தந்தை, மகன், தூய ஆவியாரின் பெயராலே. ஆமென். நம் ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் அருளும், தந்தைக் கடவுளின் அன்பும், தூய ஆவியாரின் நல்உறவும் உங்கள் அனைவரோடும் இருப்பதாக.
ஆண்டவரே, எம் உள்ளத்தின் ஆழத்தை அறிந்தவரே, எங்களுக்கு இரங்கும். கிறிஸ்துவே, அமைதியின் ஊற்றே, எங்களுக்கு இரங்கும். ஆண்டவரே, எங்களை உமது ஒளியால் நிரப்புபவரே, எங்களுக்கு இரங்கும்.
ஒரு கடிதத்தின் இறுதியில் எழுதப்படும் அந்தச் சிறிய கையெழுத்தைச் சற்று உற்றுப் பாருங்கள்...
அச்சிடப்பட்ட எழுத்துக்கள் எத்தனையோ இருக்கலாம். பிறர் பார்த்து எழுதிய வரிகள் எத்தனையோ இருக்கலாம். ஆனால், அத்தாளின் கீழே, 'இது என் சொந்தக் கையெழுத்து... நான் இப்படித்தான் எழுதுகிறேன்' என்று ஒரு மனிதன் தன் சொந்தக் கையால் எழுதும்போது, அங்கே ஒரு உண்மை பிறக்கிறது. அங்கே ஒரு போலித்தனம் உடைந்து போகிறது. அது வெறும் எழுத்தல்ல; அது அந்த மனிதனின் இதயத்தின் தடம்.
இன்றைய முதல் வாசகத்தில், திருத்தூதர் பவுல் தெசலோனிக்க மக்களுக்கு எழுதும்போது, தன் கடிதத்தை இப்படிப்பட்ட ஒரு தனிப்பட்ட கையெழுத்தோடு முடிக்கிறார்: 'பவுலாகிய நான் என் சொந்தக் கையால் இந்த வாழ்த்தை எழுதுகிறேன். இதுவே என் கடிதங்கள் ஒவ்வொன்றிலும் உள்ள அடையாளம்; நான் எழுதுவது இவ்வாறே.'
ஏன் பவுல் இதை வலியுறுத்துகிறார்? ஏனெனில், அவர் அந்த மக்களுக்கு முன்னால் ஒரு போலியான வாழ்க்கையை வாழவில்லை. அவர் மற்றவர்களுக்குச் சுமையாக இருக்கக் கூடாது என்பதற்காக, இரவும் பகலும் தன் சொந்தக் கைகளால் உழைத்தார். வெளிப்பகட்டுக்காக அல்ல, பிறர் புகழ வேண்டும் என்பதற்காக அல்ல... இறைவனின் அன்பினால் உந்தப்பட்டு, அமைதியான, உண்மையான உழைப்பைத் தன் கைகளால் செய்தார்.
இந்த உழைப்பை, இந்த உண்மைத்தனத்தை இன்றைய திருப்பாடலும் நமக்கு எதிரொலிக்கிறது: 'உன் கைகளின் பிரயாசத்தை நீ உண்பாய்; நீ பேறுபெற்றவனாகவும் நன்மையைப் பெற்றவனாகவும் இருப்பாய்.'
ஆனால், இன்றைய நற்செய்தியிலோ இயேசு முற்றிலும் மாறான ஒரு பிம்பத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார். சுண்ணம் பூசப்பட்ட கல்லறைகள்...
வெளியே பார்க்கும்போது எவ்வளவோ அழகாக, பளபளப்பாகத் தோன்றும். சிற்ப வேலைப்பாடுகளோடு, கண்ணைக் கவரும் வண்ணம் பூசப்பட்டிருக்கும். ஆனால், உள்ளே? உளுத்துப்போன எலும்புகளும், சகலவிதமான அசுத்தங்களும் நிறைந்திருக்கும். பரிசேயர்களும் மறைநூலாரும் தங்களை நீதிமான்களாகக் காட்டிக்கொள்ள வெளியுலகிற்கு எத்தனையோ சடங்குகளைச் செய்தார்கள். ஆனால், அவர்களின் இதயத்தின் கைகள் காலியாக இருந்தன. அவர்களின் உள்ளே உண்மை இல்லை.
இன்று நாம் இந்த இரண்டு பிம்பங்களுக்கு இடையே நிற்கிறோம்: கைகளின் அமைதியான, உண்மையான உழைப்பு... மற்றும் சுண்ணம் பூசப்பட்ட வெளிப்புற அலங்காரம்.
இந்த விவிலிய வெளிச்சத்தில், இன்று நாம் பெஞ்சமின் வோ (Benjamin Vo) என்ற நம் அன்புச் சிறுவனை நினைவுகூர்கிறோம்.
பென் மறைந்து இன்றுடன் சரியாக இரண்டு மாதங்கள் நிறைவடைகின்றன. ஜூன் 13-ஆம் தேதி அந்தப் பிரிவின் நிழல் உங்கள் குடும்பத்தின் மீது விழுந்தபோது, காலத்தின் ஓட்டம் நின்றுவிட்டது போல இருந்திருக்கும். ஆலன் மற்றும் தாவோ (Alan and Thao)... இந்த அறுபது நாட்களும் நீங்கள் கடந்து வந்த ஒவ்வொரு வினாடியும் எவ்வளவு கணமானது, எவ்வளவு பாரமானது என்பதை இறைவன் மட்டுமே அறிவார்.
நாம் ஆறுதல் வார்த்தைகளைப் பேசுவதற்கு முன்பாக, இந்த உண்மையான வலியை நேருக்கு நேர் சந்திப்போம்...
இன்று உங்கள் வீட்டில் அந்த அமைதி உங்களை உறுத்துகிறது. மாலையில், பென் தன் கணினியின் முன்னால் அமர்ந்து, விசைப்பலகையில் (Keyboard) தன் விரல்களால் தட்டிக்கொண்டிருக்கும் அந்தச் சத்தம் இப்போது இல்லை. அவனது அறையின் கதவு திறந்திருக்கிறது, ஆனால் உள்ளே அவன் இல்லை. உணவு மேஜையில் அவனுக்கென்று இருந்த அந்த இடம் காலியாக இருக்கிறது. ரியான் (Ryan)... உன் அண்ணன் உன்னோடு சேர்ந்து சிரித்துப்பேசிய அந்தத் தருணங்கள் இப்போது நினைவுகளாக மட்டுமே எஞ்சியிருக்கின்றன.
'இன்னும் கொஞ்ச காலம் அவன் நம்மிடம் இருந்திருக்கக் கூடாதா? அவனது சிரிப்பை இன்னும் ஒரு முறை நாம் கேட்க முடியாதா?' என்ற ஏக்கம் உங்கள் இதயத்தை தினமும் அலைக்கழிக்கிறது. இந்த வலி உண்மையானது. இதைக் கடந்துபோவது எளிதல்ல. அழுகை வரும்போது அழுங்கள்; ஏனெனில், கண்ணீர் என்பது உங்கள் இதயத்தில் பெஞ்சமின் மீது இருக்கும் அளப்பரிய அன்பின் வெளிப்பாடு. இயேசுவும் தன் நண்பன் இலாசரின் கல்லறையின் முன் அழுதார். உங்கள் ஒவ்வொரு துளி கண்ணீரையும் அவர் தன் பொற்கலத்தில் சேகரித்து வைக்கிறார்.
ஆனால், இந்தத் துயரத்தின் நடுவே, இன்றைய நற்செய்தியும் திருத்தூதர் பவுலின் வார்த்தைகளும் நமக்கு ஒரு பெரிய ஒளியைத் தருகின்றன.
பெஞ்சமினின் வாழ்க்கையை நாம் திரும்பிப் பார்க்கும்போது, அவன் சுண்ணம் பூசப்பட்ட வெளிப்புறப் பகட்டைக் விரும்பியவன் அல்ல. அவன் தன் கைகளின் உழைப்பை, தன் உள்ளத்தின் தூய்மையை விரும்புபவன். 14 வயதிலேயே, பிறர் பார்க்க வேண்டும் என்பதற்காக அல்லாமல், தன் சொந்த ஆர்வத்தினால், தன் அறையில் அமைதியாக அமர்ந்து 'GitHub Repository' என்ற மென்பொருள் தளத்தில் விளையாட்டுகளையும் (Games), செயலிகளையும் (Applications) குறியீடுகளாக (Coding) உருவாக்கினான். அவனது விரல்கள் விசைப்பலகையில் இயங்கியபோது, அவன் எந்த விளம்பரத்தையும் தேடவில்லை. அவனது தந்தை ஆலன் செய்த அதே தொழில்நுட்ப நுட்பங்களை, ஒரு அமைதியான சாதனையாக அவன் தன் சொந்தக் கைகளால் கற்றுக்கொண்டான்.
அதுதான் பவுல் அடியார் சொல்லும் 'கைகளின் பிரயாசம்'. வெளிப்புறத்துக்காக அல்லாமல், உள்ளத்தின் உண்மையான ஆர்வத்தினால் செய்யப்படும் அமைதியான உழைப்பு.
பெஞ்சமின் ஒரு திறமையான சிறுவன். கணிதத்தில், கணினி அறிவில் அவன் சிறந்து விளங்கினான். ஆனால், அவனது திறமையை விட, அவனது நேர்மையான, கள்ளங்கபடமற்ற இதயம் தான் இறைவனுக்கு உகந்ததாக இருந்தது. அவன் வெளிவேடக்காரர்களைப் போலத் தன் அறிவைப் பறைசாற்றவில்லை. மாறாக, தன் தந்தையின் கதைகளைக் கேட்பதில், தன் தம்பி ரியானோடு நேரம் செலவழிப்பதில், குடும்பத்தோடு அன்பாக இருப்பதில் தான் தன் உண்மையான மகிழ்ச்சியைக் கண்டான்.
இங்கேதான் நற்செய்தியின் வெளிச்சம் நம் துயரத்தின் மீது பாய்கிறது...
இயேசு வெளிவேடத்தைக் கடிந்து கொள்கிறார்; ஆனால் உண்மையான, எளிமையான அன்பை அப்படியே ஏந்திக்கொள்கிறார். பெஞ்சமினின் 15 ஆண்டு கால வாழ்க்கை குறுகியது போலத் தோன்றலாம். ஆனால், அவன் வாழ்ந்த ஒவ்வொரு நாளும் சுண்ணம் பூசப்பட்ட போலியான வாழ்க்கையாக இல்லை; அது அன்பினாலும், உண்மையான உழைப்பினாலும், மென்மையான குணத்தினாலும் நிரப்பப்பட்ட ஒரு தூய்மையான வாழ்க்கையாக இருந்தது.
ஆலன் மற்றும் தாவோ... உங்கள் இதயத்தில் ஒருவேளை இந்த இரண்டு மாதங்களாக ஒரு கேள்வி நிழலாடலாம்: 'நாங்கள் எதையாவது தவறவிட்டுவிட்டோமா? அவனது நோயின் அறிகுறியை முன்கூட்டியே கவனிக்கத் தவறிவிட்டோமா? அவனுக்கு இன்னும் அதிகமாக எதையாவது செய்திருக்கலாமோ?' என்ற பாரம் உங்களை அறியாமல் உங்கள் மனதை அழுத்தலாம்.
இன்று ஆண்டவர் இயேசுவின் நாமத்தால் நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்: அந்தப் பாரத்தை உங்கள் இதயத்திலிருந்து இறக்கி வையுங்கள்.
சீடர்கள் ஒருமுறை பிறவியிலேயே பார்வையற்ற ஒரு மனிதரைப் பார்த்தபோது, 'ரபி, இவர் பார்வையற்றவராய்ப் பிறக்கக் காரணம் இவரா, இவர் பெற்றோரா? யார் பாவம் செய்தது?' என்று கேட்டார்கள். இயேசு மிகத் தெளிவாகப் பதிலளித்தார்: 'இவரும் பாவம் செய்யவில்லை, இவர் பெற்றோரும் பாவம் செய்யவில்லை.'
ஆம், அன்பான பெற்றோரே... பெஞ்சமினின் நோய் உங்கள் தவறு அல்ல. நீங்கள் எதையும் தவறவிடவில்லை. நீங்கள் அவனுக்கு உலகின் மிகச் சிறந்த அன்பைக் கொடுத்தீர்கள். அவனது கடைசி மூச்சு வரை அவனை ஒரு பொக்கிஷமாகப் பாதுகாத்தீர்கள். அவன் தன் தந்தையை 'மிகச்சிறந்த அப்பா' என்று அழைத்தபோது, அவனது இதயத்தில் எந்தக் குறையும் இல்லை. நோய் என்பது இந்த உலகத்தில் தற்செயலாக வரும் ஒரு புயல். அது இறைவனின் தண்டனையும் அல்ல, பெற்றோரின் கவனக்குறைவும் அல்ல. எனவே, உங்களை நீங்களே குற்றப்படுத்திக் கொள்ளாதீர்கள். கடவுள் உங்கள் அன்பைக் கண்டார். உங்கள் மகனின் தூய இதயத்தைக் கண்டார். நீங்கள் குற்றமற்றவர்கள்.
திருத்தூதர் பவுல் தெசலோனிக்கருக்கு எழுதிய திருமுகத்தின் இறுதியில் ஒரு உன்னதமான ஆசீரவாதத்தைக் கூறுகிறார்:
'அமைதியை அளிக்கும் ஆண்டவரே உங்களுக்கு எப்போதும் எல்லா வழிகளிலும் அமைதி அருள்வாராக! ஆண்டவர் உங்கள் அனைவரோடும் இருப்பாராக!'
அமைதி என்பது துயரமே இல்லாத நிலை அல்ல; துயரத்தின் நடுவிலும் இறைவன் நம்மோடு இருக்கிறார் என்ற ஆழமான நம்பிக்கை. பெஞ்சமின் வோ இன்று அந்த நித்திய அமைதியில் இளைப்பாறுகிறான். அவன் உருவாக்கிய மென்பொருள் குறியீடுகளை விட, அவன் தன் குடும்பத்தின் இதயங்களில் பொறித்த அன்பின் குறியீடுகள் என்றென்றும் அழியாதவை.
ரியான்... என் அன்பான தம்பியே, உன் அண்ணன் பென் உனக்கு ஒரு சாதாரண அண்ணன் மட்டுமல்ல, அவன் ஒரு நல்ல வழிகாட்டி. அவன் எப்போதுமே 'முயற்சி செய்வதுதான் முக்கியம்' என்று நம்பினான். தோல்விகளையோ, தடைகளையோ கண்டு அவன் அஞ்சியதில்லை. நீயும் உன் வாழ்வில் எதற்கும் அஞ்சாதே. உன் அண்ணனின் அந்த அமைதியான, விடாமுயற்சியான குணம் உனக்குள் வாழ்கிறது. நீ படிக்கும்போதும், விளையாடும்போதும், உன் அண்ணன் விண்ணகத்திலிருந்து உன்னைப் பார்த்துப் புன்னகைத்துக் கொண்டிருப்பான்.
இன்று தூரத்திலிருந்து இந்த வழிபாட்டில் கலந்துகொள்ளும் ஒவ்வொரு குடும்பத்திற்கும், குறிப்பாகத் தங்கள் குழந்தைகளை இழந்து தவிக்கும் பெற்றோர்களுக்கும், நோயினால் பாதிக்கப்பட்டுள்ள சிறுவர்களுக்கும் நாங்கள் சொல்கிறோம்: நீங்கள் தனியாக இல்லை. கடவுளின் பேரன்பு உங்களைச் சூழ்ந்திருக்கிறது. உங்கள் சிலுவை எவ்வளவு பாரமானது என்பதை திருச்சபை உணர்கிறது.
பெஞ்சமின் இன்று விண்ணகத்தில் புனித கார்லோ அகுத்திஸோடு (Saint Carlo Acutis) இணைந்திருக்கிறான். கார்லோ அகுத்திஸும் தன் 15-ஆம் வயதில், கணினித் தொழில்நுட்பத்தின் வழியாக இறைவனை நேசித்து, திடீர் நோயினால் விண்ணகம் சென்றவன். இன்று பெஞ்சமினும், புனித கார்லோவும் விண்ணக விருந்தில் (Banquet of Heaven) ஒன்றாக அமர்ந்து, இந்த உலகத்தில் நோய்களினால் அவதியுறும் சிறுவர்களுக்காகவும், மருத்துவ ஆராய்ச்சியாளர்கள் விரைந்து மருந்துகளைக் கண்டறிய வேண்டும் என்பதற்காகவும் இறைவனிடம் பரிந்துரைக்கிறார்கள்.
இன்று நாம் இந்த வழிபாட்டை முடித்துக்கொண்டு நம் வீடுகளுக்குச் செல்லும்போது, ஒரு சிறிய காரியத்தை நம் கைகளில் ஏந்திச் செல்வோம்.
பவுல் அடியார் தன் சொந்தக் கையால் அன்பின் வரிகளை எழுதியது போல... பெஞ்சமின் தன் விரல்களால் அமைதியாக நன்மை பயக்கும் மென்பொருள்களை உருவாக்கியது போல... நாமும் இன்று நம் கைகளால் ஒரு சிறிய நற்செயலைச் செய்வோம்.
வெளியே காட்டுவதற்காக அல்ல, பிறர் பார்க்க வேண்டும் என்பதற்காக அல்ல... நம் உள்ளத்தின் தூய்மையிலிருந்து, நம் குடும்பத்தில் உள்ள ஒருவருக்கு அல்லது கஷ்டப்படும் ஒருவருக்கு நம் கைகளால் ஒரு உதவியைச் செய்வோம். ஒரு அன்பான வார்த்தையை எழுதுவோம். ஒரு சிறிய ஆதரவுக் கரத்தை நீட்டுவோம். வெளிவேடமற்ற அந்த உண்மை அன்பே நாம் பெஞ்சமினுக்குச் செய்யும் மிகச்சிறந்த அஞ்சலி.
'அமைதியை அளிக்கும் ஆண்டவரே உங்களுக்கு எப்போதும் எல்லா வழிகளிலும் அமைதி அருள்வாராக!'
பெஞ்சமின் வோ... நீ இறைவனின் நித்திய ஒளியில், அமைதியில் இளைப்பாறு. உனது கள்ளங்கபடமற்ற சிரிப்பும், உனது உண்மையான அன்பும் எங்களை என்றும் வழிநடத்தட்டும்.
ஆமென்.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
🕯 பிரார்த்தனைச் சுவரில் உங்கள் சொந்தப் பிரார்த்தனையை ஏற்றவும் →
மீட்பரின் கட்டளையால் கற்பிக்கப்பட்டு, திவ்விய போதனையால் உருப்பெற்று, நாம் துணிந்து சொல்கிறோம்:
விண்ணுலகில் இருக்கும் எங்கள் தந்தையே, உமது பெயர் தூயதெனப் போற்றப்பெறுக! உமது ஆட்சி வருக! உமது திருவுளம் விண்ணுலகில் நிறைவேறுவது போல, மண்ணுலகிலும் நிறைவேறுக! எங்கள் அன்றாட உணவை இன்று எங்களுக்குத் தாரும். எங்களுக்கு எதிராகக் குற்றம் செய்வோரை நாங்கள் மன்னிப்பது போல, எங்கள் குற்றங்களை மன்னியும். எங்களைச் சோதனைக்கு உட்படுத்தாதேயும், தீமையிலிருந்து எங்களை விடுவித்தருளும். ஆமென்.
✝ May almighty God bless you: the Father, and the Son, and the Holy Spirit. Amen.