმეა. პირველი კვირების განმავლობაში ირგვლივ ბევრი ხალხი იყო, ბევრი ზარი, ბევრი თანაგრძნობის სიტყვა. ახლა კი, როდესაც ყოველდღიურობა თითქოს თავის კალაპოტს უბრუნდება, თქვენ რჩებით ამ უზარმაზარ სიცარიელესთან პირისპირ. ცარიელი სკამი მაგიდასთან, ოთახი, სადაც მისი ნივთები ხელუხლებლად დევს, საღამოს სიჩუმე, როდესაც მისი ხმა აღარ ისმის… ეს არის ის რეალური ტკივილი, რომელსაც ვერანაირი გარეგნული ნუგეში ვერ აქარწყლებს. ჩვენ არ შეგვიძლია ამ ტკივილის გვერდის ავლით სიარული. ჩვენ უნდა ვაღიაროთ იგი. გლოვა არ არის სისუსტე; გლოვა არის იმ დიდი სიყვარულის საზომი, რომელიც თქვენ ბენის მიმართ გაკავშირებთ.

დღევანდელ სახარებაში იესო ქრისტე ძალიან მკაცრ სიტყვებს ამბობს ფარისევლების მიმართ: „ვაი თქვენ, მწიგნობარნო და ფარისეველნო, თვალთმაქცნო, რადგან ჰგავხართ შეთეთრებულ სამარხებს, რომლებიც გარედან ლამაზად ჩანან, შიგნით კი სავსენი არიან მკვდართა ძვლებითა და ყოველგვარი უწმინდურებით“. უფალი გვაფრთხილებს იმ საშიშროების შესახებ, როდესაც გარეგნული მხარე — „შეთეთრებული“ ფასადი — არ შეესაბამება იმას, რაც შიგნითაა. იგი ეძებს სიმართლეს, იგი ეძებს გულწრფელობას, იგი ეძებს იმ „ხელწერას“, რომელიც გულიდან მოდის.

და როდესაც მე ვფიქრობ ბენჯამინზე, ვხედავ სრულიად საპირისპირო სურათს იმისა, რასაც იესო ამხელდა. ბენის ცხოვრებაში არ ყოფილა არანაირი „შეთეთრებული სამარხი“. მასში არ ყოფილა სიყალბე. მისი სილამაზე სწორედ შიგნიდან მოდიოდა და გარეთაც ისევე კაშკაშებდა. ბენი იყო ბიჭი, რომლის „ხელწერა“ მის საქმეებში ჩანდა — არა იმიტომ, რომ ვინმესთვის თავი მოეწონებინა, არამედ იმიტომ, რომ ასეთი იყო მისი ბუნება: ნათელი, შრომისმოყვარე და საოცრად ნიჭიერი.

მინდა გაგიზიაროთ ერთი განსაკუთრებული მხარე ბენის ცხოვრებიდან, რომელიც დღევანდელ საკითხავებს საოცრად ეხმიანება. პავლე მოციქული საუბრობს შრომაზე, საკუთარი ხელით შექმნილ სიკეთეზე. ბენჯამინი, მიუხედავად თავისი ნორჩი ასაკისა, იყო ნამდვილი შემოქმედი. მას ჰქონდა GitHub-ის საცავი, სადაც ინახავდა თავის მიერ დაწერილ კოდებს, თამაშებსა და აპლიკაციებს. დაფიქრდით ამაზე: 14-15 წლის ბიჭი, რომელიც ხელოვნური ინტელექტის, DevOps-ისა და Cloud ინფრასტრუქტურის სამყაროში ისეთივე თავდაჯერებულად დააბიჯებდა, როგორც გამოცდილი პროფესიონალი. მისი კოდის ყოველი ხაზი იყო მისი „ხელწერა“ — მისი გონების ბრწყინვალების დასტური. იგი არ ელოდა სხვებისგან მზა პროდუქტს, იგი თავად ქმნიდა მას.

და როდესაც ის საუბრობდა თავის ოცნებაზე — შეექმნა ავიაკომპანია სახელწოდებით „Con Chim Airlines“ (ჩიტების ავიახაზები) — მისი სახე ნათდებოდა იმ უმანკო სიხარულით, რომელიც მხოლოდ სუფთა გულის ადამიანებს ახასიათებთ. ის ხითხითებდა და იღიმოდა, როდესაც ამაზე ლაპარაკობდა. ეს არ იყო ფარისევლური ჩვენება; ეს იყო მისი სულის ფრენა. მას უყვარდა ჩიტები, უყვარდა თვითმფრინავები, განსაკუთრებით Boeing 737. მას უყვარდა სიმაღლე და თავისუფლება. ეს ოცნება იყო მისი შინაგანი სამყაროს ანარეკლი — სამყაროსი, სადაც ყველაფერი შესაძლებელია, სადაც „მთავარია სცადო“.

პავლე მოციქული ამბობს: „თუ ვინმეს არ უნდა მუშაობა, ნურც შეჭამსო“. ბენი იყო ბიჭი, რომელსაც არასოდეს ეზარებოდა შრომა — იქნება ეს მათემატიკური ამოცანების ამოხსნა, რომელიც მის ასაკს ბევრად აღემატებოდა, თუ ბადმინტონის კორტზე ბრძოლა. იგი ბოლომდე იხარჯებოდა. მისი „ხელწერა“ იყო არა მხოლოდ გონებრივი ბრწყინვალება, არამედ დაუღალავი მცდელობა, ყოფილიყო საუკეთესო იმაში, რაც უყვარდა.

მაგრამ ყველაზე ძვირფასი ხელწერა, რომელიც ბენმა დატოვა, იყო მისი სიკეთე. მინდა გავიხსენო ის მომენტი, როდესაც მან თავის მშობლებს უთხრა, რომ მზად იყო, თავისი მთელი ყულაბა გაეღო ბიძის, უილიამისთვის, რომელიც მძიმე სენს ებრძოდა. დაფიქრდით ამაზე: მან არ დაამსხვრია ყულაბა, არ დაცალა იგი, რადგან ეს არ გახდა საჭირო, მაგრამ თავად ეს შეთავაზება… ეს იყო მისი გულის ხელმოწერა. ბიჭი, რომელიც მზად იყო, თავისი პატარა საგანძური სხვისი ტკივილის შესამსუბუქებლად გაეცა. აი, სად ჩანს განსხვავება „შეთეთრებულ სამარხსა“ და ბენის მსგავს სუფთა სულს შორის. ფარისევლები აშენებდნენ წინასწარმეტყველთა სამარხებს, რათა თავი მართლებად ეჩვენებინათ, ბენმა კი უბრალოდ, ჩუმად, ყოველგვარი აპლოდისმენტების გარეშე, შესთავაზა ყველაფერი, რაც გააჩნდა. ეს არის ნამდვილი სიწმინდე.

დღეს, ამ ორი თვის მიჯნაზე, მინდა მივმართო ალანს და თაოს. მე ვიცი, რომ თქვენს გულებში ხანდახან მაინც ჩურჩულებს ის მძიმე კითხვა, რომელსაც ბევრი მგლოვიარე მშობელი ატარებს. კითხვა: „რატომ? ხომ არ გამოგვრჩა რამე? ხომ არ შეგვეძლო მეტის გაკეთება?“

მოისმინეთ უფლის ხმა: თქვენ არაფერი გამოგიტოვებიათ. თქვენ იყავით სრულყოფილი მშობლები ბენისთვის. თქვენ მას აჩუქეთ მსოფლიო — პეკინიდან ვატიკანამდე, ლურდიდან სეულამდე. თქვენ მას აჩუქეთ სიყვარული, რომელიც სიკვდილზე ძლიერია. ავადმყოფობა არ არის სასჯელი და ის არ არის ვინმეს შეცდომა. ეს არის ამ გატეხილი სამყაროს ნაწილი, მაგრამ ის არასოდეს არის ღვთის ნება. ღმერთი არ აგზავნის სნეულებას; ღმერთი მოდის სნეულებაში, რათა ჩვენთან ერთად იტიროს. როდესაც იესოს ჰკითხეს უსინათლოდ დაბადებულ კაცზე, ვინ შესცოდაო, მან უპასუხა: „არც ამან შესცოდა და არც მისმა მშობლებმა“. ალან, თაო, თქვენ არ ხართ დამნაშავენი. თქვენი სიყვარული იყო ბენის ყველაზე დიდი საყრდენი. გათავისუფლდით ამ მძიმე ლოდისგან. ღმერთი არ გსაყვედურობთ, პირიქით — იგი გეხვევათ და გეუბნებათ: „კარგად ჰქმენით, კეთილო და ერთგულო მონებო“.

პავლე მოციქული დღევანდელ საკითხავში ლოცულობს: „თავად მშვიდობის უფალმა მოგცეთ მშვიდობა ყოველთვის და ყოველნაირად“. ეს მშვიდობა არ არის მხოლოდ ტკივილის არარსებობა. ეს არის ის ღრმა რწმენა, რომ ბენი ახლა უსაფრთხოდ არის. მინდა გაგიხსენოთ ალანის სიზმარი 8 აგვისტოს ღამეს — სიზმარი ავარიაზე, სადაც მთელი ოჯახი სრულიად უვნებელი გადარჩა. რაიანი იყო პირველი, ვინც თქვა: „არაფერი მომხდარა, კარგად ვარ“. განა ეს არ არის ნიშანი? განა ეს არ არის ბენის გზავნილი ზეციდან? რომ მიუხედავად იმ საშინელი „ავარიისა“, რომელიც თქვენს ცხოვრებაში მოხდა, თქვენი სულები დაცულია. ბენი გიფარავთ. იგი ზეციდან გიყურებთ და გეუბნებათ, რომ თქვენი ოჯახი — თქვენი „სრულყოფილი ოთხეული“ — კვლავ ერთადაა, ოღონდ ახლა სხვადასხვა ნაპირზე.

ბენი ახლა წმინდა კარლო აკუტისთან ერთად არის — კიდევ ერთ 15 წლის ბიჭთან, რომელსაც უყვარდა ტექნოლოგიები და რომელმაც თავისი „ხელწერა“ ღვთის დიდებას დაუკავშირა. ისინი ერთად არიან „ზეციურ ნადიმზე“. ბენი აღარ არის შეზღუდული სხეულით, აღარ არის დაღლილი. იგი ახლა თავისუფალია, როგორც ის ჩიტი თავისი „Con Chim Airlines“-იდან. იგი დაფრინავს იქ, სადაც აღარ არის ტკივილი და აღარ არის სიკვდილი.

რაიან, ჩემო ძვირფასო, შენმა უფროსმა ძმამ დაგიტოვა უდიდესი მემკვიდრეობა. შენ ხედავდი მის შრომას, მის ღიმილს, მის სიკეთეს. შენ ხარ მისი სიცოცხლის გაგრძელება აქ, დედამიწაზე. როდესაც შენ რაიმე რთულ ამოცანას ხსნი, ან როდესაც უბრალოდ იღიმი, იცოდე — ბენის ხელწერა შენშიც ცოცხლობს. იგი შენი მფარველი ანგელოზია. იგი გეუბნება: „განაგრძე, რაიან, მე შენთან ვარ“.

დღეს ჩვენ ასევე გვახსოვს ის „სიყვარულის ჭა“ — „Giếng Gioan Baotixita“, რომელიც ვიეტნამში, კა მაუში, ბენის სახელით აშენდა. ეს ჭა არის სიმბოლო იმისა, თუ როგორ აგრძელებს ბენის სუფთა, შრომისმოყვარე გული სიცოცხლის მიცემას სხვებისთვის. როგორც პავლე მოციქული ამბობს, ჩვენი შრომა არ არის ამაო. ბენის ცხოვრების ხელმოწერა ახლა ამ ჭის წყალშია, რომელიც მწყურვალთ წყურვილს უკლავს. მისი სიყვარული კვლავ მუშაობს, კვლავ შრომობს, კვლავ გასცემს.

როდესაც დღეს ამ ლოცვიდან გახვალთ, წაიღეთ ერთი მცირე, მაგრამ ძვირფასი რამ.

შეხედეთ თქვენს ხელებს. დაფიქრდით იმაზე, თუ რა „ხელწერას“ ტოვებთ თქვენს ყოველდღიურ ცხოვრებაში. პავლე მოციქულივით, იყავით დაუზარელნი სიკეთეში. ბენჯამინივით, იყავით გულწრფელნი და მზად იყავით გასაცემად. დღეს, როდესაც სახლში მიხვალთ, გააკეთეთ ერთი მცირე, უხმაურო სიკეთე ვინმესთვის — დაწერეთ თბილი წერილი, დაეხმარეთ მეზობელს, ან უბრალოდ მთელი გულით ჩაეხუტეთ თქვენს საყვარელ ადამიანს. დაე, ეს იყოს თქვენი პასუხი იმ დიდ სიყვარულზე, რომელიც ბენმა დაგვიტოვა.

ბენი არ არის შორს. იგი არის იმ მშვიდობაში, რომელსაც პავლე მოციქული გვისურვებს. იგი არის იმ ნათელში, სადაც სიყალბე აღარ არსებობს. და ერთ დღეს, ჩვენ ყველანი კვლავ შევხვდებით ერთმანეთს, ჩავეხუტებით ჩვენს ბიჭს და დავინახავთ, რომ მისი ხელმოწერა ჩვენს გულებზე სამუდამოდ არის აღბეჭდილი.

მშვიდობის უფალი იყოს თქვენთან ყველასთან, ყოველთვის და ყოველნაირად.

ამინ.