Antakyalı Aziz İgnatios, Piskopos ve Şehit

Bugün, bir havalimanının o geniş, camdan duvarlarının önünde durduğunuzu hayal edin. Dışarıda, pistin gri betonunun üzerinde, devasa uçaklar motorlarının o ritmik kükremesiyle gökyüzüne doğru süzülüyor. Benjamin, yani Ben, o camın önünde durduğunda, sadece metal yığınlarını görmezdi. O, o karmaşık uçuş rotalarının, bulutların üzerindeki o kusursuz düzenin ardındaki muazzam, görünmez mimariyi sezebilen bir çocuktu. 'Con Chim Airlines' hayallerini anlatırken, o kıkırdayan, o her zamanki muzip ve tatlı gülümsemesiyle, sanki bu dünyanın ötesindeki o büyük, sınırsız gökyüzünü zaten tanıyormuş gibi bakardı. O anlar, o kadar duru, o kadar saf ki... Zamanın sanki o camın önünde durduğu, sonsuzluğun o meraklı gözlere değdiği anlar.

Bugün, Aziz Pavlus Efeslilere yazdığı mektubunda, 'Yüreklerinizin gözleri aydınlansın ki, O'nun çağrısından doğan umudun ne olduğunu... bilesiniz' diyor. Pavlus, sadece zihinsel bir bilgiden bahsetmiyor. 'Yüreklerin gözleri' derken, acının, kaybın ve karanlığın içinden geçip, her şeyin ötesindeki o büyük ışığı görebilme yetisinden bahsediyor. Ben, o kısa ömründe, bu ışığı bir pusula gibi taşıdı. O, dünyayı sadece bir mühendis titizliğiyle değil, bir şairin hayranlığıyla izledi. O, AWS altyapılarını, kod satırlarını, havacılığın o hassas dengelerini öğrenirken, aslında Tanrı'nın evrendeki o muazzam düzenini keşfediyordu.

Fakat biliyorum, bugün yüreklerinizde ağır bir taş var. Dört ay oldu... Dört ay, bazen bir ömür kadar uzun, bazen ise dün gibi taze. O boş sandalye, mutfaktaki o sessizlik, rüyalarda aranan o yüz... Bu acı, sadece bir 'eksiklik' değil, bir 'yokluk' gibi hissediliyor. Bazen o 'neden?' sorusu, zihninize bir gölge gibi düşüyor. Hatta bazen, o haksız suçluluk duygusu, o 'acaba bir şey eksik mi yaptım?' sorusu, bir yük gibi omzunuza biniyor. İsa, kör doğan adamın hikâyesinde 'Ne bu çocuk günah işledi ne de anne babası' dediğinde, aslında tüm ebeveynlerin omuzlarındaki o gizli, o haksız vicdan yükünü alıp atmıştı. Benjamin'in rahatsızlığı, sizin bir eksikliğiniz ya da bir hatanız değildi. Sizler, ona dünyadaki en güvenli, en şefkatli yuvayı sundunuz. Siz hiçbir şeyi eksik yapmadınız. Tanrı sizi suçlamıyor; Benjamin de sizi suçlamıyor. O, sizin kollarınızda büyüdüğü için sonsuza dek şanslıydı. Bazı acılar, insan iradesinin ötesinde, bu düşmüş dünyanın rüzgarlarıdır ve siz o rüzgara karşı evladınızı sevgiyle kalkanladınız. Kendinizi suçlamayı bırakın.

İncil'de İsa bugün, 'Beni insanların önünde açıkça benimseyeni, Tanrı'nın meleklerinin önünde ben de benimseyeceğim' diyor. Ben, hayatıyla, o merakıyla, o nezaketiyle, İsa'yı benimsemişti. Hatırlayın, amcası William iki felç geçirdiğinde, henüz on beş yaşındayken, kimseye söylemeden, en değerli varlığı olan kumbarasını hiç düşünmeden sunmaya hazırlandığı o anı... O paraya gerçekte ihtiyaç kalmamıştı, amcasının sigortası vardı ve o kumbara hiç kırılmadı, hiç açılmadı. Ama o niyet... O saf, karşılıksız 'benim olan ne varsa senindir' diyen o çocuk yüreği, işte İsa'nın sözünü ettiği o tanıklığın ta kendisiydi. Ben, henüz on beş yaşındayken, vermenin ve sevilmenin ne demek olduğunu, bazen bir ömür boyu öğrenemediğimiz bir olgunlukla biliyordu. O, şimdi meleklerin önünde, Tanrı'nın huzurunda, sizin için de o aynı sevgiyle şefaat ediyor.

Ryan, kardeşim... Sen ağabeyinin o en sadık yoldaşıydın. Biliyorum, o robotics sınıfı, o birlikte hayal ettiğiniz uçaklar şimdi çok sessiz. Ama unutma ki ağabeyin Ben, senin kalbinin en derin köşesinde yaşıyor. O, senin güçlü olmanı, onun yarım kalan hayallerini, o meraklı bakışını kendi hayatında yaşatmaya devam etmeni istiyor. Senin sevgin, onun mirasının en canlı kanıtı. Sen, onun dünyadaki en yakın dostuydun ve bu bağ, ölümün bile koparamayacağı kadar kutsal ve ebedidir. O, seninle roller coaster'a bindiği o rüyalarda olduğu gibi, senin yaşamının her anında seninle beraber.

Pavlus, 'O'nun, biz inananlar için işlediği kudretin aşkın büyüklüğü'nden bahsediyor. Bu kudret, Mesih'i ölümden dirilten ve göklerde sağ yanına oturtan kudrettir. Ben, o kudretin içinde, artık hiçbir acının, hiçbir yorgunluğun olmadığı o ebedi uçuşların huzurunda. O, artık 'Con Chim Airlines'ın o sınırsız gökyüzünde, Tanrı'nın ışığıyla parlıyor. Cà Mau'da onun adıyla açılan o temiz su kuyusu, o 'Giếng Gioan Baotixita', bugün çöl gibi yanan topraklara su veriyor. O, yalnızca gökte bir melek değil, yeryüzünde susayanların duası oldu. Ben'in o orta adı Đại Dương – 'Büyük Okyanus' – şimdi gerçekten de başkalarının hayatını sulayan bir pınar oldu. O, artık sadece bir çocuk değil, başkalarına hayat veren bir iyilik kaynağı.

Kiliseden dışarı adım atarken, yanınıza sadece şunu alın: Sevgi asla ölmez. Benjamin şimdi o en yüksek göklerde, hayalini kurduğu o ebedi uçuşların huzurunda, babası için, annesi için, kardeşi için dua ediyor. Başınızı kaldırın; gökler kapalı değil. O, şimdi Tanrı'nın sofrasında, sizin için de bir yer hazırlıyor. Bugün, o havalimanının camının önünde duran, o meraklı ve tatlı gülümsemeli Ben'i hatırlayın; o gülümseme, karanlığın içinden geçen bir ışık gibi sizi her zaman aydınlatacak. Ve unutmayın, ne ölüm ne yaşam ne de acı, sizi Tanrı'nın sevgisinden ayıramaz. Siz onun ailesisiniz, o sizin evladınız ve bu bağ, ebediyetin kendisinde mühürlenmiştir. Bugün, evinizin kapısından girerken, o sessizliğin içinde Ben'in varlığını hissedin. O gitmedi; sadece, artık sizin gözlerinizle değil, Tanrı'nın sonsuz sevgisiyle parlıyor. Ve o sevgi, sizi ebediyen bir arada tutacak. O'nun huzurunda, hiçbir şey kaybolmaz; her şey, O'nun sonsuz merhametinde yeniden birleşir. Amin.