Fees van Heiliges Simon en Judas, Apostels

Daar is 'n sekere soort stilte wat in 'n vertrek hang wanneer 'n deur oopbly en niemand meer daar deurkom nie—daardie stilte wat nie leeg is nie, maar swanger met die voetstappe wat ons so goed ken. Ek dink vandag aan Benjamin. Ek dink aan die manier waarop hy gesit het, dalk daar in die huis met sy blou patroon-pajamas en sy donker hemp, sy vingers liggies besig met 'n kontroleerder terwyl sy gedagtes ver weg gevlieg het na die wolke en die groot kommersiële stralers wat hy so liefgehad het. Hy was 'n seun van die lug, iemand wat nie net op die aarde geloop het nie, maar wie se verbeelding altyd 'n bietjie hoër gestyg het. Onthou julle daardie glimlag van hom wanneer hy met 'n ligte gegiggel gepraat het oor sy eie gedagte-lugredery, 'Con Chim Airlines'? Daardie glimlag was nie net 'n seun se vreugde nie; dit was 'n venster na die lig van God wat in hom geskyn het.

Kyk dan vandag na die Evangelie. Jesus gaan die berg op om te bid. Hy bring die nag deur in die stilte met God. En wanneer die dag aanbreek, roep Hy sy dissipels na Hom toe, en uit hulle kies Hy Twaalf wat Hy apostels noem: Simon, Andrew, James, John... mense van vlees en bloed, met twyfel en swakhede, maar mense wat geroep is om die fondament van 'n nuwe huis te word. Vandag se fees van Heiliges Simon en Judas herinner ons dat ons geloof nie op idees gebou is nie, maar op mense. Op lewende stene. Op mense wat geroep is om die naam van Jesus tot aan die uiteindes van die aarde te dra.

En hier kom die eerste lesing en sluit by ons aan met woorde wat soos 'n sagte hand op 'n seer plek voel. Paulus skryf aan die Efesiërs: 'Julle is nie meer vreemdelinge en bywoners nie, maar medeburgers van die heiliges en lede van die huisgesin van God, gebou op die grondslag van die apostels en profete, met Christus Jesus self as die hoeksteen.' Dink vir 'n oomblik na oor daardie beeld. 'n Huis. 'n Huis word nie op een dag gebou nie; dit neem stene, dit neem mortier, dit neem die stil geswoeg van hande wat die mure oprig. Benjamin was deel van julle huisgesin, Alan en Thao, en Ryan. Hy was 'n lewende steen in die pragtige gebou wat God in julle lewens opgerig het. Al voel die mure nou koud en die leemte onbeskryflik groot, is die huis nie vernietig nie. Die hoeksteen hou.

Laat ons nou die waarheid in die oë kyk, want troos wat nie die werklikheid aanraak nie, is geen troos nie. Vier maande het verloop sedert Benjamin huis toe gegaan het na die Vader, en ek weet dat die leemte in julle huis nog steeds soos 'n oop wond voel. Die werklikheid van sy afwesigheid is nie 'n abstrakte teologie nie; dit is die leë stoel, dit is die oggende wanneer die son opkom en die stilte soos 'n swaar vaal kombers oor julle sak. Alan, Thao, en Ryan, ek weet dat daar dae is wanneer die hartseer soos 'n brandende vlam in die bors voel. Soms, in die nag, sluip die skaduwee van skuldgevoel binne. Julle mag dalk wonder: 'Het ons iets gemis? Kon ons sy hand sterker vasgehou het?' Luister vandag mooi na my: siekte is nooit 'n straf nie. Dit is nooit die gevolg van enige versuim van julle kant af nie. God beskuldig julle nie. Julle was sy wêreld, sy veilige hawe, sy alles. Laat daardie swaar klip van menslike skuld nou van julle harte afrol. God is geen aanklaer nie; Hy is 'n Vader wat julle in sy arms vashou. Sommige dinge in hierdie gebroke wêreld kom soos 'n storm uit die bloute, nie omdat iemand iets verkeerd gedoen het nie, maar omdat ons in 'n wêreld leef wat nog wag op die volle herstel van alles in Christus. Julle het niks gemis nie. Julle het hom liefgehad met 'n liefde wat selfs die dood oorskry.

Kyk hoe pragtig Benjamin daardie liefde geleef het. Hy was nie net 'n seun van briljante logika en wiskundige skerpsinnigheid nie; hy was 'n seun met 'n deernis wat mens laat stilhou. Onthou julle daardie oomblik toe hy, op vyftiende jarige ouderdom, sonder dat iemand hom gevra het, sy ouers vertel het dat hy sy hele spaarvarkie wou aanbied om sy oom William te help toe dié deur die swaarkry van 'n beroerte gegaan het? Hy het dit nooit stukkend geslaan of uitgegee nie—dit was nie nodig nie, sy oom het gehad wat hy nodig gehad het—maar die offer self, die onselfsugtige bereidwilligheid om alles wat hy gehad het aan te bied vir iemand anders, was 'n teken van 'n siel wat reeds geweet het wat liefde beteken. Hy het sy lewe nie vir homself gehou nie. Hy het dit gedeel.

En daardie liefde hou nie op nie. Kyk hoe sy lewe vandag nog vrugte dra. In 'n verre dorpie in Cà Mau, bring 'n skoonwaterbron—sy 'Well of Love'—lewende water aan mense wat dors is. Die water stroom in sy naam, 'n bewys dat 'n lewe wat so vol liefde gegee is, nooit sterf nie. Dit bly vloei. Dit bly lewe bring.

Ryan, my broer, jy wat nou langs jou ouers staan en die stilte van die huis met jou eie asem vul: moenie bang wees nie. Jou broer Benjamin kyk na jou met daardie selfde warm glimlag wat jy onthou. Die herinneringe van julle tye saam—die speletjies, die avonture, die dae in die sneeu met die fur-lined hood om sy gesig—is nie weg nie. Hulle is vasgevleg in die mure van julle gesin se huis. Benjamin is nie 'n afwesigheid nie; hy is 'n stille, kragtige teenwoordigheid wat jou herinner om met moed te leef, om jou eie drome na te jaag, en om sterk te wees vir jou ouers. Benjamin sou wou hê dat jy jou vlerke sprei en vlieg.

Jesus het die Twaalf geroep uit die stilte van die berg. Hy het hulle gestuur om 'n getuienis te wees. Benjamin het sy getuienis voltooi, en nou is hy daar by die 'Banquet of Heaven', saam met heiliges soos Carlo Acutis, in die teenwoordigheid van die Vader. Hy is vry van elke beperking, vry van elke pyn. Hy vlieg in die lig van God, en hy bid vir julle.

Neem hierdie gedagte saam met jou uit hierdie kerk uit: Jy is nie 'n vreemdeling in hierdie huis nie. Jy is 'n medeburger van die heiliges, 'n lid van die huisgesin van God. Wanneer die dae swaar word en die pyn jou oorval, haal diep asem en onthou dat God se huis groot genoeg is vir al jou trane. Benjamin is tuis, veilig by die Vader. Sy liefde, sy lag, daardie onvergeetlike glimlag oor 'Con Chim Airlines'—dit alles is in God se bewaring. Mag die Here julle seën, julle bewaar, en julle die vrede gee wat alle verstand te bowe gaan. Benjamin Vo, mag jou vlug deur die ewige hemel vry en vreugdevol wees, in die teenwoordigheid van die Vader. En mag julle, sy gesin, die krag vind om elke dag weer te begin, wetende dat julle nooit alleen is nie. Die Here is met julle. Dra hierdie vrede met julle uit die kerk uit: dat niks wat uit liefde gegee is, ooit verlore gaan nie. Benjamin is by God, en God is by julle. Amen.