Петок од дваесет и четвртата недела во обичното време

Понекогаш, кога животот нè става пред прашања што немаат логичен одговор, ние се обидуваме да се држиме за она што го знаеме. Се обидуваме да ја измериме нашата болка со истата прецизност со која Бен, нашиот драг Бен, ги мереше своите математички задачи или ги планираше рутите на својата замислена компанија „Con Chim Airlines“. Гледаме во светот и бараме равенка што ќе ни објасни зошто некои приказни завршуваат толку брзо, зошто некои светла се гаснат пред да се стемни. Во денешното прво читање, Свети Павле се соочува со една таква криза на верата. Тој им вели на Коринтјаните: „Ако Христос не е воскреснат, тогаш нашата проповед е празна, празна е и вашата вера“. Павле не се плаши да ја именува празнината. Тој не се обидува да ја скрие болката зад убави зборови. Ако смртта е последната станица, вели тој, тогаш ние сме најбедните луѓе на земјата.

Но, Павле веднаш го прави пресвртот: „Но, Христос е воскреснат од мртвите, како првина на оние што заспале“. Оваа слика за „првината“ е клучот што ни треба денес. Првината е она што доаѓа прво, најавувајќи ја жетвата што доаѓа. Бен, нашиот Бен, живееше во таа надеж, дури и кога не знаеше дека ја носи. Дали се сеќавате на онаа слика од неговото детство? Бен стои во дневната соба, опкружен со импровизирана кула од сини столчиња и пена-ваљак, со жолт пластичен пиштол на врвот, додека неговиот брат Рајан го следи во чекор. Тоа не беше само игра. Тоа беше израз на еден дух кој секогаш градеше, кој секогаш гледаше нагоре, кој секогаш се обидуваше да досегне нешто поголемо од себе. Бен беше момче кое, кога неговиот чичко Вилијам беше болен, предложи да ја даде целата своја заштеда за да му помогне. Тој не ја скрши својата касичка, не ја испразни, но самиот факт што го понуди тоа — таа чиста, несебична подготвеност да се даде сè — е доказ за љубовта што не познава граници. Тоа е љубовта што воскреснува.

Алан и Тао, знам дека овие три месеци по заминувањето на Бен, тишината во вашиот дом понекогаш е толку густа што се чини дека можете да ја допрете. Знам дека секое утро, кога ќе се разбудите и ќе ја видите празната соба, болката ве пречекува како стара познаничка. Можеби се прашувате: „Дали можев да направам нешто повеќе? Дали нешто пропуштив во грижата за него?“ Слушајте ме сега, и нека овие зборови навлезат длабоко во вашето срце: тој глас на вина не доаѓа од Бога. Исус, кој во денешното Евангелие патува од град во град, опкружен со жени кои Му служеле со своите средства, не бара од вас да бидете совршени. Тој бара само да бидете Негови. Вие бевте совршени родители. Вие му дадовте на Бен светот во дланка — од патувањата низ Азија до секое „аеродромско набљудување“ што го делевте со него. Болеста што го однесе Бен не е резултат на ваш пропуст. Таа е тајна на овој паднат свет, една од оние бури што доаѓаат неочекувано, надвор од контролата на секој родител. Бог не ве обвинува. Ве молам, спуштете го тој камен на вината пред олтарот. Немојте да се обвинувате за она што беше надвор од човечката моќ.

Погледнете го Евангелието денес. Исус не патува сам. Тој е опкружен со луѓе кои го поддржуваат, кои се грижат за Неговите потреби. Ова е слика на Црквата, на семејството, на заедницата. Вие, Алан и Тао, не сте сами во оваа тага. Вие сте дел од едно поголемо семејство, дел од онаа заедница што ја сочинуваат сите оние кои го сакаа Бен. И Бен, нашиот драг Бен, е дел од тоа семејство на начин што ние само го наѕираме. Тој не е далеку. Тој е во светлината на Воскресението за која зборува Павле. Кога таткото го сонуваше Бен како му вели: „Не е важно, јас ќе ве следам“, тоа беше повеќе од сон. Тоа беше ехо на вистината дека љубовта не умира. Бен е жив во Бога. Тој е жив во секој ваш спомен, во секоја ваша молитва, во секоја капка вода што им носи живот на оние во неволја преку „Бунарот на љубовта“ што го подигнавте во негово име.

Рајан, ти си помладиот брат, оној кој го делеше детството со Бен. Знам дека ти недостасува сопатникот за игрите, момчето со кое планираше идни летови и разговараше за сè под капата небесна. Но, знај дека ти не си сам. Бен е твојот ангел. Ти си неговиот глас овде. Не плаши се да живееш, да сонуваш и да бидеш радосен. Тоа е најголемиот подарок што можеш да му го дадеш на својот брат — да живееш полн живот, знаејќи дека тој те чува. Ти си неговото продолжение на оваа земја. Живеј храбро, како што тој живееше, со онаа иста љубопитност и радост што ја носеше во себе.

Бен беше момче кое сакаше да лета. Тој сонуваше за „Con Chim Airlines“. Сега, тој навистина лета, но не со авиони од метал, туку во слободата на Божјата љубов. Тој е во Банкетот на Небото, каде што нема повеќе болка, каде што нема повеќе болници, каде што сè е ново. Кога ќе излезете од оваа црква денес, не барајте големи одговори. Направете само едно едноставно, мало дело во името на Бен. Бидете нежни кон себе. Кога болката ќе ве притисне, сетете се дека сте видени и сакани. Бог ја знае вашата болка, ја познава вашата солза и ја прима вашата жртва. Вие сте држени во прегратките на Оној кој воскресна од мртвите. И затоа, не плашете се. Бен ве чека. Тој ве гледа со онаа иста насмевка, со онаа иста топлина, и ви вели: „Тука сум, се е во ред“. Амин.