Vrydag van die Vierentwintigste Week in die Gewone Tyd

Ons lewe in ’n wêreld wat so vinnig verbygaan dat ons skaars tyd kry om die stof te laat sak. Ons tel die dae, ons meet die jare, en iewers diep binne ons dra elkeen van ons ’n vrees dat die einde net ’n leë stilte is. Ons kyk na die dinge wat hand uitreik en verbrokkel. Kyk na die eettafel. Kyk na die skoene wat ongebruik by die agterdeur staan … en vra jouself af of dit regtig al is. Of die liefde wat ons gee uiteindelik net in die grond begrawe word om te vergeet.

Paulus skryf aan die Korintiërs met ’n vreesaanjaende eerlikheid. Hy sê as Christus nie opgewek is nie, dan is ons prediking leeg, dan is ons geloof leeg, en dan het dié wat in Christus ontslaap het, vir eergister verlore gegaan. Paulus probeer nie om die werklikheid van die dood weg te praat nie. Hy weet hoe koud die graf is. Hy weet hoe die menslike hart flou word voor die onverbiddelikheid van die dood. As hierdie lewe al is wat ons het, sê hy, dan is ons die bejammerenswaardigste van alle mense. Hy lieg nie vir ons nie. Hy sit die hele swaar, donker waarheid op die tafel: sonder opstanding is ons net krummels in die wind.

Maar dan breek daardie enkele sin deur die skaduwee soos die eerste lig oor die horison: 'Maar nou is Christus opgewek uit die dode, die eersteling van die wat ontslaap het.'

Ek dink aan Benjamin. Ek dink aan daardie seun wat die lewe met so ’n skerp, pragtige nuuskierigheid benader het. Benjamin Vo, wat op vyftien jaar reeds die dieptes van tegnologie en wolk-infrastruktuur bemeester het, maar wie se ware middelpunt altyd ’n sagte, stralende hart was. Ek dink aan die dae toe hy saam met sy pa, Alan, in lughawens gestaan het en gekyk het na die groot kommersiële vliegtuie, en hoe hy gegiggel het as hy gepraat het van sy droom-lugredery, 'con chim airlines'. Daardie klein gilletjie van vreugde, daardie onbesoedelde verwondering … is dit iets wat net met ’n asem weggewaai word? Nee. Liefde soos syne verdwyn nie in die grond nie.

Alan en Thao, Ryan, ek weet hoe die afgelope drie maande soos ’n eeu gevoel het. Die huis het ’n ander stilte gekry. Soms hoor ’n mens in die gange die eggo van sy stem, of jy onthou daardie oomblik toe hy sonder enige aanstigting sy hele spaarvarkie wou aanbied om sy oom William te help wat so swaar getrek het ná sy beroertes. Hy het dit nooit gebreek nie, dit was nie nodig nie, maar die offer was daar—die hart van ’n seun wat onvoorwaardelik, sonder om te dink, alles wou gee vir iemand wat gely het. En vandag dra julle die pyn van daardie leë plek.

Soms, in die donker van die nag, kom daardie stemme wat fluister en vra: Kon ons iets anders gedoen het? Was daar iets gemis? Luister vandag na my, asseblief. Daardie siekte was nie ’n straf nie. Dit was nie die gevolg van enigiets wat julle gedoen of nagelaat het nie. God is nie ’n aanklaer wat in die skaduwees wag om julle te beskuldig nie. Hy is die Vader wat julle trane tel. Geen hoeveelheid waaksaamheid, geen menslike kennis kon die pad verander het nie. Laat die Here daardie swaar klip van skuldgevoel van julle harte afrol. Julle is vry. God beskuldig julle nie, en julle moet julleself ook nie meer beskuldig nie.

In die Evangelie van Lukas sien ons Jesus wat van dorp tot dorp trek. En wie stap saam met Hom? Die twaalf, en ’n groep vroue wat Hy genees het—Maria Magdalene, Joanna, Susanna, en vele ander wat Hom versorg het uit hulle eie besittings. Hulle het nie net agter Hom aangeloop nie; hulle het sy lewe gedeel. Hulle het gedien. Hulle het geweet wat dit beteken om gebroke te wees en deur sy genade opgetel te word. Jesus stap nie ver van ons pyn af nie. Hy loop reg deur die dorpe van ons eie verlore dae.

Benjamin is nie agtergelaat in ’n graf nie. Net soos Christus die eersteling is van die opstanding, so leef Benjamin nou in daardie selfde lig. Hy is by die 'Banquet of Heaven', vry van enige pyn, vry van enige siekte, vry van die swaar toets van die lewe. Sy pa het hom in ’n droom gesien, sterk en gesond, met ’n groen short, en die woorde het deurgedring: 'Baie, test nào con cũng qua hết' — Pa, ek het al die toetse geslaag. Ja, Benjamin. Jy het geslaag. Jy het die wedloop voltooi met ’n hart vol liefde.

Ryan, my broer, jy wat so nou aan Ben verbonde was, wat saam met hom gespeel en gedroom het—hy bly by jou. Elke keer as jy moedig is, elke keer as jy ’n nuwe ding aanvat met daardie selfde vonk in jou oë, dra jy sy glimlag saam. Die liefde sterf nie wanneer die asem ophou nie. Die liefde verander van gedaante en word ’n anker.

Ek wil hê julle moet vandag iets saamdra uit hierdie plek uit. Dit hoef nie groot of ingewikkelde teologie te wees nie. Onthou net dat elke keer as jy aan Benjamin dink, dink jy aan iemand wat leef in God. Sy naam, Đại Dương, beteken 'Groot Oseaan'. Sy liefde was nie beperk tot vyftien kort jare nie; dit stroom verder, soos ’n weldadige water wat lewe gee in plekke waar mense dors is, net soos die skoonwaterput in Vietnam wat in sy naam gebou is om ander te help leef.

Wees sag met julleself vandag. As trane kom, laat hulle kom; dit is net liefde wat ’n uitweg soek. Hou vas aan die wete dat die dood nie die laaste woord het nie, want Christus het opgestaan. En omdat Hy opgestaan het, sal ons vir Benjamin weer sien—nie deur ’n dowwe spieël nie, maar van aangesig tot aangesig, in die lig wat nooit sal verdwyn nie. Amen.