Сабота од дваесет и четвртата недела низ годината

Кога гледаме во зрното семе, гледаме нешто толку мало, речиси безначајно, што лесно може да се изгуби меѓу прстите. Свети Павле во првото читање нè потсетува на оваа тајна: „Она што го сееш, не оживува ако прво не умре“. Тој зборува за семето на пченицата, за онаа гола лушпа која мора да се распадне во темнината на земјата за да може од неа да изникне нешто сосема поинакво, нешто прославено, нешто што веќе не е подложно на распадливост. Оваа слика не е само ботаничка лекција; тоа е мапа на нашиот сопствен живот, мапа на нашиот пат со Бога.

Бен, нашиот драг Бенџамин, беше момче кое ги разбираше сложените системи. Тој го разбираше светот на технологијата, cloud инфраструктурата и логиката на математиката со една таква леснотија што нè восхитуваше. Но, тој исто така ја разбираше и логиката на срцето. Се сеќавате ли на онаа слика од него: Бен стои бос на мало бело скалило во вашиот дом, гледајќи кон камерата со еден толку тивок, мирен израз? Во таа едноставност, во тој обичен момент на секојдневието, се криеше целата негова длабочина. Тој не беше момче кое бараше големи сцени; тој беше момче кое знаеше да биде присутно во сегашноста. Алан, Тао, Рајан — вие го знаете тоа најдобро. Вие знаете како тој знаеше да ве слуша, како со внимание ги следеше приказните на својот татко, како да се најважните на светот.

Денес, во Евангелието, Исус ни раскажува за сејачот. Некои семиња паѓаат на пат, некои на карпеста почва, некои меѓу трње, а некои на добра земја. Исус нè повикува да бидеме таа добра земја. Но, што значи тоа кога срцето е скршено? Што значи тоа кога земјата е наводнета со солзи? Алан и Тао, знам дека овие три месеци по заминувањето на Бен, тишината во вашиот дом понекогаш се чини како да сака да го задуши секој нов ден. Знам дека секое утро, кога ќе се разбудите, болката ве пречекува како стара познаничка. Можеби се прашувате: „Зошто семето на неговиот живот не порасна овде, со нас, до крај?“ Слушајте ме сега, многу внимателно: тој глас на вина што понекогаш ви шепоти во ноќта — гласот што ве прашува дали сте можеле да направите нешто повеќе, дали сте пропуштиле некој знак — тој глас не е од Бога. Исус, кој ја знае секоја ваша солза, не ве обвинува. Немојте ни вие себеси. Болеста не е казна, ниту е резултат на ваш пропуст. Таа е една од оние бури што доаѓаат во овој паднат свет, надвор од дофатот на секоја човечка внимателност, надвор од контролата на секој родител. Вие бевте, и останувате, совршени родители. Бен знаеше колку е сакан. Тој го носеше тој печат на љубовта во секој свој здив.

Павле вели: „Се сее во распадливост, а воскреснува во нераспадливост“. Ова е ветената жетва. Бен, кој толку многу ги сакаше авионите, кој сонуваше за „Con Chim Airlines“, сега навистина лета во слободата на Божјата љубов. Тој повеќе не е ограничен од слабоста на телото. Тој е сега она што Павле го нарекува „духовно тело“. Кога таткото го сонуваше Бен како му вели „Не е важно, јас ќе ве следам“, тоа не беше само сон. Тоа беше ехо на вистината дека љубовта не може да биде заробена од смртта. Бен е жив во Бога. Тој ве гледа со онаа иста насмевка, со онаа иста топлина што ја делеше со вас додека седевте на кујнската маса. Тој е присутен во секој ваш спомен, во секоја ваша молитва, во секој чин на добрина што го правите во негово име.

Рајан, ти си помладиот брат. Твојот живот е продолжение на онаа радост што ја делевте со Бен. Не плаши се да бидеш радосен. Кога ќе се сетиш на него, кога ќе го погледнеш небото, знај дека тој е таму, дека те чува. Ти си неговиот глас овде, ти си неговото продолжение. Живеј храбро, со онаа иста љубопитност што ја имаше и тој. Немој да дозволиш болката да ја затвори твојата иднина. Твојот брат би сакал да те види како леташ, како ги остваруваш сопствените соништа, како растеш во љубовта.

Секој од нас, во еден момент од животот, се чувствува како семето што паднало на трнлива почва. Грижите, стравовите, прашањата за „зошто“ — сето тоа се трње што се обидуваат да го задушат Божјото Слово. Но, Свети Павле ни дава надеж: „Како што го носевме ликот на земниот, така ќе го носиме и ликот на небесниот“. Ова е нашата крајна дестинација. Бен веќе го носи тој небесен лик. Тој е во Банкетот на Небото, каде што нема повеќе болници, каде што нема повеќе болка, само вечна светлина. Кога ќе излезете од оваа црква денес, не барајте големи одговори. Направете само едно едноставно дело во името на Бен. Бидете нежни кон себе. Кога болката ќе ве притисне, сетете се дека сте видени и сакани од Оној кој го воскресна Својот Син. Бог не ве остава сами. Тој е со вас во секој чекор, во секоја солза, во секоја тишина. И Бен ве чека. Тој ве чека со онаа иста нежност, со онаа иста љубов што ја даваше секој ден. Доверувајте Му се на Бога. Оставете го вашето срце да биде добра почва, прифаќајќи ја Неговата утеха. Вие сте држени во Неговите раце. И во тие раце, вие сте засекогаш поврзани со вашиот драг Бен. Амин.