Festa de San Simón e San Xudas, Apóstolos

Xesús sobe ao monte. Non é un paseo casual. O evanxeo de Lucas é moi preciso: 'pasou a noite en oración a Deus'. Imaxinade ese silencio, esa escuridade sobre a montaña, só interrompida pola respiración de Xesús e o murmurio das estrelas. El estaba preparando algo vital. Non estaba a planificar unha estratexia empresarial, nin a codificar un sistema complexo, aínda que a súa mente era a fonte de toda lóxica. Estaba a escoller. Estaba a chamar polo seu nome a doce homes, a doce vidas, para que fosen o fundamento dunha construción que duraría séculos. Entre eles, Simón e Xudas, os nosos santos de hoxe. Homes comúns, con medos e esperanzas, chamados a ser pedra sobre a que se levantaría o templo de Deus.

Pensei moito en Benjamin ao ler este pasaxe. Ben tiña unha mente capaz de comprender a arquitectura invisible das cousas. Cando miraba un avión, non vía só metal e plástico; vía a física, a enxeñaría, o soño de voar feito realidade. A súa paixón por 'Con Chim Airlines' non era un xogo de neno, era a expresión dunha alma que xa habitaba en horizontes máis amplos, un rapaz que, como os discípulos, tiña a capacidade de mirar cara ao alto e dicir: 'eu quero formar parte disto'. Ben era un constructor de pontes na súa propia vida. Pensei naquela imaxe súa, tan relaxada, na cociña da casa, co seu pantalón azul de pixama e o seu colar coa cruz, sostendo un controlador de xogos. Nese momento de paz, Ben non estaba a 'facer' nada espectacular, pero estaba a ser exactamente quen era: un rapaz doce, pensativo, profundamente conectado co seu fogar e co seu irmán Ryan. Era o alicerce de moitas alegrías familiares.

San Paulo, na primeira lectura aos Efesios, dános a chave para entender por que a vida dun rapaz como Ben non se perde, senón que se integra. 'Xa non sodes estranxeiros nin forasteiros... sodes membros da casa de Deus'. A nosa vida non é unha liña recta que se corta bruscamente; é parte dun edificio. Somos pedras vivas. Cristo é a pedra angular. E se El é a pedra, nada do que construímos con El, nada do que amamos nel, pode caer. Ben, coa súa curiosidade infinita, coa súa capacidade de asombro ante a tecnoloxía e o mundo, estaba xa a ser construído nese templo. A súa curta vida non foi un erro de cálculo, foi unha peza fundamental na casa de Deus.

Mais debemos dicir a verdade antes de atopar o consolo. Thao, Alan, Ryan, a cadeira segue estando baleira. Hai un silencio na casa que non se pode encher con palabras, por moi fermosas que sexan. A dor de perder a Benjamin é un peso que se nota nas costelas, que aparece sen avisar mentres camiñades pola rúa ou cando vedes un avión cruzar o ceo. Non imos ocultar esa ferida. É real. É o prezo dun amor que foi tan grande que a súa ausencia se sente como unha amputación. Hai días nos que a saudade é un vento frío que entra por todas as fendas. É humano sentir iso. É o sinal de que Ben foi amado con toda a forza do voso corazón.

Quero falarvos moi quedo, especialmente a vós, pais, que no silencio da noite, cando a casa durme, deixades que a voz da culpa intente entrar. Esa voz que pregunta se quizais algo puido ser distinto, se quizais algunha manobra fallou, se houbo algo que non vistes a tempo. Escoitade isto con atención: Deus non é un xuíz que busca erros. A enfermidade non é un castigo, non é o resultado de ningunha omisión, non é un xuízo sobre o voso coidado. O amor que lle dechedes a Benjamin foi perfecto, completo, un refuxio de luz para el ata o último instante. Vós fostes as mans e os brazos de Deus para o voso fillo. Non levades ningunha culpa; deixade que esa carga se disolva na misericordia infinita de quen xa ten a Ben nos seus brazos. Estades absoltos. Non hai nada que reprocharvos. O voso fillo non vos mira con xuízo, senón con gratitude. E Deus, que é o mestre constructor, xa ten a Ben no lugar que preparou para el desde antes da creación do mundo.

Recordo aquela historia que contastes sobre o porquiño de aforros para o tío William. Ben non rompeu a hucha, non entregou o diñeiro, non fixo un espectáculo. Pero a oferta estaba alí. Foi un acto de misericordia pura, un desexo de entregar o que el consideraba 'todo o seu' para aliviar a dor de outro. Iso é o que significa ser un apóstolo, como Simón e Xudas. Non se trata de ser perfecto, senón de ter un corazón disposto a ofrecerse. Ben tiña ese corazón. O seu amor non rematou coa súa morte; segue fluíndo, como a auga do pozo que leva o seu nome en Cà Mau, esa auga que dá vida aos sedentos. O seu amor segue sendo unha corrente que non se detén, unha corrente que vos sostén a vós, Ryan, e a todos os que o amaron.

Ryan, irmán querido, ti es a continuación viva deste soño. Non estás só. Ben vive na túa risa, na túa maneira de mirar o mundo, naquelas cousas que compartistes no cuarto e na rúa. O amor que vos une non se rompeu coa morte; é unha ponte indestructible que atravesa o tempo. Cando te sintas perdido, lembra que Ben te coñece, que Ben te quere, e que o seu sorriso segue sendo a túa luz. El non se foi a un lugar lonxano; está no corazón mesmo da casa de Deus, onde vós tamén sodes membros. A vosa familia non está rota; está estendida, unha parte aquí na terra, outra parte no ceo, pero ambas unidas pola mesma pedra angular, que é Cristo.

Como levamos isto fóra da porta hoxe? Non busques grandes proezas. Ao saír, fai algo pequeno en segredo, algo que ninguén saiba: un xesto de bondade discreta, unha axuda a quen o precisa, unha oración silenciosa por outro neno que sofre. Que cada pequeno acto sexa a túa forma de dicir que a luz de Ben segue acendida. Que o seu nome sexa sinónimo de bendición. O Señor está convosco. E Ben, dende o Banquete do Ceo, segue sorrindo, agardando o día en que todos esteades de novo xuntos, nunha paz que xa nada poderá romper. Amén.