புனித கன்னி மரியாளின் அரசியின் பெருவிழா

இறைவாக்கினர் எசேக்கியேல் இன்று நமக்கு ஒரு அற்புதமான தரிசனத்தைக் காட்டுகிறார். அவர் இறைவனின் மகிமையைக் காண்கிறார். அந்த மகிமை எருசலேம் ஆலயத்திற்குள் கிழக்கு வாசல் வழியாக நுழைவதைக் காண்கிறார். “மனித மகனே, இது என் சிம்மாசனம், என் பாதங்கள் பதியும் இடம்; இஸ்ரயேல் மக்களிடையே நான் என்றென்றும் தங்கும் இடம் இதுவே” என்று ஆண்டவர் கூறுகிறார். அவர் தன் மகிமையால் ஆலயத்தை நிரப்புகிறார்.

இந்தக் காட்சி, இறைவனின் பிரசன்னம், அவருடைய புனிதமான இருப்பு, அவருடைய ஆட்சி நம் வாழ்வில் எப்படி இருக்கும் என்பதைக் காட்டுகிறது. ஆண்டவர் கூறுகிறார், “என் சிம்மாசனம், என் பாதங்கள் பதியும் இடம்.” இது ஒரு மிக முக்கியமான வார்த்தை. ஆண்டவர் எங்கே தன் சிம்மாசனத்தை அமைக்கிறார்? எங்கே தன் பாதங்களை வைக்கிறார்? அவர் நம்மிடையே, இஸ்ரயேல் மக்களிடையே, அவருடைய மக்களிடையே தங்குவதற்காக வருகிறார். அவர் தன் மகிமையால் நம்மை நிரப்ப வருகிறார்.

இன்றைய நற்செய்தியில், இயேசு, “மோசேயின் அதிகார பீடத்தில் உட்கார்ந்திருக்கும் மறைநூலார், பரிசேயர் ஆகியோரைப்பற்றி” பேசுகிறார். அவர் கூறுகிறார், “அவர்கள் சொல்வதையெல்லாம் செய்யுங்கள், கடைப்பிடியுங்கள்; ஆனால் அவர்கள் செயல்களைப் பின்பற்றாதீர்கள். ஏனெனில், அவர்கள் பேசுகிறார்கள், ஆனால் செய்வதில்லை.” அவர்கள் “சுமப்பதற்குக் கடினமான சுமைகளைச் சுமத்தி, மக்களின் தோள்களில் வைக்கிறார்கள்; ஆனால் தங்கள் விரலால் கூட அவற்றை நகர்த்த அவர்களுக்கு மனமில்லை.” அவர்கள் “தங்கள் தொழுகை ஆடைகளின் தொங்கல்களை நீளமாக்குகிறார்கள்; விருந்துகளில் முதன்மையான இடங்களையும், தொழுகைக்கூட்டங்களில் முதன்மையான இருக்கைகளையும் விரும்புகிறார்கள்.”

இயேசுவின் இந்த வார்த்தைகள், நம்மைச் சிந்திக்க வைக்கின்றன. நாம் யாரைப் பின்பற்றுகிறோம்? நாம் யாரை நம்முடைய அதிகார பீடத்தில் அமர்த்துகிறோம்? நாம் யாரை நம்முடைய வழிகாட்டிகளாக ஏற்றுக்கொள்கிறோம்? மறைநூலார், பரிசேயர் ஆகியோர் இறைவனின் சட்டத்தை அறிந்திருந்தார்கள். அவர்கள் அதை மக்களுக்குக் கற்பித்தார்கள். ஆனால், அவர்கள் அதைத் தங்கள் வாழ்வில் கடைப்பிடிக்கவில்லை. அவர்கள் தங்களை உயர்த்திக்கொண்டார்கள். அவர்கள் மற்றவர்களைச் சுமையால் அழுத்திக் காத்தார்கள்.

இயேசு கூறுகிறார், “உங்களில் பெரியவர் மற்றவர்களுக்குத் தொண்டு செய்பவராக இருக்க வேண்டும். தன்னை உயர்த்திக்கொள்பவர் தாழ்த்தப்படுவார்; தன்னைத் தாழ்த்திக்கொள்பவர் உயர்த்தப்படுவார்.” இதுதான் இறைவனின் ஆட்சி. இதுதான் இறைவனின் வழி. இங்கே, பெரியவர் என்பவர் மற்றவர்களுக்குச் சேவை செய்பவர். தன்னை உயர்த்திக்கொள்பவர் தாழ்த்தப்படுவார். தன்னைத் தாழ்த்திக்கொள்பவர் உயர்த்தப்படுவார்.

இன்று நாம் நம்முடைய அன்பு மகனான பெஞ்சமின் வோவை நினைவுகூர்கிறோம். பென், ஒரு பிரகாசமான, ஆர்வமுள்ள ஆன்மா. அவனது தந்தையான ஆலன், அவனைப் பற்றிச் சொல்லும்போது, “அவன் ஒரு புத்திசாலி, எல்லையற்ற ஆர்வமுள்ளவன். அவனது 14 வயதிலேயே, AI, DevOps, கிளவுட் இன்ஃப்ராஸ்ட்ரக்சர் போன்ற தொழில்நுட்ப உலகங்களில் அவன் ஆழ்ந்து கற்றான்” என்று கூறுகிறார். ஆம், பென் அப்படிப்பட்டவன் தான். அவனது அறிவுத்திறன், அவனது ஆர்வம், அவனது எதிர்காலத்தைப் பற்றிய கனவுகள்… இவை அனைத்தும் அவன் ஒரு தனித்துவமான சிறுவன் என்பதைக் காட்டுகின்றன.

ஆனால், அவனது கூர்மையான அறிவுக்கு மேலும் மிஞ்சியதாக அவனது மென்மையான இதயம் இருந்தது. அவனது பெற்றோர், “அவன் ஒரு இனிமையான பையன். எப்போதும் சிரித்த முகத்துடன், எளிதில் மகிழ்ச்சியடையும் இயல்புடையவன். பெற்றோரை மிகவும் மதித்தான். மற்றவர்கள் மீது ஆழ்ந்த இரக்கம் கொண்டிருந்தான்” என்று கூறுகிறார்கள். அவனது 12 வயதிலேயே, தன் தந்தையின் 40வது பிறந்தநாளில், அவரை இழந்துவிடுவோமோ என்ற அச்சத்தில் அழுதான். இது அவனது ஆழமான அன்பின் சாட்சி.

பென் ஒரு போராளி. “முயற்சி செய்வதுதான் முக்கியம்” என்று அவன் நம்பினான். பாட்மின்டன் களத்தில் அவன் கடுமையாகப் போராடினான். கூடைப்பந்து தேர்வுகளில், தன் சட்டையோடு ஓடினான். தோல்விக்கு அஞ்சவில்லை. அவன் கடினமாக உழைத்தான். பாட்மின்டன் அணியில் இடம் பெற்றது அவனது குடும்பத்திற்குப் பெருமை சேர்த்தது.

அவனது 15 ஆண்டுகளில், பலர் ஒரு வாழ்நாளில் காணாத உலகைக் கண்டான். அவனது 'நிறைவான நான்கு'—அப்பா, அம்மா, தம்பி ரியான்—இவர்களோடு உலகம் முழுவதும் பயணம் செய்தான். பெய்ஜிங், டோக்கியோ, சியோல் போன்ற நகரங்களின் சந்தடிகளிலிருந்தும், லூர்து நகரின் புனித குகைகளிலிருந்தும், வத்திக்கானிலிருந்தும் அவன் தன் கால்தடங்களைப் பதித்தான். விமானங்களின் மீது அவனுக்கு இருந்த ஆர்வம், வணிக விமானங்களின் மீது இருந்த ஈடுபாடு, அவனது அப்பாவோடு அவன் மேற்கொண்ட ‘விமான நிலையங்களில் விமானங்களைப் பார்க்கும்’ பழக்கம்… இவை அனைத்தும் அவனது வாழ்வின் இனிமையான தருணங்கள்.

அவனது middle name 'Đại Dương' என்றால் ‘பெருங்கடல்’ என்று பொருள். அவன் பெயருக்கு ஏற்றாற்போல, அவனது அன்பும், அவனது தாராள மனமும் ஒரு பெருங்கடலைப் போல விரிந்து பரந்தது. தன் மாமா வில்லியம் பக்கவாதத்தால் பாதிக்கப்பட்டபோது, தன் சேமிப்புப் பெட்டி முழுவதையும் அவருக்கு உதவ முன்வந்தான். ஒரு 15 வயது சிறுவனின் இந்த தாராள குணம், நம்மை நெகிழச் செய்கிறது. அவன் தன் தந்தையிடம், “நான் என் சேமிப்புப் பெட்டியில் உள்ள அனைத்தையும் மாமாவுக்குக் கொடுக்கத் தயார்” என்று சொன்னான். இது அவனது அன்பின் ஆழத்தைக் காட்டுகிறது.

இன்று, இயேசு நமக்குச் சொல்லும் வார்த்தைகள் மிகவும் ஆழமானவை. “உங்களில் பெரியவர் மற்றவர்களுக்குத் தொண்டு செய்பவராக இருக்க வேண்டும்.” இதுதான் உண்மையான அதிகாரம். இதுதான் உண்மையான ஆட்சி. மறைநூலார், பரிசேயர் ஆகியோர் அதிகாரத்தை விரும்பினார்கள். அவர்கள் தங்களை உயர்த்திக்கொள்ள விரும்பினார்கள். ஆனால், இயேசுவோ, தொண்டு செய்வதை அதிகாரமாக மாற்றினார்.

இறைவன் நம்மை அவருடைய மகிமையால் நிரப்ப வருகிறார். அவர் நம்மிடையே தன் சிம்மாசனத்தை அமைக்கிறார். அவர் நம்மிடையே தன் பாதங்களை வைக்கிறார். அவர் நம்மைத் தொண்டு செய்ய அழைக்கிறார். அவர் நம்மைத் தாழ்த்திக்கொள்ள அழைக்கிறார். அவர் நம்மை அன்பு செய்ய அழைக்கிறார்.

பெஞ்சமினின் வாழ்க்கையில் நாம் இதைக் காண்கிறோம். அவன் ஒரு புத்திசாலி சிறுவன். ஆனால், அவன் தன்னையே உயர்த்திக்கொள்ளவில்லை. அவன் மற்றவர்களுக்குத் தொண்டு செய்ய விரும்பினான். அவன் தன் அன்பை வெளிப்படுத்தினான். அவன் தன் தாராள மனதைக் காட்டினான்.

அவனது தந்தையான ஆலன், ஒரு கனவில் கண்டார்: “ஜூலை 23, 2026 அன்று, நானும் பென்னும் ஐஸ்கிரீம் வாங்க வரிசையில் நின்றோம். பென் பணம் கொடுத்தான்.” இது ஒரு சாதாரண நிகழ்வாகத் தோன்றலாம். ஆனால், இது பென்னின் அன்பையும், அவன் தன் தந்தையோடு பகிர்ந்து கொண்ட உறவின் ஆழத்தையும் காட்டுகிறது. அவன் தந்தையின் ஒவ்வொரு செயலிலும், ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும் பங்கு கொண்டான். தந்தையின் கனவுகளில், அவன் தந்தையோடு ஒரு சாதாரண தருணத்தைப் பகிர்ந்து கொள்கிறான்.

இன்னொரு கனவில், பென்னின் தந்தை கண்டார்: “ஜூன் 25 அன்று, நான் பென்னைக் கண்டேன். அவன் ஆடையின்றி, மிகவும் ஆரோக்கியமாக இருந்தான். பச்சை நிற ஷார்ட்ஸ் அணிந்திருந்தான். நாங்கள் இருவரும் 419 அறையின் வாசலில் நின்றிருந்தோம். பென் என்னிடம், ‘அப்பா, நான் எல்லா சோதனைகளையும் கடந்துவிட்டேன். என்னால் தானாக சுவாசிக்க முடிகிறது. எனக்கு ஏன் இப்படி ஆனது?’ என்று கேட்டான். நான் அவனை இறுக அணைத்துக்கொண்டேன். அவனது வேதனையையும், குழப்பத்தையும் நான் உணர்ந்தேன். நான், ‘இனி நீ எப்போதுமே பரலோகத்தில் இருப்பாய்’ என்றேன். பென்னின் முகம் சோகமானது, அழப்போவது போல் இருந்தது. ஆனால், திடீரென்று அவன், ‘பரவாயில்லை, நான் உங்களையும் அம்மாவையும் கவனித்துக்கொள்வேன்’ என்றான்.”

இந்தக் கனவுகள், பென்னின் அன்பையும், அவன் தன் குடும்பத்தின் மீது கொண்ட அக்கறையையும் காட்டுகின்றன. அவன் நோயுற்றிருந்தபோதும், தன் குடும்பத்தைப் பற்றித்தான் கவலைப்பட்டான். அவன் இறைவனின் அரவணைப்பில், தன் குடும்பத்தைக் கைவிடவில்லை.

நாம் அனைவரும், பெஞ்சமினின் வாழ்க்கையிலிருந்து ஒரு பாடத்தைக் கற்றுக்கொள்வோம். இறைவனின் அன்பையும், அவரது கருணையையும் நம்புவோம். நாம் அனைவரும் இறைவனின் அழைப்பை ஏற்று, தொண்டு செய்வோம். நாம் தன்னை உயர்த்திக்கொள்ளாமல், மற்றவர்களுக்குச் சேவை செய்வோம். நாம் முதலில் வந்தவர்களாக இருந்தாலும், கடைசியில் வந்தவர்களாக இருந்தாலும், நாம் அனைவரும் இறைவனின் பார்வையில் விலைமதிப்பற்றவர்கள். இறைவனின் அன்பு நம்மை என்றும் வழிநடத்தும்.

ஆலன் மற்றும் தாவோ... உங்கள் அன்பு மகன் பெஞ்சமின், இப்போது இறைவனின் நித்திய வீட்டில், எந்த வலியுமின்றி, அமைதியாகவும், மகிழ்ச்சியாகவும் இருக்கிறான். அவன் உங்களை அங்கிருந்து பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறான். அவனது அன்பும், அவனது நினைவுகளும் உங்களுக்கு ஆறுதலையும், நம்பிக்கையையும் தரும்.

ரியான்… உன் அண்ணன் பென், உனக்கு ஒரு வழிகாட்டியாக, ஒரு பாதுகாவலனாக எப்போதும் இருப்பான். அவனது அன்பையும், அவனது துணிச்சலையும் உனது வாழ்வில் என்றும் நினைவில் கொள்.

இறைவன் கூறுகிறார், “என் சிம்மாசனம், என் பாதங்கள் பதியும் இடம்; இஸ்ரயேல் மக்களிடையே நான் என்றென்றும் தங்கும் இடம் இதுவே.” இது இறைவனின் வாக்குறுதி. இது நம்முடைய நம்பிக்கையின் ஆதாரம். இறைவனின் மகிமை நம்மை நிரப்பட்டும். அவருடைய அன்பு நம்மை வழிநடத்தட்டும். ஆமென்.