Saterdag van die Drie-en-twintigste Week in Gewone Tyd

Daar is ’n beeld wat vandag uit die Skrif na vore kom, ’n beeld van ’n huis wat gebou word. Jesus praat van die man wat diep gegrawe het en sy fondament op rots gelê het. Dit is nie net ’n les in boukunde nie; dit is ’n les in hoe ons ons lewens inrig te midde van die storms wat onvermydelik kom. Dink vir ’n oomblik aan Benjamin. Dink aan sy briljante verstand, daardie seun wat op negejarige ouderdom reeds met AWS-omgewings en komplekse kodering gewerk het. Hy het nie net in die lug gekyk nie; hy het die struktuur van dinge verstaan. Of dit nou sy passie vir vliegtuie was—daardie droom van sy eie 'con chim airlines' wat hom altyd laat giggel het—of sy toewyding aan sy studies, Ben het sy lewe met ’n soort intellektuele integriteit gebou wat selde gesien word.

Maar vandag, twee maande na sy heengaan, voel die huis dalk asof die vloedwaters teen die mure beur. Alan, Thao, Ryan—ek weet dat die stilte in julle huis soms so swaar is dat dit voel asof die fondament self skud. Daar is daardie oggende wanneer die afwesigheid van sy stem, daardie eerste 'Goeie môre, Pa' wat nooit gemis is nie, soos ’n skerp pyn in die hart steek. Julle wonder dalk in die stilte van die nag: 'Het ek die fondament goed genoeg gelê? Kon ek die storm gekeer het?' Luister vandag na my, asseblief: Julle het niks gemis nie. Die siekte wat Ben geneem het, was nie ’n straf nie, en dit was nie die gevolg van enigiets wat julle gedoen of nagelaat het nie. God is nie ’n aanklaer wat in die skaduwees wag om julle te beskuldig nie. Hy is die Vader wat julle trane tel. Geen hoeveelheid waaksaamheid kon die verloop van daardie siekte verander het nie. Laat die Here vandag daardie swaar klip van skuldgevoel van julle harte afrol. Julle is vry. Julle is nie te blameer nie. God beskuldig julle nie, en julle moet julleself ook nie meer beskuldig nie.

Kyk hoe breek die Evangelie vandag in op hierdie pyn. Jesus sê: '’n Goeie persoon bring uit die skat van sy hart die goeie voort.' Benjamin se hart was ’n skatkis. Onthou julle daardie oomblik toe hy sy hele spaarvarkie wou aanbied om sy oom William te help? Hy het dit nooit gebreek nie, dit was nie nodig nie, maar die offer was in sy hart gemaak. Dit is die fondament van rots. Dit is nie die dinge wat ons besit of die dinge wat ons bereik nie, maar die bereidwilligheid om onsself vir ander te gee. Ben het dit verstaan. Hy het die lewe nie gemeet in jare nie, maar in die diepte van sy empatie.

Paulus herinner ons in die eerste lesing: 'Die beker van seëning wat ons seën, is dit nie ’n gemeenskap met die Bloed van Christus nie?' Ons is almal deel van een liggaam. Wanneer julle aan Ben dink, wanneer julle sy naam sê, is julle nie besig om aan die verlede te dink nie; julle is besig om deel te hê aan die lewe van Christus. Ben is nou by die 'Banquet of Heaven'. Hy is vry van alle pyn. Hy is saam met die heiliges, en hy kyk na julle met ’n glimlag wat nou volmaak is. Hy is nie weg nie. Hy is net aan die ander kant van die sluier. Wanneer julle aan hom dink, is julle in gemeenskap met hom.

Ryan, my broer, jy wat so baie van hom hou—jy dra sy nalatenskap in elke stap wat jy gee. Wanneer jy dapper is, wanneer jy die wêreld met dieselfde nuuskierigheid as Ben beskou, dan leef hy deur jou voort. Jy is nie alleen nie. Jy is die bewys dat liefde sterker is as die dood. Die 'Well of Love' wat in sy naam in Vietnam geboor is—die 'Giếng Gioan Baotixita'—is ’n fisiese bewys dat sy lewe steeds lewe gee. Sy middelnaam, Đại Dương, beteken 'Groot Oseaan'. En net soos ’n groot oseaan ryk is aan lewe, so hou sy nalatenskap nie op om lewe en hoop aan ander te gee nie. Sy liefde is soos daardie water: dit hou aan vloei, dit hou aan voed, dit hou aan reinig.

Wat neem ons vandag saam met ons by die deur uit? Ons neem die wete dat ons nooit alleen is nie. Wanneer julle vandag in die stilte van julle huis is, onthou die belofte: 'Die een wat luister en doen, is soos ’n man wat sy huis op rots gebou het.' Die rots is God se liefde. Dit is die enigste fondament wat standhou wanneer die riviere van die lewe teen ons huis beur. Wees sag met julleself. Wees geduldig met die tyd. Benjamin Đại Dương Vo, rus in die vrede van die Here. Bid vir ons almal, en hou jou glimlag as ’n lig wat vir ons die pad wys, totdat ons eendag weer saam mag wees in die lig wat nooit sal verdwyn nie. Amen.