Lateran Bazilikası'nın İthaf Bayramı

Bir an için, elinizde bir harita tuttuğunuzu hayal edin. Bu harita bir şehrin sokaklarını değil, bir insanın iç dünyasını, o görünmez ama her şeyin inşa edildiği temelleri gösteriyor. Bugün, Hezekiel Peygamber bize tapınağın eşiğinden sızan, giderek coşan ve ulaştığı her yeri şifaya kavuşturan bir sudan bahsediyor. Bu su, sadece taşlardan yapılmış bir binadan değil, Tanrı’nın varlığının tam merkezinden, yani O’nun yüreğinden akıyor. Hezekiel’in gördüğü o nehir, yaşamın kuraklaştığı her yeri tazelemek için akıyor. Bugün, Lateran Bazilikası’nı, yani Roma’nın ana kilisesini kutlarken, aslında sadece bir binayı değil, Tanrı’nın bizim aramızda, bizim içimizde yaşamayı seçtiği o kutsal gerçeği selamlıyoruz.

Benjamin Vo, o on beş yıllık ömründe, bu 'akış'ın ne demek olduğunu, belki de farkında olmadan, bir çocuğun saf kalbiyle yaşadı. Ben'in o parlak zekasını, o Boeing uçaklarını, o 'Con Chim Airlines' hayallerini düşünün. O, sadece bir makineye bakmıyordu; o, gökyüzünün sonsuzluğuna, o sınırsız özgürlüğe bakıyordu. Ama zekasının ötesinde, onun asıl güzelliği, o nazik, şefkatli kalbinde saklıydı. Hatırlayın, amcası William iki felç geçirdiğinde, o küçük, dürüst yüreğiyle kumbarasını sunmaya hazırlandığı o anı. O kumbara hiç kırılmadı, o para hiç harcanmadı; çünkü ihtiyaç yoktu. Ama o niyet, o çocuğun başkası için elindekini feda etmeye hazır oluşu, Tanrı’nın tapınağından akan o şifalı su gibiydi. O, karşılıksız sevginin ne olduğunu, hiçbir kelimeye ihtiyaç duymadan, sadece o gülümsemesiyle öğretti.

Sevgili Alan, Thao ve Ryan... Dört ay oldu. Biliyorum, evinizdeki o sessizlik, o masadaki boş sandalye, omuzlarınıza binen o ağır keder, bazen adımlarınızı yavaşlatıyor. Zihninizde o bitmek bilmeyen sorular yankılanıyor: 'Neden?', 'Acaba bir şeyi atladık mı?' Lütfen, bugün bu sunağın başında o ağır yükü yere bırakın. Tanrı sizi suçlamıyor; Benjamin de sizi suçlamıyor. Sizler ona dünyadaki en şefkatli yuvayı, en derin sevgiyi verdiniz. O omuzlarınızdaki haksız vicdan azabını, gizli suçluluk duygusunu bugün bu kelimelerle silip atın; çünkü hastalık bir ceza ya da kimsenin hatası değildir. Bazı acılar, ne bir eksiklikten ne de bir ihmalden kaynaklanır; onlar, bu kırık dünyanın ortasında insan iradesinin ötesinde yer alır. Sizler elinizden gelenin en iyisini yaptınız; sevginiz onun hayatının en güvenli limanıydı. İsa’nın, doğuştan kör olan adam için 'Ne bu adam günah işledi, ne de anne babası' dediği o anı hatırlayın; O, sizin omuzlarınızdaki o taşı çoktan kaldırdı. Sizler, evladını son nefesine kadar kutsal bir sevgiyle sarmalayan, en sadık anne-babasınız.

Aziz Pavlus, Korintlilere yazdığı mektupta, 'Tanrı'nın tapınağı olduğunuzu ve Tanrı'nın Ruhu'nun sizde yaşadığını bilmiyor musunuz?' diye soruyor. Evet, bizler Tanrı’nın binasıyız. Benjamin, o kısa ömründe, bu tapınağın ne kadar güzel, ne kadar ışıklı olabileceğini gösterdi. O, sadece bir öğrenci, bir uçak tutkunu değil, Tanrı’nın yeryüzündeki bir yansımasıydı. İsa, bugün İncil’de tapınağı temizlerken, 'Babamın evini pazar yerine çevirmeyin' diyor. O, tapınağın sadece bir ticaret yeri değil, bir dua, bir karşılaşma yeri olduğunu hatırlatıyor. Ben, o pazar yerinin gürültüsünden uzakta, saf bir sevgiyle, babasının hikayelerini dinlerken, o 'en komik baba' dediği babasının yanında, aslında Tanrı’nın huzurunda duruyordu.

Ryan, kardeşim... Sen ağabeyinin o en yakın yoldaşıydın. Biliyorum, şimdi yan odanın sessizliği seni hüzünlendiriyor. Ama unutma ki ağabeyin Ben, senin kalbinin en derin köşesinde, o neşeli gülümsemesiyle yaşıyor. O, senin güçlü olmanı, hayatı onun adına da kucaklamanı istiyor. Sizin bağınız ölümün ötesindedir; o, şimdi Cennet Şöleni’nde, Saint Carlo Acutis gibi genç ruhlarla birlikte sizin için dua ediyor. O, seninle rüyalarında buluştuğu gibi, hayatının her anında seninle yürümeye devam ediyor. Sen, onun mirasını taşıyan, onunla birlikte büyüyen, onun kardeşisin. O, senin her başarında, her gülümsemende, her yeni gününde seninle.

Ve dünyanın bir ucunda, bu sesi duyan, karanlık bir hastane odasında ya da kendi sessiz odasında 'Benim acım ne zaman dinecek?' diye soran sizler... İsa bugün İncil’de, 'Bu tapınağı yıkın, üç günde onu yeniden kuracağım' diyor. O, kendi bedeninden, kendi dirilişinden bahsediyor. Sizlerin de acısı, o yıkılmış gibi görünen tapınaklarınız, Tanrı’nın diriliş gücüyle yeniden ayağa kalkacak. Yaralarınız, O’nun yaralarıyla birleştiğinde, birer şifa kaynağına dönüşecek. Sizler yalnız değilsiniz. Sizler, evladını son nefesine kadar kutsal bir sevgiyle sarmalayan, en sadık anne-babasınız. Ben’in o saf sevgisi, bugün hala yeryüzünde akmaya devam ediyor. Hatırlayın, o Cà Mau’da açılan temiz su kuyusu, o 'Giếng Gioan Baotixita', çöl gibi yanan topraklara su veriyor. O, Büyük Okyanus anlamına gelen orta adı gibi, yeryüzünde susayanlar için şifa dolu bir pınar oldu. Ben, sadece gökte bir melek değil; yeryüzünde iyilikle atan bir kalp olmaya devam ediyor.

Kiliseden dışarı adım atarken, yanınıza sadece şunu alın: Sevgi asla ölmez. Benjamin şimdi o ebedi göklerde, hayalini kurduğu o sınırsız uçuşların huzurunda, babası için, annesi için, kardeşi için dua ediyor. Başınızı kaldırın; gökler kapalı değil. O, Tanrı’nın sofrasında sizin için de bir yer hazırlıyor. Evinizin kapısından içeri girerken, o sessizliğin içinde Ben’in varlığını hissedin. O gitmedi; sadece, artık sizin gözlerinizle değil, Tanrı’nın sonsuz sevgisiyle parlıyor. Ve o sevgi sizi ebediyen bir arada tutacaktır. Bugün, o gülümsemeyi hatırlayın; o, karanlığın içinden geçen bir ışık gibi sizi her zaman aydınlatacak. Ve unutmayın, ne ölüm ne yaşam ne de acı, sizi Tanrı’nın sevgisinden ayıramaz. Siz onun ailesisiniz, o sizin evladınız ve bu bağ, ebediyetin kendisinde mühürlenmiştir. O, sizinledir. Bugün eve dönerken, Ben’in o neşeli, meraklı gülümsemesini düşünün ve bilin ki, o gülümseme Tanrı’nın size olan sevgisinin bir aynasıdır. O, sizi bekliyor. Amin.