Спомен на Свети Бернард, опат и црковен научник

Замислете за миг како ладна, чиста и бистра вода се излева врз сува, испукана земја…

Го чувствувате ли тој мирис на заситена земја, оној прв здив на свежина кога по долга и тешка суша ќе паднат првите капки? Водата не спори со прашината. Таа не ја грди сувата земја што станала тврда. Водата едноставно се излева. Таа навлегува во најдлабоките пукнатини, ја омекнува коравата површина и прави нешто што се чинеше сосема невозможно: враќа живот таму каде што сè изгледаше замртвено.

Денес, преку пророкот Езекиил, Бог ни зборува со тој ист јазик на жива и очистителна вода. Тој не вели: „Ќе ве казнам затоа што станавте тврди.“ Тој вели: „Ќе ве попрскам со чиста вода и вие ќе се исчистите… Ќе ви дадам ново срце и нов дух ќе вдахнам во вас; ќе го извадам каменото срце од вашето тело и ќе ви дадам срце од месо.“

Срце од месо … Срце што чувствува. Срце што може да сака, но и срце што може да боли и да крвари.

А во Евангелието според Матеј, Исус ја продолжува оваа иста слика, но нè води еден чекор подалеку — од изворот на водата директно до царската трпеза. Тој ни раскажува за еден Цар кој подготвил величествена свадбена гозба за својот Син. Сè е подготвено. Трпезата е преполна. Портите се ширум отворени. Кога првите поканети одбиваат да дојдат, зафатени со своите ниви и трговии, Царот не ја затвора салата. Тој ги испраќа своите слуги на сите раскрсници, на сите улици и прашни патишта, да ги соберат сите што ќе ги најдат — и лоши и добри — за царската сала да се исполни со гости.

Ова е сликата на Бог кој не сака ниту една душа да остане надвор во студот. Ова е сликата на Бог кој ни нуди Своја чиста вода и Своја свадбена облека.

Денес го славиме и споменот на Свети Бернард од Клерво, големиот светец и црковен научник, кој го посвети својот цел живот пишувајќи за неизмерната Божја љубов. Свети Бернард често знаеше да каже дека мерката за љубов кон Бога е да го љубиме без мерка. А таа свадбена облека за која зборува Евангелието, според Свети Бернард, не е ништо друго освен самата таа љубов — чистата, несебична благодат што Бог ни ја подарува за да можеме да застанеме пред Неговото лице.

Поминаа девет недели … Точно шестдесет и три дена откако на оној 13 јуни нашиот сакан Бенџамин премина од овој временски свет во вечноста.

Шестдесет и три дена. За светот околу нас, тоа можеби изгледа како обичен временски период. Луѓето се враќаат на своите секојдневни обврски, автомобилите минуваат по улиците, сонцето изгрева и заоѓа. Но за еден татко, за една мајка, за еден помлад брат — овие девет недели не се мерливо време. Овие девет недели се тишина што одекнува во секој агол од домот. Овие девет недели се празнина на трпезата, чекор што не се слуша по скалите, детски глас кој сè уште живее во мислите и во соништата.

Ајде пред да побараме утеха, да ја кажеме вистината без разубавување. Зашто утехата што пристигнува пред искреноста не допира до длабочината на раната.

Вистината е дека болката од разделбата е страшно тешка. Вистината е дека понекогаш, во тишината на ноќта или во раните утрински часови, срцето на родителот се исполнува со неподнослива прашина од прашања. Се појавува она тихо, мачно прашање што ѓаволот толку вешто го шепоти во ушите на оние што страдаат: „Дали можевме да направиме повеќе? Дали нешто пропуштивме? Зашто точно ова ни се случи нам?“

Денес, стоејќи пред овој Божји амвон, сакам со сета пастирска нежност и авторитет на Црквата да ја подигнам таа тешка карпа од вашите срца.

Сеќавате ли се на оној момент во Евангелието кога учениците му покажаа на Исус еден човек слеп од раѓање и Го прашаа: „Учителе, кој згрешил, тој ли или родителите негови, та се родил слеп?“ А што им одговори Исус? Смирено, цврсто и со неизмерна љубов, Господ рече: „Ниту тој згрешил, ниту родителите негови…“

Чујте ги овие зборови денес, Алан и Тао. Чујте ги со сето ваше срце. Болеста и разделбата никогаш, никогаш не се казна од Бога. Тие не се последица на некаков ваш пропушт, ниту на некоја небрежност или грешка. Вие му дадовте на Бен сè што еден родител може да даде на земјата — му дадовте безгранична љубов, нежност, грижа и топол дом. Болката што дојде не е плод на ничија вина. Таа е дел од овој кревок, ранет земен свет во кој сите ние живееме. Бог не ве обвинува. Бог не ве гледа со прекор. Тој ве гледа со истата онаа сочувствителна љубов со која гледаше кон Својата Мајка Марија додека стоеше под Крстот. Ослободете ги вашите душа од тој лажен товар на вината. Вие сте чисто слободни да тагувате и да плачете, но без сенката на самообвинувањето.

А сега, ајде да го свртиме погледот кон она што го вели денешното Прво читање.

„Ќе ве попрскам со чиста вода…“

Колку прекрасна и длабока е Божјата промисла! Кога ќе погледнеме во овој краток, но толку исполнет земен живот на нашиот Бенџамин, гледаме момче чиешто срце беше токму такво — срце од месо, чисто, нежно и полно со сочувство. Бен не беше само момче со извонреден, генијален ум што со леснотија ја разбираше математиката и логиката. Бен беше пред сè момче со прекрасна, искрена душа.

И погледнете каков прекрасен плод никна од тоа негово чисто срце! Во спомен на неговиот сакан живот и неговата добра душа, во едно мало село во Виетнам, во Ца Мау, беше ископана и посветена бунар со чиста вода — „Giếng Gioan Baotixita“. Бунар на љубовта.

Размислете за оваа слика! Додека пророкот Езекиил ни зборува за чистата вода што Бог ја излева за да го исчисти и обнови Својот народ, таму, на друг крај од светот, од името на нашиот Бенџамин Vo, секој ден тече бистра, жива вода за луѓе и деца кои немале што да пијат. Тие деца денес ги полнат своите садови со чиста вода, се мијат и пијат, а тој извор го носи споменот на Бен. Неговото средно име, Даи Дуонг — „Голем Океан“ — продолжува да биде извор на живот и свежина за најсиромашните.

Ова не е случајност. Ова е Божјиот одговор на нашата тага. Љубовта што Бен ја поседуваше не замре на 13 јуни. Таа прекна да чука во едно земно тело, но се рашири како чиста вода која сега напојува жедни души.

А каде е Бен денес?

Денешното Евангелие ни ја дава таа одговор. Бен е на Царската свадбена гозба. Не како странец, не како некој кој залитал без облека. Не! Тој е таму, облечен во најсветлата, најчистата свадбена облека на детската невиност и благодат. Тој седи на онаа трпеза каде што нема повеќе болест, нема умор, нема тешко дишење и нема солзи. Тој е во друштво на младиот Свети Карло Акутис — две чисти души кои го сакаа Господа, кои ги сакаа луѓето и кои сега заедно посредуваат пред Престолот на Семоќниот.

Во Евангелието се вели дека Царот ја наполни салата со гости. Бенџамин ја зазеде својата столица на таа небесна гозба. Тој не е изгубен. Тој е дома. Тој е кај Отецот, каде што Исус ги подготви сите соби за Своите сакани.

Денес сакам да ви се обратам вам, сакани Алан и Тао. Вашите срца се ранети, и тоа е природно. Но кога ќе го погледнете вашиот помал син, Рајан, видете ја во него истата таа благословена светлина. На Бен му беше даден прекрасен брат во Рајан. Нивниот братски прегрнувач, нивната игра, нивното задно смеење — тоа беа дарови што остануваат засекогаш вопечатени во вечноста. Живејте за Рајан. Продолжете да му ја покажувате убавината на овој свет, раскажувајте му за Небото, за авионите што летаат високо, за птиците и за Божјата големина. Рајан има потреба од вашата сила, а Бен од Небото ве гледа и ве поддржува со своите молитви.

Сакам да им се обратам и на сите чичковци, тетки, баби, дедовци и роднини кои го носат овој ист товар на тага. Вашата поддршка за ова семејство е како онаа чиста вода од бунарот — таа носи олеснување и заштита.

И до сите вас кои ни се придружувате од далечина преку молитва — особено до оние семејства кои во овој миг бдеат покрај болничките кревети на своите деца, до секоја мајка и татко кои носат тежок крст на страдање и неизвесност: Знајте дека не сте сами. Господ ве гледа. Тој ја гледа секоја ваша солза. Неговата благодат е посилна од секое страдање, а Неговото ветување за вечен живот е цврсто и непоколебливо.

Што да понесеме денес со себе кога ќе излеземе низ вратата од овој храм?

Да понесеме една едноставна, но длабока одлука: Да не дозволиме нашите срца да станат камени. Кога болката ќе ни се приближи, да го помолиме Бог да ни ја излие Својата чиста вода врз нас, да ни даде ново срце — срце од месо кое знае да проштава, кое знае да сака и кое знае да прави добро во скриеност.

Секогаш кога ќе се напиете чаша чиста вода, сетете се на Божјото ветување кажано преку Езекиил: „Ќе ви дадам ново срце и нов дух ќе вдахнам во вас.“ Сетете се на Бен и на бунарот во Ца Мау. Сетете се дека добрината никогаш не умира, а љубовта е единствената работа што преминува со нас преку прагот на смртта.

Бенџамин е во рацете на Пресвета Богородица, закрилен под нејзиниот мајчински покров, во вечната радост на Отецот. А сите ние, чекорејќи по овој земен пат, да ја чуваме надежта за оној ден кога Царот ќе ни ги отвори портите и сите повторно ќе се прегрнеме на Небесната Свадбена Гозба, каде што секоја солза ќе биде избришана, а радоста ќе нема крај.

Амин.