புனித பத்திநொயப்பர் பத்தாம் பய்ஸ், திருத்தந்தை நினைவு

இன்று, இறைவாக்கினர் எசேக்கியேல் நமக்கு ஒரு அற்புதமான தரிசனத்தைக் காட்டுகிறார். ஆண்டவரின் ஆவி அவரை ஒரு சமவெளிக்கு அழைத்துச் செல்கிறது. அங்கே, இறந்துபோன மனிதர்களின் எலும்புகள் சிதறிக்கிடக்கின்றன. அவை மிகவும் உலர்ந்து, உயிரற்றவையாக இருக்கின்றன. ஆண்டவர் எசேக்கியேலிடம் கேட்கிறார், “மனித மகனே, இந்த எலும்புகள் உயிர் பெற முடியுமா?”

எசேக்கியேல் மிகவும் பணிவாகப் பதிலளிக்கிறார், “ஆண்டவராகிய இறைவா, அது உமக்கு மட்டுமே தெரியும்.”

பிறகு, ஆண்டவர் அவரிடம், “இந்த எலும்புகளை நோக்கி இறைவாக்கம் உரை” என்கிறார். “உலர்ந்த எலும்புகளே, ஆண்டவரின் வார்த்தையைக் கேளுங்கள்! இதோ, நான் உங்களுக்கு உயிரைத் தரும் ஆவியை அனுப்புகிறேன்; நீங்கள் உயிர் பெறுவீர்கள். உங்கள் மீது தசைகளையும், சதைகளையும், தோலையும் படரச் செய்வேன்; உங்கள் மீது உயிரைத் தருவேன், நீங்கள் உயிர் பெறுவீர்கள்; நானே ஆண்டவர் என்பதை நீங்கள் அறிந்துகொள்வீர்கள்.”

எசேக்கியேல் இறைவாக்கம் உரைத்தபோது, எலும்புகள் ஒன்றோடு ஒன்று இணைவதையும், தசைகளும் தோலும் அதன் மீது படர்வதையும் கண்டார். ஆனால், அதில் உயிர் இல்லை.

பிறகு ஆண்டவர், “ஆவியே, நான்கு திசைகளிலிருந்தும் வந்து, இந்த இறந்தவர்கள் மீது சுவாசித்துப் புத்துயிர் பெற்றிடுமாறு இறைவாக்கம் உரை” என்கிறார். எசேக்கியேல் அவ்வாறே உரைத்ததும், ஆவி அவர்களில் புகுந்து, அவர்கள் உயிர் பெற்று, ஒரு பெரும் படையினராக எழுந்து நின்றார்கள்.

இது ஒரு அற்புதமான காட்சி, இல்லையா? உயிரற்ற எலும்புகள், ஆண்டவரின் ஆவியால் உயிர் பெற்று, ஒரு பெரும் படையினராக நிற்கின்றன. இது வெறும் ஒரு தரிசனம் மட்டுமல்ல. இது இறைவனின் வல்லமையின், அவரது மீட்பின், அவரது நம்பிக்கையின் ஒரு சக்திவாய்ந்த அடையாளம்.

ஆண்டவர் கூறுகிறார், “என் மக்களே, நான் உங்கள் கல்லறைகளைத் திறந்து, உங்களை அவற்றிலிருந்து எழுப்பி, இஸ்ரயேல் நாட்டிற்கு உங்களைக் கொண்டு வருவேன். என் கல்லறைகளைத் திறந்து, உங்களை எழுப்பி, என் மக்களே, அப்போது நீங்கள் நானே ஆண்டவர் என்பதை அறிந்துகொள்வீர்கள். என் ஆவியை உங்களுக்குள் புகுத்துவேன், நீங்கள் உயிர் பெறுவீர்கள். என் நிலத்தில் உங்களை நிலைநிறுத்துவேன். அப்போது நீங்கள் நானே ஆண்டவர் என்பதை அறிந்துகொள்வீர்கள். ஆண்டவர் இதை உரைத்து, இதை நிறைவேற்றுவேன் என்கிறார்.”

இந்த வார்த்தைகள், நம்முடைய வாழ்க்கையில் நாம் எதிர்கொள்ளும் சூழ்நிலைகளுக்கு மிகவும் பொருத்தமானவை. சில நேரங்களில், நம்முடைய வாழ்க்கையும் அந்த உலர்ந்த எலும்புகளைப் போலத் தோன்றலாம். நம்பிக்கையற்ற சூழ்நிலைகள், தனிமை, துயரம், இழப்பு… இவை நம்மைச் சுற்றி சூழ்ந்துகொள்ளும்போது, நம்முடைய ஆன்மாக்கள் ‘நம்முடைய எலும்புகள் உலர்ந்துவிட்டன, நம்முடைய நம்பிக்கை போய்விட்டது, நாம் முற்றிலும் அழிந்துவிட்டோம்’ என்று சொல்வது போலத் தோன்றும்.

ஆனால், ஆண்டவர் நம்மிடம், “மனித மகனே, இந்த எலும்புகள் உயிர் பெற முடியுமா?” என்று கேட்கும்போது, அவர் நம்முடைய பலவீனத்தையும், நம்முடைய அவநம்பிக்கையையும் அறிந்திருக்கிறார். அவர் நம்மிடம், “நீயே சொல், உன்னால் முடியுமா?” என்று கேட்கிறார். நாம், “ஆண்டவரே, அது உமக்கு மட்டுமே தெரியும்” என்று பணிவாகப் பதிலளிக்கிறோம். ஏனெனில், நம்முடைய பலவீனங்களுக்கு அப்பால், இறைவனின் வல்லமை மட்டுமே எல்லாவற்றையும் மாற்றியமைக்க முடியும் என்பதை நாம் அறிவோம்.

இன்று, நம்முடைய அன்புக்குரிய பெஞ்சமின் வோவை நாம் நினைவுகூர்கிறோம். பென், ஒரு பிரகாசமான, ஆர்வமுள்ள ஆன்மா. அவனது தந்தையான ஆலன், அவனைப் பற்றிச் சொல்லும்போது, “அவன் ஒரு புத்திசாலி, எல்லையற்ற ஆர்வமுள்ளவன். அவனது 14 வயதிலேயே, AI, DevOps, கிளவுட் இன்ஃப்ராஸ்ட்ரக்சர் போன்ற தொழில்நுட்ப உலகங்களில் அவன் ஆழ்ந்து கற்றான்” என்று கூறுகிறார். ஆம், பென் அப்படிப்பட்டவன் தான். அவனது அறிவுத்திறன், அவனது ஆர்வம், அவனது எதிர்காலத்தைப் பற்றிய கனவுகள்… இவை அனைத்தும் அவன் ஒரு தனித்துவமான சிறுவன் என்பதைக் காட்டுகின்றன.

ஆனால், அவனது கூர்மையான அறிவுக்கு மேலும் மிஞ்சியதாக அவனது மென்மையான இதயம் இருந்தது. அவனது பெற்றோர், “அவன் ஒரு இனிமையான பையன். எப்போதும் சிரித்த முகத்துடன், எளிதில் மகிழ்ச்சியடையும் இயல்புடையவன். பெற்றோரை மிகவும் மதித்தான். மற்றவர்கள் மீது ஆழ்ந்த இரக்கம் கொண்டிருந்தான்” என்று கூறுகிறார்கள். அவனது 12 வயதிலேயே, தன் தந்தையின் 40வது பிறந்தநாளில், அவரை இழந்துவிடுவோமோ என்ற அச்சத்தில் அழுதான். இது அவனது ஆழமான அன்பின் சாட்சி.

பென் ஒரு போராளி. “முயற்சி செய்வதுதான் முக்கியம்” என்று அவன் நம்பினான். பாட்மின்டன் களத்தில் அவன் கடுமையாகப் போராடினான். கூடைப்பந்து தேர்வுகளில், தன் சட்டையோடு ஓடினான். தோல்விக்கு அஞ்சவில்லை. அவன் கடினமாக உழைத்தான். பாட்மின்டன் அணியில் இடம் பெற்றது அவனது குடும்பத்திற்குப் பெருமை சேர்த்தது.

அவனது 15 ஆண்டுகளில், பலர் ஒரு வாழ்நாளில் காணாத உலகைக் கண்டான். அவனது 'நிறைவான நான்கு'—அப்பா, அம்மா, தம்பி ரியான்—இவர்களோடு உலகம் முழுவதும் பயணம் செய்தான். பெய்ஜிங், டோக்கியோ, சியோல் போன்ற நகரங்களின் சந்தடிகளிலிருந்தும், லூர்து நகரின் புனித குகைகளிலிருந்தும், வத்திக்கானிலிருந்தும் அவன் தன் கால்தடங்களைப் பதித்தான். விமானங்களின் மீது அவனுக்கு இருந்த ஆர்வம், வணிக விமானங்களின் மீது இருந்த ஈடுபாடு, அவனது அப்பாவோடு அவன் மேற்கொண்ட ‘விமான நிலையங்களில் விமானங்களைப் பார்க்கும்’ பழக்கம்… இவை அனைத்தும் அவனது வாழ்வின் இனிமையான தருணங்கள்.

அவனதுmiddle name 'Đại Dương' என்றால் ‘பெருங்கடல்’ என்று பொருள். அவன் பெயருக்கு ஏற்றாற்போல, அவனது அன்பும், அவனது தாராள மனமும் ஒரு பெருங்கடலைப் போல விரிந்து பரந்தது. தன் மாமா வில்லியம் பக்கவாதத்தால் பாதிக்கப்பட்டபோது, தன் சேமிப்புப் பெட்டி முழுவதையும் அவருக்கு உதவ முன்வந்தான். ஒரு 15 வயது சிறுவனின் இந்த தாராள குணம், நம்மை நெகிழச் செய்கிறது. அவன் தன் தந்தையிடம், “நான் என் சேமிப்புப் பெட்டியில் உள்ள அனைத்தையும் மாமாவுக்குக் கொடுக்கத் தயார்” என்று சொன்னான். இது அவனது அன்பின் ஆழத்தைக் காட்டுகிறது.

இன்று, இயேசு நமக்குச் சொல்லும் வார்த்தைகள் மிகவும் ஆழமானவை. “நீங்கள் அன்பு கூர்வீர்கள் என்றால், என் கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிப்பீர்கள்.” “என் தந்தையை நீங்கள் அன்பு கூர்வீர்கள் என்றால், நானும் உங்களை அன்பு கூர்வேன்.” “என் சீடர்களாக நீங்கள் இருந்தால், நீங்கள் நிலைவாழ்வில் நிலைத்திருப்பீர்கள்.”

இயேசுவிடம், “சட்ட நூல்களில் எது தலையாய கற்பனை?” என்று கேட்கப்பட்டது. இயேசு பதிலளித்தார், “‘உன் கடவுளாகிய ஆண்டவரிடம் உன் முழு இதயத்தோடும், உன் முழு ஆன்மாவோடும், உன் முழு மனத்தோடும் அன்பு கொள்.’ இதுவே தலையாய, முதன்மையான கற்பனை. இதைப் போன்றே, ‘உன் அயலானிடம் உன்னைப் போலவே அன்பு கொள்.’ இந்த இரண்டு கற்பனைகளிலேயே முழு சட்டமும், இறைவாக்கினர்களும் அடங்கியுள்ளன.”

இதுதான் இறைவனின் அன்பின் அடிப்படை. கடவுள் மீது முழுமையான அன்பு, நம் அயலார் மீது நம்மைப் போன்ற அன்பு. இந்த இரண்டு அன்புக்கட்டளைகள்தான் நம்முடைய விசுவாசத்தின் அடித்தளம். பெஞ்சமினின் வாழ்க்கையில் இந்த அன்பைக் காண முடிகிறது.

அவனது தந்தையான ஆலன், ஒரு கனவில் கண்டார்: “ஜூலை 23, 2026 அன்று, நானும் பென்னும் ஐஸ்கிரீம் வாங்க வரிசையில் நின்றோம். பென் பணம் கொடுத்தான்.” இது ஒரு சாதாரண நிகழ்வாகத் தோன்றலாம். ஆனால், இது பென்னின் அன்பையும், அவன் தன் தந்தையோடு பகிர்ந்து கொண்ட உறவின் ஆழத்தையும் காட்டுகிறது. அவன் தந்தையின் ஒவ்வொரு செயலிலும், ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும் பங்கு கொண்டான். தந்தையின் கனவுகளில், அவன் தந்தையோடு ஒரு சாதாரண தருணத்தைப் பகிர்ந்து கொள்கிறான்.

இன்னொரு கனவில், பென்னின் தந்தை கண்டார்: “ஜூன் 25 அன்று, நான் பென்னைக் கண்டேன். அவன் ஆடையின்றி, மிகவும் ஆரோக்கியமாக இருந்தான். பச்சை நிற ஷார்ட்ஸ் அணிந்திருந்தான். நாங்கள் இருவரும் 419 அறையின் வாசலில் நின்றிருந்தோம். பென் என்னிடம், ‘அப்பா, நான் எல்லா சோதனைகளையும் கடந்துவிட்டேன். என்னால் தானாக சுவாசிக்க முடிகிறது. எனக்கு ஏன் இப்படி ஆனது?’ என்று கேட்டான். நான் அவனை இறுக அணைத்துக்கொண்டேன். அவனது வேதனையையும், குழப்பத்தையும் நான் உணர்ந்தேன். நான், ‘இனி நீ எப்போதுமே பரலோகத்தில் இருப்பாய்’ என்றேன். பென்னின் முகம் சோகமானது, அழப்போவது போல் இருந்தது. ஆனால், திடீரென்று அவன், ‘பரவாயில்லை, நான் உங்களையும் அம்மாவையும் கவனித்துக்கொள்வேன்’ என்றான்.”

இந்தக் கனவுகள், பென்னின் அன்பையும், அவன் தன் குடும்பத்தின் மீது கொண்ட அக்கறையையும் காட்டுகின்றன. அவன் நோயுற்றிருந்தபோதும், தன் குடும்பத்தைப் பற்றித்தான் கவலைப்பட்டான். அவன் இறைவனின் அரவணைப்பில், தன் குடும்பத்தைக் கைவிடவில்லை.

எசேக்கியேல் கண்ட அந்த உலர்ந்த எலும்புகள், இறைவனின் ஆவியால் உயிர் பெற்றன. அதுபோலவே, நம்முடைய வாழ்வின் கடினமான, உயிரற்ற தருணங்களிலும், இறைவனின் ஆவி நம்மைப் புதுப்பிக்கும் வல்லமை கொண்டது. நம்முடைய துயரங்களும், இழப்புகளும், நம்பிக்கையற்ற சூழ்நிலைகளும் நம்மைச் சூழ்ந்துகொள்ளும்போது, நாம் தனிமையில் இல்லை.

இன்று, நாம் அனைவரும், பெஞ்சமினின் குடும்பத்தினருக்காக, அவனது பெற்றோர் ஆலன் மற்றும் தாவோவுக்காக, அவனது சகோதரன் ரியானுக்காக ஜெபிப்போம். அவர்கள் பெரும் துயரத்தில் இருக்கிறார்கள். ஆனால், பென்னின் நினைவுகள், அவனது அன்பு, அவனது புன்னகை, அவனது தாராள குணம் ஆகியவை அவர்களுக்கு ஆறுதலையும், நம்பிக்கையையும் தரும். பென் இப்போது இறைவனின் வீட்டில், எந்த வலியுமின்றி, அமைதியாகவும், மகிழ்ச்சியாகவும் இருக்கிறான். அவன் நம் அனைவரையும் அங்கிருந்து பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறான்.

இறைவன் கூறுகிறார், “என் மக்களே, நான் உங்கள் கல்லறைகளைத் திறந்து, உங்களை அவற்றிலிருந்து எழுப்பி, இஸ்ரயேல் நாட்டிற்கு உங்களைக் கொண்டு வருவேன்.” இது இறைவனின் வாக்குறுதி. இது நம்முடைய நம்பிக்கையின் ஆதாரம். நம்முடைய அன்புக்குரியவர்கள், நம் கண்முன்னே மறைந்தாலும், அவர்கள் இறைவனின் மடியில், நித்திய ஒளியில் வாழ்கிறார்கள்.

புனித பத்திநொயப்பர் பத்தாம் பய்ஸ், திருத்தந்தையாக இருந்தபோது, அவர் இறைவனின் அன்பையும், திருச்சபையின் ஒற்றுமையையும் நிலைநாட்ட பாடுபட்டார். அவர் இறைவனின் வார்த்தைகளுக்கு உண்மையாகவும், மக்களுக்காகவும் வாழ்ந்தார். பெஞ்சமினின் வாழ்க்கையும், அவனது அன்பும், அவனது தாராள மனமும், இறைவனின் அன்பின் ஒரு சிறு பிரதிபலிப்பாக நமக்குத் தெரிகின்றன.

நாம் அனைவரும், பெஞ்சமினின் வாழ்க்கையிலிருந்து ஒரு பாடத்தைக் கற்றுக்கொள்வோம். இறைவனின் அன்பையும், அவரது கருணையையும் நம்புவோம். நாம் அனைவரும் இறைவனின் அழைப்பை ஏற்று, அவரது அன்புக் கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிப்போம். நாம் முதலில் வந்தவர்களாக இருந்தாலும், கடைசியில் வந்தவர்களாக இருந்தாலும், நாம் அனைவரும் இறைவனின் பார்வையில் விலைமதிப்பற்றவர்கள். இறைவனின் அன்பு நம்மை என்றும் வழிநடத்தும். ஆமென்.