Sábado da vixésimo quinta semana do tempo ordinario

Hai unha imaxe no libro do Eclesiastés que hoxe nos detén o alento: a imaxe do 'cordón de prata' que se rompe e da 'cunca de ouro' que se esnaquiza. É unha descrición tan fráxil, tan delicada, coma se o autor estivese a describir o momento exacto en que a luz dunha vida cambia de lugar. 'O po volve á terra, de onde viñera, e o alento volve a Deus, que o dera'. Cando lemos estas palabras, non podemos evitar pensar en Benjamin. Pensamos na súa vida, que foi como un raio de luz, brillante e intensa, que pasou entre nós deixando unha pegada que non se borra co paso do tempo.

Benjamin Vo era un rapaz que tiña a capacidade de ver o mundo con ollos de asombro. Lembrade aquel momento, tan sinxelo e tan profundo, en que, sendo aínda un neno, quixo ofrecer todo o seu porquiño para axudar ao seu tío William, que estaba a pasar por unha enfermidade grave. Non o fixo por fanfarronería, nin por ser visto; fíxoo porque o seu corazón, tan grande e tan xeneroso, non coñecía a avaricia. Era a súa forma de dicir: 'Eu tamén quero cargar con isto contigo'. Esa era a esencia de Ben: unha empatía que desbordaba a súa curta idade, unha luz que non necesitaba palabras para iluminar unha habitación.

Sei que hoxe, tres meses despois de que Ben regresase á casa do Pai, o silencio na vosa casa, Alan e Thao, é un compañeiro constante. Ryan, irmán, sei que hai momentos nos que miras ao lado e o espazo que antes ocupaba o teu irmán maior parece un abismo. A dor non é un camiño lineal; é un mar que sobe e baixa, e ás veces, sen aviso, a onda da ausencia golpéanos con forza. Pero quero dicirvos algo hoxe, con toda a verdade do Evanxeo: a vosa dor non é un erro. Non é unha proba de que fallastes. É a medida exacta do amor que lle tivestes, e ese amor é o que vos mantén conectados a el para sempre. A morte non pode romper o que foi tecido con amor.

Moitos pais, cando pasan por este val de bágoas, levan unha pedra moi pesada no peito: a culpa. Ese pensamento que susurra nas horas máis escuras: 'Se fixera isto, se tivera visto aquilo, se...'. Deixade que o Señor quite esa pedra hoxe. A enfermidade de Benjamin non foi un castigo, non foi un erro voso, nin de ningunha omisión. Non busquedes a causa na vosa vixilancia, porque a vosa vixilancia foi perfecta. O voso amor foi o ceo baixo o que Ben creceu, a terra firme onde el se sentiu seguro e amado. Deus non vos acusa; Deus non manda a enfermidade. Hai tormentas neste mundo que chegan sen previo aviso, máis alá de calquera esforzo humano, e ningunha vixilancia podería ter cambiado o curso do que sucedeu. Estades absoltos. Deixade caer ese peso ao pé da cruz de Cristo. Non vos culpades máis.

No Evanxeo de hoxe, Xesús dilles aos seus discípulos algo que os deixa desconcertados: 'O Fillo do Home vai ser entregado nas mans dos homes'. Eles non o entenden. Están abraiados polos seus milagres, pola súa luz, e de súpeto, Xesús fala de entrega, de sufrimento, de algo que non encaixa coa súa lóxica humana. E o texto di algo moi revelador: 'O seu significado estaba agochado para eles, de xeito que non o entenderon, e tiñan medo de preguntarlle'. Canta veces nos sentimos así? Canta veces a vida nos presenta un misterio tan grande que non podemos nin preguntar o 'por que'?

Ben, coa súa mente brillante, seguro que fixo moitas preguntas. El, que entendía a lóxica dos sistemas informáticos e a complexidade das infraestruturas de nube, atopouse cun misterio que a lóxica humana non pode explicar. Pero Ben non tiña medo. El era un loitador. Lembrades o seu esforzo na pista de bádminton? Non se trataba de gañar, tratábase de dar todo o que tiña. 'Tentar é o que importa', dicía. E así viveu a súa fe. Sen facer ruído, sen grandes teorías, simplemente entregándose ao amor de Deus, día tras día.

Imaxinade a Ben agora. Imaxinádeo alí onde a curiosidade xa non ten límites, onde cada pregunta ten resposta e onde cada soño de voar é unha realidade. El está no Banquete do Ceo, ese lugar onde a 'eternidade' que Deus puxo no seu corazón se expande sen fin. El segue sendo o voso Ben. O seu sorriso, a súa tenrura, a súa forma de ser... iso non desapareceu. Está gardado no corazón de Deus, e Deus está aquí convosco. Cando sinta que a vosa vida é demasiado pesada, pechade os ollos e pensade no seu sorriso. Non é un recordo do pasado; é unha promesa do futuro.

Ryan, ti es o portador da súa memoria. Non te sintas obrigado a cargar coa súa ausencia coma se fose un luto sen fin. Vive por el. Sigue sendo curioso, segue sendo brillante, segue sendo o rapaz bo que es. Cada vez que tomas unha decisión, cada vez que buscas a verdade, Ben está alí contigo, sorrindo, animándote. O voso lazo é eterno. A morte non pode romper o que foi tecido con amor.

Como levamos isto fóra da porta? Non busquedes grandes xestos heroicos. A vida de Ben ensínanos que a grandeza está na sinxeleza. Hoxe, ao saír, fixade a mirada no ceo. Se escoitades o ruído dun avión, non o vexades como un recordo triste, senón como unha invitación. Dicídelle: 'Ben, aquí estou. Estou a intentar vivir, estou a intentar amar, estou a intentar ser valente coma ti'. E despois, facede algo pequeno, algo escondido, algo que ninguén máis saiba. Un xesto de bondade, unha axuda secreta, un detalle de amor para alguén que estea a sufrir. Non o fagades como unha tarefa, senón como unha semente de esperanza.

Non teñades medo. A vosa casa non está construída sobre a area, aínda que ás veces o pareza. Está construída sobre o amor de Cristo, que é a rocha máis firme. Ben está alí, agardando, chamándovos polo nome, cun sorriso que nunca se apaga. Que a Virxe María, que soubo estar ao pé da cruz e que agora celebra a gloria do seu Fillo, vos acompañe. Que ela vos seque as bágoas, que vos cubra co seu manto de tenrura e que vos ensine a confiar, como Ben confiaba, na bondade inesgotable de Deus. Amén.