წმიდა მონიკას ხსენება

წარმოიდგინეთ, რომ დგახართ აეროპორტის ღობის მიღმა, იქ, სადაც ასაფრენი ბილიკი ჰორიზონტს უერთდება. მზე ნელ-ნელა იხრება დასავლეთისკენ, ჰაერი თბილია და შორს, ცის ლურჯ სივრცეში, პატარა თეთრი წერტილი ჩნდება. თქვენ ელოდებით. თქვენ იცით, რომ ეს არის Boeing 737 — ის ხომ ასე ნაცნობია თავისი ფორმით, თავისი ფრთების მოყვანილობით. თქვენი თვალები ცას არ სცილდება. ეს არ არის უბრალო ლოდინი; ეს არის დაკვირვება, ეს არის გატაცება, ეს არის სიყვარული იმისა, რაც მიწას სცილდება და სიმაღლეებს იპყრობს.

ბენჯამინს შეეძლო საათობით ეყურებინა ცისთვის. მას და მის მამას, ალანს, ჰქონდათ ეს საოცარი რიტუალი — „აეროპორტის სფოთინგი“ (Airport spotting). მსოფლიოს მრავალ ქალაქში, სადაც კი მათი „სრულყოფილი ოთხეული“ მოგზაურობდა, ბენი ყოველთვის ეძებდა იმ წერტილს, საიდანაც საუკეთესოდ ჩანდა ფოლადის ჩიტების აფრენა და დაშვება. ის არ იყო უბრალო მაყურებელი; მისი ბრწყინვალე გონება აანალიზებდა ტრაექტორიას, ძრავის ხმას, ტექნოლოგიას. ის ელოდა იმ მომენტს, როდესაც თვითმფრინავი მიწას მოსწყდებოდა. ის უყურებდა ჰორიზონტს.

დღეს, როდესაც ჩვენ წმიდა მონიკას ვიხსენებთ, ეკლესია გვთავაზობს სახარებას, რომელიც სწორედ ამგვარ სიფხიზლეზე, ამგვარ ლოდინზე გვესაუბრება: „იფხიზლეთ! რადგან არ იცით, რომელ დღეს მოვა თქვენი უფალი“. წმიდა მონიკა იყო ქალი, რომელმაც მთელი თავისი ცხოვრება ჰორიზონტზე ყურებაში გაატარა. ის ელოდა თავისი შვილის, ნეტარი ავგუსტინეს მოქცევას. ის წლების განმავლობაში ცრემლებითა და ლოცვით უყურებდა თავისი შვილის სულის ცას და ელოდა იმ დღეს, როდესაც ავგუსტინე საბოლოოდ დაეშვებოდა ღვთის სიყვარულის ნავსაყუდელში. მონიკამ იცოდა, რას ნიშნავს ფხიზელი ლოდინი.

დღეს, 27 აგვისტოს, ჩვენი გულები განსაკუთრებული სიმძიმითაა აღვსილი. გავიდა ზუსტად ორი თვე მას შემდეგ, რაც 13 ივნისს ჩვენმა ძვირფასმა ბენჯამინმა, ჩვენმა ბენმა, თავისი უკანასკნელი ფრენა შეასრულა და მამის სახლში გადავიდა. ორი თვე… ეს არის დრო, როდესაც პირველი შოკისმომგვრელი ტალღა ნელ-ნელა გადაივლის და მის ადგილას დგება რეალობის ის ცივი, გამჭვირვალე სიჩუმე, რომელსაც ვერაფერი ავსებს. სახლში არის ადგილები, სადაც ბენის მზერა ჯერ კიდევ იგრძნობა — მის კომპიუტერთან, მის წიგნებთან, იმ ადგილას, სადაც ის მამასთან ერთად აეროპორტში წასასვლელად ემზადებოდა. ეს სიცარიელე ახლა ტკივილით არის სავსე.

ალან, თაო, რაიან… მე ვიცი, რომ დღეს ეს ორი თვის მიჯნა განსაკუთრებით მძიმეა. თქვენ ისევ უყურებთ ჰორიზონტს, მაგრამ ის თვითმფრინავი, რომელსაც ასე ელოდით, თითქოს რადარებიდან გაქრა. სახარება ამბობს, რომ უფალი მოვა იმ საათზე, როცა არ ელით. ეს სიტყვები ხანდახან მრისხანედ ჟღერს, როდესაც ჩვენს შვილებს ეხება. ჩვენ ვკითხულობთ: „რატომ ახლა? რატომ ასე მოულოდნელად?“ ეს არის ის ნამდვილი ტკივილი, რომელსაც ვერანაირი გარეგნული ნუგეში ვერ აქარწყლებს. ჩვენ არ შეგვიძლია ამ ტკივილის გვერდის ავლით სიარული. ჩვენ უნდა ვაღიაროთ იგი. გლოვა არ არის სისუსტე; გლოვა არის იმ დიდი სიყვარულის საზომი, რომელიც თქვენ ბენის მიმართ გაკავშირებთ.

მაგრამ მოდით, კიდევ ერთხელ შევხედოთ ჰორიზონტს, ამჯერად წმინდა პავლე მოციქულის თვალით, რომელიც დღევანდელ პირველ საკითხავში კორინთელებს მიმართავს. ის ამბობს: „მადლობას ვწირავ ჩემს ღმერთს ყოველთვის თქვენთვის ღვთის იმ მადლის გამო, რომელიც მოგეცათ ქრისტე იესოში… რათა არცერთი სულიერი ნიჭი არ დაგაკლდეთ თქვენ, ვინც მოელით ჩვენი უფლის იესო ქრისტეს გამოცხადებას“. პავლე გვახსენებს, რომ ლოდინი არ არის ცარიელი დრო. ლოდინი არის მადლით აღვსების პროცესი.

ბენჯამინ ვო იყო ბიჭი, რომელიც მადლით იყო აღვსილი. მიუხედავად მისი ნორჩი ასაკისა, მისი გონება და სული უკვე ფლობდა იმ „სულიერ ნიჭებს“, რომლებზეც პავლე საუბრობს. მისი ინტელექტი, მისი გატაცება AI-ით, DevOps-ით და კოდირებით — ეს არ იყო მხოლოდ ტექნიკური უნარები. ეს იყო მისი გონების ბრწყინვალება, მისი სურვილი, გაეგო სამყაროს სტრუქტურა. ის იყო ის „ერთგული და გონიერი მონა“, რომელზეც იესო საუბრობს სახარებაში. ბენი ყოველთვის მზად იყო. ის ყოველთვის რაღაცას ქმნიდა, რაღაცას სწავლობდა, რაღაცას სთავაზობდა სამყაროს.

მინდა გავიხსენო ერთი პატარა, მაგრამ უღრმესი დეტალი მისი ცხოვრებიდან. როდესაც ბენი მხოლოდ 15 წლის იყო, მან თავის მშობლებს უთხრა, რომ მზად იყო, თავისი მთელი ყულაბა გაეღო ბიძის, უილიამისთვის, რომელიც ინსულტის შემდეგ იტანჯებოდა. დაფიქრდით ამაზე: მან არ დაამსხვრია ყულაბა, რადგან ეს არ გახდა საჭირო, მაგრამ თავად ეს შეთავაზება… ეს იყო მისი გულის „სფოთინგი“. მან დაინახა სხვისი ტკივილი ჰორიზონტზე და მაშინვე მოინდომა დახმარება. აი, რას ნიშნავს იყო ფხიზელი. იყო ფხიზელი ნიშნავს გქონდეს გული, რომელიც მზად არის გასაცემად ნებისმიერ მომენტში.

სახარებაში იესო სვამს კითხვას: „ვინ არის ერთგული და გონიერი მონა, რომელიც უფალმა დაადგინა თავის სახლზე?“ ბენი იყო ასეთი. ის იყო თავისი ოჯახის სიხარული, თავისი ძმის, რაიანის, საუკეთესო მეგობარი და მფარველი. მისი „Con Chim Airlines“-ის ოცნება, მისი ხალისიანი ხითხითი, როდესაც თვითმფრინავებზე საუბრობდა — ეს ყველაფერი იყო მისი ერთგულება სიცოცხლისადმი, სილამაზისადმი.

დღეს, ამ ორი თვის მიჯნაზე, მინდა მივმართო ალანს და თაოს. მე ვიცი, რომ თქვენს გულებში ხანდახან მაინც ჩურჩულებს ის მძიმე კითხვა, რომელსაც ბევრი მგლოვიარე მშობელი ატარებს. კითხვა: „რატომ? ხომ არ გამოგვრჩა რამე? ხომ არ შეგვეძლო მეტის გაკეთება?“

მოისმინეთ უფლის ხმა: თქვენ არაფერი გამოგიტოვებიათ. თქვენ იყავით სრულყოფილი მშობლები ბენისთვის. თქვენ მასთან ერთად იდექით აეროპორტების ღობეებთან, თქვენ მასთან ერთად იმოგზაურეთ მსოფლიოს გარშემო, თქვენ მას აჩუქეთ სიყვარული, რომელიც სიკვდილზე ძლიერია. ავადმყოფობა არ არის სასჯელი და ის არ არის ვინმეს შეცდომა. ეს არის ამ გატეხილი სამყაროს ნაწილი, მაგრამ ის არასოდეს არის ღვთის ნება. ღმერთი არ აგზავნის სნეულებას; ღმერთი მოდის სნეულებაში, რათა ჩვენთან ერთად იტიროს. როდესაც იესოს ჰკითხეს უსინათლოდ დაბადებულ კაცზე, ვინ შესცოდაო, მან უპასუხა: „არც ამან შესცოდა და არც მისმა მშობლებმა“. ალან, თაო, თქვენ არ ხართ დამნაშავენი. თქვენი სიყვარული იყო ბენის ყველაზე დიდი საყრდენი. გათავისუფლდით ამ მძიმე ლოდისგან. ღმერთი არ გსაყვედურობთ, პირიქით — იგი გეხვევათ და გეუბნებათ: „კარგად ჰქმენით, კეთილო და ერთგულო მშობლებო“.

პავლე მოციქული დღევანდელ საკითხავში ამბობს: „ღმერთი ერთგულია“. ეს არის ის ღუზა, რომელიც ჩვენს ნავს უნდა აკავებდეს ამ ქარიშხალში. მაშინაც კი, როდესაც ჩვენ ვერ ვხედავთ თვითმფრინავს ღრუბლების მიღმა, ჩვენ ვიცით, რომ ის იქ არის. მაშინაც კი, როდესაც ბენი აღარ არის ჩვენს ფიზიკურ ხედვაში, ის ღმერთთანაა. ის ახლა იმ „ზეციურ ნადიმზეა“, სადაც წმინდა კარლო აკუტისთან ერთად, კიდევ ერთ 15 წლის ტექნოლოგიების მოყვარულ ბიჭთან ერთად, ლოცულობს ჩვენთვის. ბენი აღარ არის შეზღუდული მიწიერი სხეულით. ის ახლა თავისუფალია, როგორც ის ჩიტი თავისი ოცნების ავიაკომპანიიდან. ის დაფრინავს იქ, სადაც აღარ არის ტკივილი და აღარ არის სიკვდილი.

რაიან, ჩემო ძვირფასო, შენმა უფროსმა ძმამ დაგიტოვა უდიდესი მემკვიდრეობა. შენ ხედავდი მის შრომას, მის ღიმილს, მის სიკეთეს. შენ ხარ მისი სიცოცხლის გაგრძელება აქ, დედამიწაზე. როდესაც შენ ცაში თვითმფრინავს დაინახავ, ან როდესაც რაიმე რთულ ამოცანას ამოხსნი, იცოდე — ბენჯამინი შენს გვერდითაა. ის შენი მფარველი ანგელოზია. ის გეუბნება: „განაგრძე, რაიან, მე შენთან ვარ“.

დღეს ჩვენ ასევე გვახსოვს ის „სიყვარულის ჭა“ — „Giếng Gioan Baotixita“, რომელიც ვიეტნამში, კა მაუში, ბენის სახელით აშენდა. ეს ჭა არის სიმბოლო იმისა, თუ როგორ აგრძელებს ბენის სუფთა, ერთგული გული სიცოცხლის მიცემას სხვებისთვის. როგორც პავლე მოციქული ამბობს, ჩვენი შრომა არ არის ამაო. ბენის სიყვარული ახლა ამ ჭის წყალშია, რომელიც მწყურვალთ წყურვილს უკლავს. მისი სახელი, Đại Dương — „დიდი ოკეანე“, ახლა სიცოცხლის მომცემ ნაკადად იქცა.

როდესაც დღეს ამ ლოცვიდან გახვალთ, წაიღეთ ერთი მცირე, მაგრამ ძვირფასი რამ.

დღეს, როდესაც ცას ახედავთ და დაინახავთ თვითმფრინავს, რომელიც თეთრ კვალს ტოვებს ლურჯ ფონზე, ან უბრალოდ დაინახავთ ჩიტს, რომელიც თავისუფლად დაფრინავს… შეჩერდით ერთი წამით. გაიღიმეთ. გაიხსენეთ ბენის ხითხითი და მისი სიყვარული სიმაღლეებისადმი. და თქვით გულში ეს სიტყვები პავლე მოციქულისგან: „ღმერთი ერთგულია“. ეს ერთგულებაა, რომელიც ერთ დღეს კვლავ შეგვახვედრებს ჩვენს ბიჭს ჰორიზონტის მიღმა, იქ, სადაც ფრენა არასოდეს მთავრდება.

ბენი არ არის შორს. ის არის იმ მშვიდობაში, რომელსაც ქრისტე გვპირდება. ის არის იმ ნათელში, სადაც სიფხიზლე აღარ არის დაღლილობა, არამედ მარადიული ნეტარება. და ერთ დღეს, ჩვენ ყველანი კვლავ შევხვდებით ერთმანეთს, ჩავეხუტებით ჩვენს ბენჯამინს და დავინახავთ, რომ ღვთის ერთგულება ჩვენს მოლოდინზე ბევრად დიდია.

მშვიდობის უფალი იყოს თქვენთან ყველასთან, ყოველთვის და ყოველნაირად.

ამინ.