სახელითა მამისა და ძისა და წმიდისა სულისა. მადლი უფლისა ჩვენისა იესო ქრისტესი იყოს თქვენთან. დღეს ჩვენ ვიკრიბებით, რათა ღვთის სიტყვაში ვპოვოთ ნუგეში და ძალა.
უფალო, შეგვიწყალენ. ქრისტე, შეგვიწყალენ. უფალო, შეგვიწყალენ.
წარმოიდგინეთ ახალგაზრდა ბიჭი, რომელიც კომპიუტერის ეკრანის წინ ზის. მისი თითები სწრაფად დაარბენენ კლავიატურაზე, თვალები კი კოდის სტრიქონებს მიჰყვებიან. მისთვის ეს არ არის მხოლოდ სიმბოლოების ერთობლიობა; ეს არის ენა, რომლითაც ის სამყაროს ელაპარაკება, ეს არის ლოგიკა, რომელიც ქაოსს წესრიგად აქცევს. ყოველი სტრიქონი, ყოველი „სკრიპტი“ არის დაპირება, რომ რაღაც ახალი შეიქმნება, რომ რაღაც იმუშავებს, რომ რაღაც აზრს შეიძენს.
დღევანდელ სახარებაში ჩვენ ვხედავთ იესოს, რომელიც თავის მშობლიურ ქალაქში, ნაზარეთში ბრუნდება. ის შედის სინაგოგაში, დგება და ხელში აძლევენ გრაგნილს — ეს არის ძველი, წმინდა „კოდი“, ესაია წინასწარმეტყველის სიტყვები. იესო შლის ამ გრაგნილს, პოულობს საჭირო ადგილს და კითხულობს. ის არ კითხულობს უბრალოდ ისტორიას; ის კითხულობს თავისი ცხოვრების პროგრამას, თავის მისიას: „უფლის სული ჩემზეა... მან მომავლინა გლახაკთა სახარებლად“.
გრაგნილის გაშლა და მისი წაკითხვა არის მომენტი, როდესაც მარადიულობა დროს ეხება. და აი, დღეს, როდესაც გავიდა ზუსტად ორი თვე მას შემდეგ, რაც ჩვენმა ძვირფასმა ბენჯამინმა, ჩვენმა ბენმა, თავისი მიწიერი გრაგნილი დახურა, ჩვენ აქ ვდგავართ და ვცდილობთ გავიგოთ — რა ეწერა მის სტრიქონებში? რა იყო ის „კოდი“, რომელიც ღმერთმა მის 15-წლიან ცხოვრებაში ჩაწერა?
ალან, თაო, რაიან... მე ვიცი, რომ ეს ორი თვე თქვენთვის ჰგავს იმ მომენტს, როდესაც სახარებისეულმა ხალხმა იესოს მთიდან გადაჩეხვა დაუპირა. გლოვა ხშირად სწორედ ასეთია — ის არის უფსკრულის პირას დგომა, სადაც გრძნობ, რომ სამყარო შენს წინააღმდეგაა, სადაც კითხვები „რატომ?“ და „როგორ?“ ქვებივით გეცემა. სიჩუმე, რომელიც ბენის წასვლის შემდეგ დადგა, ხანდახან გაუსაძლისია. თქვენ ხედავთ მის ნივთებს, მის GitHub-ის რეპოზიტორიებს, სადაც მისი იდეები კვლავ ცოცხლობს, და გული გეკუმშებათ, რადგან ის, ვინც ამ ყველაფერს სულს შთაბერავდა, აქ აღარ არის.
მაგრამ მინდა შეხედოთ პავლე მოციქულს დღევანდელ პირველ საკითხავში. ის კორინთელებს ეუბნება: „მე მოვედი თქვენთან სისუსტით, შიშითა და დიდი თრთოლვით“. პავლე, ქრისტეს დიდი მოციქული, არ მალავს თავის სიმცირეს. ის არ მოდის დიდებული სიტყვებით ან ადამიანური სიბრძნით. ის მოდის ჯვარცმული ქრისტეს ძალისხმევით.
ალან, როდესაც შენ ხედავ შენს შვილში შენსავე „ფოტოასლს“, შენსავე ნიჭს ტექნოლოგიებში, შენსავე ამბიციას — ეს არის ადამიანური სიბრძნე, რომელიც გვაამაყებს. ბენჯამინი მართლაც ბრწყინვალე იყო. მე-4 კლასში მე-8 კლასის მათემატიკის ამოხსნა, AI-სა და Cloud ინფრასტრუქტურის წვდომა 14 წლის ასაკში — ეს არის ის „გრაგნილი“, რომელიც მან საოცარი სისწრაფით გახსნა. მაგრამ პავლე მოციქული გვახსენებს, რომ ჩვენი რწმენა უნდა ეყრდნობოდეს არა ადამიანურ სიბრძნეს, არამედ ღვთის ძალას.
ბენის ნამდვილი ძალა მის გონებაში კი არ იყო, არამედ მის გულში, რომელიც ღვთის ძალას ატარებდა. გავიხსენოთ ის ერთი მომენტი, ის ერთი სტრიქონი მისი ცხოვრების კოდიდან, რომელიც დღევანდელ სახარებას ეხმიანება. იესო ამბობს, რომ ის მოვიდა „ტყვეთა გასათავისუფლებლად“ და „გლახაკთა სახარებლად“. როდესაც 15 წლის ბენმა გაიგო ბიძის, უილიამის ავადმყოფობის შესახებ, მან არ დაიწყო რთული ალგორითმების წერა. მან უბრალოდ შესთავაზა თავისი მთელი ყულაბა.
დაუკვირდით ამას… მას არ დაუმტვრევია ის ყულაბა, არ დაუცლია იგი, რადგან ეს არ გახდა საჭირო. მაგრამ თავად ეს შეთავაზება იყო მისი „სახარება“. ეს იყო მომენტი, როდესაც პატარა ბიჭის გულმა გადაწყვიტა, რომ ყველაფერი, რაც მას გააჩნდა, სხვისი ტკივილის შესამსუბუქებლად გაეღო. ეს არის ის „სულის ძალის გამოვლენა“, რომელზეც პავლე საუბრობს. ეს არ არის ლოგიკა, ეს არის სიყვარული. და სიყვარული არის ერთადერთი კოდი, რომელიც არასოდეს „ტყდება“ და არასოდეს ძველდება.
ხანდახან, ამ ორი თვის განმავლობაში, თქვენს გონებაში ალბათ ტრიალებს ის Proverbs, რომელიც იესომ ახსენა: „მკურნალო, განიკურნე შენი თავი“. შესაძლოა ფიქრობთ: „თუ ბენი ასეთი ნიჭიერი იყო, თუ ჩვენ ასე გვწამდა, რატომ ვერ მოხდა სასწაული? რატომ არ განიკურნა?“ ეს არის ის სიმართლე, რომელიც უნდა ვთქვათ, სანამ ნუგეშს ვიპოვით. ეს არის ის ტკივილი, რომელიც ნაზარეთელებმა იგრძნეს, როდესაც იესომ უთხრა, რომ სასწაულები ყოველთვის ისე არ ხდება, როგორც ჩვენ ველოდებით.
მინდა გითხრათ ის, რაც იესომ უსინათლო კაცზე თქვა: არც ამ ბავშვს შეუცოდავს და არც მის მშობლებს. ბენის ავადმყოფობა არ ყოფილა სასჯელი. ის არ ყოფილა თქვენი დაუდევრობის შედეგი. არ არსებობს სტრიქონი თქვენს ცხოვრებაში, რომელიც სხვაგვარად რომ დაგეწერათ, ამას თავიდან აიცილებდით. ზოგიერთი ტკივილი ამ გატეხილი სამყაროს ნაწილია, სადაც გრაგნილები ხანდახან შუა კითხვაში იხურება. მაგრამ ღმერთი არ არის ის, ვინც ამ ტკივილს აგზავნის; ღმერთი არის ის, ვინც გრაგნილის მეორე მხარეს გველოდება.
სახარების ბოლოს ხდება რაღაც საოცარი. ხალხს იესო მთის წვერზე მიჰყავს, რათა გადმოაგდონ. მაგრამ წერია: „ხოლო მან გაიარა მათ შორის და წავიდა“.
ბენჯამინ ვომაც ასე გაიარა ჩვენს შორის. მან გაიარა თავისი 15 წელი საოცარი სისწრაფით, სიკეთითა და ღიმილით. მან გაიარა იმ ტკივილში, რომელსაც AML ჰქვია, მაგრამ ის არ დარჩენილა ამ ტკივილში. მან „გაიარა მათ შორის“ — გაიარა ექიმებს შორის, აპარატებს შორის, წამლებს შორის — და წავიდა მამასთან. ის არ არის დამარცხებული. ის უბრალოდ სხვა „გარემოში“ გადავიდა, იქ, სადაც კოდი ყოველთვის სრულყოფილია.
ალან, შენ გქონდა სიზმარი, სადაც ბენი გეუბნებოდა: „ბა, ტესტებს ვაბარებ... ყველაფერი კარგადაა“. ეს არ არის მხოლოდ ქვეცნობიერის თამაში. ეს არის პასუხი პავლე მოციქულის სიტყვებზე. ბენმა ჩააბარა ყველაზე მთავარი ტესტი — სიყვარულის ტესტი. მან იცოდა, როგორ ყოფილიყო შვილი, როგორ ყოფილიყო ძმა, როგორ ყოფილიყო მეგობარი. მისი „Con Chim Airlines“ ახლა ზეციურ სივრცეებში დაფრინავს. ის აღარ არის პატარა ბიჭი, რომელიც თვითმფრინავებს აეროპორტის ღობიდან უყურებს; ის ახლა თავად არის ფრთაშესხმული სული.
რაიან, ჩემო პატარა ძმაო, შენთვის ეს ორი თვე ალბათ ყველაზე გრძელი იყო. შენი საუკეთესო მეგობარი, შენი „სრულყოფილი ოთხეულის“ ნაწილი... იცოდე, რომ ბენი არსად წასულა. ის შენს ყოველ წარმატებაშია, შენს ყოველ გაღიმებაში. როდესაც შენ რაიმე რთულს სწავლობ, გაიხსენე ბენის სიტყვები: „მთავარია სცადო“. სცადე დღესაც. სცადე ხვალაც. ბენი შენს გვერდითაა და გეუბნება, რომ შენც შეგიძლია გადალახო ნებისმიერი სირთულე.
დღეს ბენის სახელით გათხრილი ჭა ვიეტნამში არის იმ „სასიხარულო ცნობის“ გაგრძელება, რომელზეც იესო საუბრობდა. ბენმა ვერ დახარჯა თავისი ყულაბა ბიძისთვის, მაგრამ მისი სიყვარული ახლა წყლად იქცა სხვებისთვის. მისი სახელი — Đại Dương, „დიდი ოკეანე“ — ახლა მართლაც ოკეანესავით დიდ სიკეთედ იქცა.
ამ ლოცვის ბოლოს, მინდა ერთი რამ გაიყოლოთ სახლში.
პავლე მოციქული ამბობს, რომ მისი სიტყვა იყო „სულისა და ძალის გამოვლენა“. დღეს, როდესაც სახლში მიხვალთ, გააკეთეთ ერთი პატარა რამ ბენის სახელით. არა დიდი და ხმაურიანი, არამედ ჩუმი და გულწრფელი — ისეთი, როგორიც მისი შეთავაზება იყო. დაეხმარეთ ვინმეს, გაუღიმეთ მოწყენილს, ან უბრალოდ თქვით კეთილი სიტყვა. დაე, ეს იყოს თქვენი „სკრიპტი“, რომელსაც დღეს სამყაროში გაუშვებთ.
ბენჯამინ, ჩვენო გონიერო და ნათელო ბიჭო, შენ უკვე წაიკითხე შენი გრაგნილი ბოლომდე. შენ უკვე იცი ის საიდუმლოებები, რომლებსაც ჩვენ მხოლოდ ვუახლოვდებით. ილოცე ჩვენთვის, რომ ჩვენც ისეთივე სიმამაცით და სიყვარულით შევძლოთ ჩვენი ცხოვრების გზის გავლა, როგორც შენ გაიარე.
დაე, ღვთის ძალამ და არა ადამიანურმა სიბრძნემ, ნუგეში მოგცეთ თქვენ, ალან, თაო და რაიან. ბენი მშვიდობით განისვენებს და მისი სინათლე მუდამ გიჩვენებთ გზას.
ამინ.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
At the Savior’s command and formed by divine teaching, we dare to say:
მამაო ჩვენო, რომელი ხარ ცათა შინა, წმიდა იყავნ სახელი შენი, მოვედინ სუფევა შენი, იყავნ ნება შენი, ვითარცა ცათა შინა, ეგრეცა ქვეყანასა ზედა. პური ჩვენი არსობისა მომეც ჩვენ დღეს და მომიტევენ ჩვენ თანანადებნი ჩვენნი, ვითარცა ჩვენ მივუტევებთ თანამდებთა მათ ჩვენთა, და ნუ შემიყვანებ ჩვენ განსაცდელსა, არამედ მიხსენ ჩვენ ბოროტისაგან. ამინ.
უფალმა დაგლოცოთ და დაგიცვათ. მან მოგმადლოთ მშვიდობა და ნუგეში. ამინ.
✝ დაგლოცოთ ყოვლისშემძლე ღმერთმა: მამამ და ძემ და სულიწმიდამ. ამინ.