ஆண்டுப் பொதுக்காலம், இருபத்தி நான்காம் வாரம், வெள்ளி

இன்று நாம் ஒரு மென்மையான, ஆனால் ஆழமான காட்சியோடு தொடங்குவோம். ஒரு சிறிய குழந்தை, தன் கையில் இருக்கும் ஒரு சிறிய பொம்மை விமானத்தை வானத்தை நோக்கி உயர்த்திப் பிடித்து, அது பறப்பதாகக் கற்பனை செய்து சிரிக்கும் அந்தத் தருணத்தை நினைத்துப் பாருங்கள். அந்தச் சிறுவன் தன் முழு உலகத்தையும் அந்த விமானத்தின் சிறகுகளுக்குள் அடக்கிவிடுகிறான். அவனுக்குத் தெரியும், அந்த விமானம் மண்ணில் இல்லை, அது வானத்தில் இருக்க வேண்டிய ஒன்று. புனித பவுல் இன்று கொரிந்தியருக்கு எழுதிய கடிதத்தில், கிறிஸ்து உயிர்த்தெழுந்ததை ஒரு விதையாகப் பார்க்கிறார். 'கிறிஸ்து இறந்தவர்களிடமிருந்து உயிர்த்தெழுப்பப்பட்டார்; இறந்தவர்களுள் முதல் கனியாக அவர் திகழ்கிறார்.' ஒரு விதை மண்ணில் புதைக்கப்படும்போது, அது அழிந்துவிடுவதில்லை; மாறாக, அது புதியதொரு வாழ்விற்குத் தன்னைத் தயார் செய்கிறது. கிறிஸ்துவும் அப்படியே. அவர் மரணத்தின் மண்ணில் புதைக்கப்பட்டார், ஆனால் அவர் ஒரு புதிய, பிரகாசமான வாழ்வாக உயிர்த்தெழுந்தார்.

நண்பர்களே, நம் அன்புச் சிறுவன் பெஞ்சமின் வோ நம்மைவிட்டுப் பிரிந்து மூன்று மாதங்கள் ஆகின்றன. ஆலன், தாவோ, ரியான்... உங்கள் வீட்டின் அந்த அமைதி, பெஞ்சமினின் சிரிப்பொலியைத் தேடுகிறது என்பதை நான் அறிவேன். உங்கள் இதயத்தில் அந்த ஆழமான வெற்றிடம் இன்னும் அப்படியே இருக்கிறது. பெஞ்சமின், அவன் ஒரு விமானியைப் போல, தன் பதினைந்து ஆண்டுகால வாழ்வை ஒரு பெரிய பயணமாகவே வாழ்ந்தான். அவன் தொழில்நுட்பத்தின் நுணுக்கங்களை, மேகங்களுக்கு அப்பால் இருக்கும் அந்த AWS சூழல்களைப் புரிந்துகொண்ட அந்த மேதமை ஒரு பக்கம் இருந்தாலும், அவனது இதயம் எப்போதும் ஒரு சிறு பறவையைப் போல சுதந்திரமாகப் பறக்கவே ஆசைப்பட்டது. 'கான் சிம் ஏர்லைன்ஸ்' (Con Chim Airlines) என்று அவன் தன் தந்தையிடம் கூறிச் சிரித்த அந்தப் பொழுதும், அவன் தன் தந்தையின் கதைகளைக் கேட்பதில் காட்டிய அந்தத் தூய ஆர்வமும், அவன் இந்த உலகை எவ்வளவு அழகாகப் பார்க்க ஆசைப்பட்டான் என்பதைக் காட்டுகிறது. இன்று, அந்தப் பெஞ்சமின், அந்தப் பறவை, இப்போது விண்ணகத்தின் நீல வானத்தில் சுதந்திரமாகப் பறந்துகொண்டிருக்கிறான்.

ஆனால், நாம் இன்று ஒரு உண்மையை நேர்மையாகப் பேச வேண்டும். துயரம் என்பது ஒரு பாரமான மூட்டை. மூன்று மாதங்கள் கடந்தும், அந்த மூட்டை குறையவில்லை என்று நீங்கள் நினைக்கலாம். குறிப்பாக, இரவின் அமைதியில், 'ஏன்?' என்ற கேள்வி உங்கள் இதயத்தை ஒரு சிறிய கத்தியைப் போலக் குத்தலாம். 'நான் எதையாவது தவறவிட்டுவிட்டேனோ? இன்னும் கொஞ்சம் கவனமாக இருந்திருக்கலாமோ?' என்ற அந்த சுய-குற்றச்சாட்டு இருக்கிறதே... அதுதான் மிகக் கொடியது. ஆலன் மற்றும் தாவோ, நான் மிகத் தெளிவாகச் சொல்கிறேன்: உங்கள் மகனின் அந்த நோய் உங்கள் தவறு அல்ல. நீங்கள் எதையும் தவறவிடவில்லை. நீங்கள் அவனுக்கு உலகின் மிகச் சிறந்த அன்பைக் கொடுத்தீர்கள். நீங்கள் அவனுக்குக் கொடுத்த அந்தப் பாதுகாப்பான, அன்பான வீடுதான், அவன் விண்ணகத்தை நோக்கிப் பயணிக்கத் தேவையான வலிமையைத் தந்தது. நோய் என்பது இந்த உலகில் தற்செயலாக வரும் ஒரு கொடூரமான புயல்; அது இறைவனின் தண்டனையும் அல்ல, உங்கள் கவனக்குறைவும் அல்ல. நீங்கள் முற்றிலும் குற்றமற்றவர்கள். நீங்கள் எதற்காகவும் உங்களை நீங்களே குற்றம் சாட்டிக்கொள்ள வேண்டாம். இறைவன் உங்களை உங்கள் மகனைப் போலவே நேசிக்கிறார்.

இன்றைய நற்செய்தியில், இயேசு ஒரு புதிய பாதையில் நடக்கிறார். அவர் ஊர் ஊராகச் சென்று நற்செய்தியை அறிவிக்கிறார். அவரோடு பன்னிருவரும், மற்றும் சில பெண்களும் உடன் இருக்கிறார்கள். இந்த பெண்கள் இயேசுவிற்குத் தங்கள் உடைமைகளிலிருந்து பணிவிடை செய்தார்கள் என்று லூக்கா நற்செய்தியாளர் குறிப்பிடுகிறார். இது ஒரு அழகான காட்சி. பெஞ்சமின் தன் வாழ்வின் குறுகிய காலத்தில், இதே போன்ற ஒரு அன்பைத்தான் வெளிப்படுத்தினான். அவன் தன் மாமா வில்லியம் உடல்நலமில்லாமல் இருந்தபோது, தன் உண்டியலில் இருந்த முழுப் பணத்தையும் அவருக்காகக் கொடுக்க முன்வந்தானே... அவன் அந்த உண்டியலை உடைக்கவில்லை, பணத்தை எடுத்துத் தரவில்லை; ஆனால் அந்தப் பையன் தன் piggy bank-ஐத் திறந்து எல்லாவற்றையும் கொடுக்கத் தயாராக இருந்த அந்த மனம் இருக்கிறதே, அதுதான் உண்மையான அன்பு. அது ஒரு தூய உள்ளத்தின் அடையாளம். எதையும் தனக்கென்று வைத்துக்கொள்ளாமல், தன் குடும்பத்திற்காகத் தன் இதயத்தையே திறந்து காட்டிய ஒரு சிறுவன் அவன். அவன் வியட்நாமில் தன் தந்தைக்காகவும் குடும்பத்திற்காகவும் காட்டிய அந்தப் பிணைப்பு, விமான நிலையங்களில் அவன் தன் அண்ணன் ரியானுடன் சேர்ந்து விமானங்களைப் பார்த்த அந்த அமைதியான கணங்கள்... இவை அனைத்தும் அவனது gentle soul-ன் அடையாளங்கள்.

ரியான், என் அன்புத் தம்பியே... நீ உன் அண்ணனின் அந்தப் புன்னகையை உனக்குள் சுமந்துகொள். உன் அண்ணன் ஒரு விமானி. அவன் இப்போது விண்ணகத்தின் அந்தப் பெரிய விமான நிலையத்திலிருந்து உன்னைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறான். நீ சோர்ந்து போகும்போதெல்லாம், வானத்தைப் பார். பெஞ்சமின் ஒரு விமானியைப் போல விண்ணகத்திலிருந்து உன்னைப் பார்த்துச் சிரித்துக்கொண்டிருக்கிறான். உங்கள் குடும்பம் ஒன்றாக இணைந்து, பெஞ்சமின் விட்டுச் சென்ற அந்த அன்பின் நறுமணத்தை இந்த உலகத்திற்குத் தொடர்ந்து வழங்க வேண்டும். வியட்நாமில் பெஞ்சமினின் நினைவாக அமைக்கப்பட்ட அந்த நீரூற்று (Giếng Gioan Baotixita) எப்படி வறண்ட நிலத்திற்கு உயிர் ஊட்டுதோ, அதுபோல உங்கள் அன்பும் பலருக்கு வாழ்வைத் தரட்டும். அவன் பெயர் 'பெஞ்சமின் Đại Dương' - 'பெரிய கடல்'. அவனது அன்பு ஒரு கடலைப் போல உங்கள் இதயங்களை நிரப்பட்டும்.

இறுதியாக, புனித பவுல் சொல்வது போல, கிறிஸ்து உயிர்த்தெழுந்ததால், நம்முடைய நம்பிக்கையும் உயிர்த்தெழுந்திருக்கிறது. பெஞ்சமின் இப்போது அந்தப் பாறையின் மேல் அமர்ந்திருக்கிறான். அவன் புனித கார்லோ அகுத்திஸோடு இணைந்து, இந்த உலகத்தின் நோயுற்ற குழந்தைகளுக்காகவும், அவர்களைக் காக்கும் மருத்துவர்களுக்காகவும் பரிந்து பேசிக்கொண்டிருக்கிறான். அவன் எங்கும் போகவில்லை; அவன் உங்கள் இதயத்தில் ஒரு விமானியாக, உங்களைத் தாங்கிப் பிடிக்கும் ஒரு மூத்த அண்ணனாக வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறான். நீங்கள் இந்த இடத்தை விட்டு வெளியே செல்லும்போது, ஒரு சிறிய காரியம் செய்யுங்கள். உங்கள் வீட்டில் இருக்கும் ஒரு புகைப்படத்தையோ அல்லது அவன் பயன்படுத்திய விமான மாடலையோ பார்க்கும்போது, அமைதியாக மூச்சை இழுத்துவிட்டுச் சொல்லுங்கள்: 'பெஞ்சமின், நீ கடவுளின் அன்பில் இருக்கிறாய், நானும் அந்த அன்பில் இருக்கிறேன்.' அந்தச் சிறிய வாக்கியம், உங்கள் இதயத்தில் ஒரு பெரிய மாற்றத்தை உருவாக்கும். கடவுள் அவனது வாழ்க்கையை அழகான ஒரு மலராக வளர்த்து, அதைத் தன் தோட்டத்திற்கு எடுத்துக்கொண்டார். நம்முடைய உழைப்பும், நம்முடைய கண்ணீரும், நம்முடைய அன்பும் வீணாகாது. அந்த வளரச் செய்யும் கடவுளின் கைகளில் உங்களை முழுமையாக ஒப்படைத்து, அமைதி கொள்ளுங்கள். பெஞ்சமின் வோ, நீ இறைவனின் நித்திய ஒளியில் அமைதியாய் இளைப்பாறு. உன் புன்னகை என்றும் எங்களை வழிநடத்தட்டும். ஆமென்.