Baba, Oğul ve Kutsal Ruh'un adıyla. Rab, bugün bizi O'nun huzurunda toplayan lütfuyla aramızda olsun.
Rab, merhamet eyle. Mesih, merhamet eyle. Rab, merhamet eyle.
Bir an için, elinizde çok eski, kapağı mühürlü, kadim bir parşömen tuttuğunuzu hayal edin. Yuhanna’nın Vahiy kitabında gördüğü o sahne, tam olarak böyle bir ağırlıkla başlıyor. Tahtın üzerinde oturanın elinde bir rulo var; yedi mühürle mühürlenmiş. Gökte, yerde, yerin altında kimse o mühürleri açmaya layık bulunamıyor. Yuhanna, bu çaresizlik karşısında gözyaşı döküyor. Çünkü o rulo, hayatın anlamını, tarihin kaderini, acının ve zaferin anahtarını taşıyor. Ve hiç kimse... hiç kimse onu açamıyor.
Sonra, o yaşlı ihtiyarlardan biri Yuhanna’ya, 'Ağlama!' diyor. 'Yahuda kabilesinin Aslanı, Davut’un kökü olan galip geldi.' Ve Yuhanna başını kaldırıp baktığında, bir aslan değil, boğazlanmış gibi duran bir Kuzu görüyor. İşte bu, Tanrı’nın gizemidir. Zafer, güçle değil, kurban oluşla; krallık, hükmetmekle değil, kendini sunmakla kazanılır. Benjamin Vo’nun, bizim sevgili Ben’imizin o on beş yıllık yaşamına baktığımda, bu 'boğazlanmış Kuzu'nun o sessiz ama galip gücünü görüyorum. Ben, hayatı boyunca bir şeyler inşa etmek, bir şeyler sunmak isteyen bir çocuktu. Kodladığı oyunlar, kurduğu o hayali 'Con Chim Airlines', uçaklara olan o sarsılmaz tutkusu... Bunların hepsi, Ben’in dünyayı daha güzel, daha düzenli, daha uçulabilir bir yer yapma çabasıydı.
Ama Ben’in asıl zaferi, o parlak zekasında değil, o yumuşak kalbindeydi. Hatırlayın, amcası William iki felç geçirdiğinde, o küçücük yaşında, hiç düşünmeden tüm kumbarasını ona sunmaya hazırlandığı o anı... O kumbara hiç kırılmadı, o para hiç harcanmadı, ama o niyet... O niyet, bir çocuğun elindeki her şeyi, sevdiği birinin yarası için feda etmeye hazır oluşu, işte Kuzu’nun o fedakâr ruhunun yeryüzündeki yansımasıdır. Ben, dünyaya bir 'sahip' olarak değil, bir 'sunan' olarak gelmişti. O, kendi küçük dünyasında, Tanrı’nın o büyük, mühürlü rulosunu açan bir elçi gibiydi; sevgisiyle, nezaketiyle, o her sabah babasına söylediği 'Günaydın, babacığım' sözüyle, hayatın en sert mühürlerini bile sevgiyle yumuşatan bir ruhtu.
Bugün İncil’de İsa’nın Kudüs’e bakıp ağladığını görüyoruz. 'Keşke bugün sen de esenliğe götüren yolları bilseydin!' diyor. İsa, şehrin o yaklaşan yıkımını, o taşların üst üste kalmayacağı günleri görüyor ve ağlıyor. İsa’nın gözyaşları, sadece bir şehrin kaderine değil, insanın kendi zamanını, kendi 'ziyaret zamanını' kaçırmasına duyulan bir kederdir. Sizler, sevgili Alan ve Thao, beş aydır o gözyaşının ne demek olduğunu çok iyi biliyorsunuz. Evin içinde, o boş sandalyenin, o suskun odanın, o artık uçak kartları biriktirmeyen masanın önünde dururken, içinizden 'Neden?' diye haykırıyorsunuz. İsa, sizin o 'Neden?' sorunuzu duyuyor. O, sizinle birlikte ağlıyor. Çünkü O, acınızın ne kadar derin, ne kadar taşınmaz olduğunu biliyor.
Lütfen, bugün burada, o taşınmaz yükü, o suçluluk duygusunu bir kenara bırakın. Biliyorum, zihninizde o karanlık düşünceler bazen dolanır: 'Bir şeyi atladık mı? Bir şeyi daha farklı yapsaydık, sonuç değişir miydi?' Bugün bu sunağın başında, o haksız yükü omuzlarınızdan indirin. Hastalık bir ceza değildir; kimsenin hatası, kimsenin ihmali değildir. İsa, doğuştan kör olan adam için 'Ne bu adam günah işledi, ne de anne babası' dediğinde, aslında sizin omuzlarınızdaki o taşı da kaldırmıştı. Sizler, ona dünyadaki en şefkatli yuvayı verdiniz. Sizler, onu o kadar çok sevdiniz ki, o sevgi ölümün bile dokunamadığı bir bağ haline geldi. Tanrı sizi suçlamıyor. Benjamin de sizi suçlamıyor. O, rüyalarınızda babasına söylediği gibi, 'Ba ơi, test nào con cũng qua hết' diyerek, tüm sınavları geçtiğini, artık o sınırsız gökyüzünde, Tanrı’nın huzurunda özgürce nefes aldığını söylüyor.
Ryan, kardeşim… Sen ağabeyinin o en yakın yoldaşıydın. Biliyorum, bazen yan odanın sessizliği seni yoruyor. Ama unutma ki ağabeyin Ben, senin içinde yaşayan o neşeli ruhtur. O, senin güçlü olmanı, onun adına da gökyüzüne bakmanı, onun adına da hayaller kurmanı istiyor. Sizin bağınız ölümle kopmaz; o, şimdi Cennet Şöleni’nde, Saint Carlo Acutis gibi genç ruhlarla birlikte senin için, ailen için dua ediyor. O, seninle rüyalarında buluştuğu gibi, hayatının her anında seninle yürümeye devam ediyor.
Sevgili dostlar, bugün Ben’in adına yapılan o su kuyusunu, o 'Giếng Gioan Baotixita'yı düşünün. O, çorak topraklara hayat veren bir su kaynağıdır. Ben’in sevgisi ölmedi; o, bugün başka topraklarda, başka dudaklarda, başka kalplerde su olup hayat veriyor. Bu, Tanrı’nın Krallığı’nın yeryüzündeki en somut halidir: bir çocuğun sevgisinin, ölümün ötesinde bile bereket üretmesi. Sizler de, o kederinize rağmen, Ben’in hatırasını yaşatarak, aslında o sevgiyi çoğaltmaya devam ediyorsunuz.
Bugün eve dönerken, yanınıza şunu alın: Benjamin, o 'Con Chim Airlines' ile sadece gökyüzüne değil, Tanrı’nın kucağına uçtu. O, şimdi o Vahiy kitabındaki tahtın önünde, o dört canlı yaratıkla birlikte 'Kutsal, kutsal, kutsal' diye haykırıyor. Ve her 'Kutsal' dediğinde, sizin adınızı da o duaya ekliyor. O sizi unutmadı. O sizi bekliyor. Ve o gün geldiğinde, 'iyi ve sadık kul' denilerek, o büyük neşeye, o ebedi şölene hep birlikte katılacaksınız. O zamana kadar, her sabah uyandığınızda, Ben’in size o sevgi dolu 'Günaydın' dediğini duymaya çalışın. Çünkü sevgi, zamanın ötesindedir. Ve Tanrı, o sevgiyi asla ziyan etmez. Amin.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
Kurtarıcı'nın buyruğu üzerine ve ilahi öğretiyle biçimlenmiş olarak, cesaretle diyoruz:
Göklerdeki Pederimiz, adın yüceltilsin. Hükümranlığın gelsin. Gökte olduğu gibi, yeryüzünde de senin isteğin yerine gelsin. Günlük ekmeğimizi bugün bize ver. Bize karşı suç işleyenleri bağışladığımız gibi, sen de suçlarımızı bağışla. Bizi günaha sürükleme ve bizi kötü olandan kurtar. Amin.
Rab sizi bereketlesin ve korusun; yüzünü size çevirsin ve size esenlik versin. Baba, Oğul ve Kutsal Ruh'un adıyla. Amin.
✝ May almighty God bless you: the Father, and the Son, and the Holy Spirit. Amen.