Dedicación da Basílica de Letrán

Hai unha imaxe, unha soa imaxe, que hoxe nos chama dende as páxinas da Escritura: a auga que brota. Non é unha auga calquera, non é unha choiva que cae e se evapora co sol. É a auga que mana dende o limiar do templo, unha corrente que non se detén, que flúe cara ao oriente, facendo que todo o que toca reviva. O profeta Ezequiel vira este río que nace do santuario, un río que, ao chegar ao mar de augas salgadas, o transforma, dándolle vida onde antes só había esterilidade. É unha imaxe de esperanza absoluta, de vida que triunfa sobre a morte.

Detémonos un momento. Cando pensamos na nosa propia vida, nas nosas propias perdas, a miúdo sentimos que somos ese mar salgado, incapaz de producir vida, cargado co peso dunha dor que non se pode beber nin regar. Thao, Alan, Ryan, hoxe o Señor dille que a vosa dor non é o final da historia. Ese río de Ezequiel non é unha metáfora distante; é a promesa de que o amor de Deus, que nace do seu propio corazón, ten a forza de transformar o voso deserto nun xardín. Ben era, na súa esencia, unha desas árbores plantadas á beira do río. A súa curiosidade, a súa mente brillante que navegaba polos sistemas complexos da nube con tanta facilidade como os paxaros cruzan o ceo, era o froito dunha vida alimentada por esa auga viva. El era, e segue sendo, unha criatura de luz.

Debemos dicir a verdade, porque a fe que non é honesta é só un refuxio de papel. Hai noites nas que o río da vida parece secarse. Hai madrugadas nas que o silencio da casa é tan pesado que un sente que a fe, a esperanza, a mesma vontade de vivir, se van consumindo coma unha mecha sen combustible. É humano sentirse así. Non busquedes culpables na vosa propia alma. Non busquedes erros onde non os houbo. Hai dores na vida que son como o vento de media noite: chegan, apagan o lume e deixan o mundo en penumbra. Non é culpa vosa. Non é culpa de ninguén. A enfermidade, a perda, o misterio da vida que se apaga cedo, non son castigos. Son, simplemente, a parte máis dura e incomprensible deste camiño que todos percorremos cara a Deus. Non vos acusedes máis. Liberádevos desa dor innecesaria, porque Ben non quere que vivades encadeados ao remorso, senón libres para o amor.

No Evanxeo de hoxe, Xesús entra no templo e atopa un mercado. El bota fóra aos que comerciaban, porque a casa do Pai non é un lugar de intercambio, é un lugar de encontro. Cando os xudeus lle preguntan que signo pode dar, El responde: 'Destruíde este templo e en tres días levantareino'. El falaba do seu corpo. Pensade nisto. Ben, o noso querido Benjamin, non é un corpo que se perdeu na terra. El é agora parte dese templo glorioso que Xesús levantou. A súa vida, tan breve e tan intensa, non foi un 'mercado' de éxitos ou fracasos, senón unha entrega constante. Recordade aquel xesto seu, tan fermoso e tan puro, cando quixo ofrecer o seu porquiño de aforros para axudar ao seu tío. Non fixo falta romper nada, nin facer gran rebumbio; o que quedou gravado no aire foi a pureza dunha alma disposta a dar todo o que tiña sen vacilar. Ese é o verdadeiro templo. Unha alma que ama é un lugar onde Deus habita.

Ben era un rapaz que amaba a vida. Amaba os avións, soñaba con esa 'Con Chim Airlines' que facía xurdir un sorriso doce en calquera que o escoitase. Ese sorriso, ese brillo nos seus ollos cando falaba de tecnoloxía ou de viaxes, é a proba de que el estaba conectado coa fonte da vida. E esa conexión non se rompeu. O río de Ezequiel non se detén na morte; flúe cara á eternidade. Onde está Ben agora, as augas son doces, as árbores dan froito cada mes, e non hai máis sede.

Ryan, ti es o portador da luz de Ben. Leva ese recordo contigo, como levas a túa propia historia. Non é un obxecto; é unha conexión. Cando te sintas só, fala con el. El escoita. Cando teñas un logro, compárteo con el. El sorrí. Non teñas medo de vivir a túa vida con plenitude, porque vivindo ti, tamén o fas vivir a el. Ti es a súa voz na terra. Non busques ser el, busca ser a mellor versión de ti mesmo, a que el tanto admiraba.

Como levamos isto fóra desta porta hoxe? Non busquedes facer algo que cambie o mundo enteiro. Buscade facer algo que cambie un instante para alguén. Unha palabra amable, un xesto de axuda, un momento de atención, quizais algo tan sinxelo como apoiar a quen está a pasar por unha mala racha. Faino en nome de Ben. Que a súa bondade siga fluíndo a través de vós. Que cada xesto de amor sexa unha pinga máis nese río de vida que nace do santuario. E así, pouco a pouco, a sede da vosa alma atopará alivio. O Señor ten a Ben na palma da súa man. E tenvos a vós tamén. Non teñades medo. A luz non se apagou; só se mudou de lugar, á beira do río que nunca se seca. Que a paz de Deus, que supera todo entendemento, vos acompañe sempre.