Olağan Zamanın Yirmi Altıncı Pazarı

Bir an için, bir bağın kenarında durduğunuzu hayal edin. Sabahın erken saatleri, güneş henüz toprağı ısıtmaya başlamış. İki kardeş, babalarının sesiyle uyanıyorlar. 'Oğlum, bugün bağa git ve çalış,' diyor baba. İlk oğul, belki yorgunluktan, belki o anki bir huysuzluktan, 'Gitmem' diye kestirip atıyor. Ama sonra, güneş yükseldikçe vicdanı sızlıyor, kalbindeki o sessiz itaat uyanıyor ve bağın yolunu tutuyor. İkinci oğul ise, babasına en nazik, en saygılı sesiyle 'Gidiyorum efendim' diyor, ama sonra kendi dünyasına, kendi planlarına dalıp gidiyor ve bağa hiç uğramıyor. İsa, bu basit hikayeyi anlatırken aslında bizim kalbimizin derinliklerine, o en gizli köşelerine bir ayna tutuyor. Hangi oğul babasının isteğini yerine getirdi? Elbette ilki.

Sevgili Alan, Thao ve sevgili Ryan. Benjamin'in aramızdan ayrılışının üzerinden üç ay geçti. Bugün, İsa'nın bu bağ hikayesini düşünürken, aklıma Benjamin'in o eşsiz, o pırıl pırıl zihni geliyor. Ben, sadece kod satırlarının veya 8. sınıf matematik problemlerinin arkasındaki o dahi çocuk değildi; o, hayatın her anını Tanrı'nın bir bağında çalışır gibi, bir keşif alanı gibi gören bir ruhtu. Hatırlayın; o 15 yıllık ömründe, havalimanlarının kenarında Boeing 737'lerin kalkışını izlerken gözlerindeki o parıltıyı... Kendi elleriyle kodladığı o oyunları, 'Con Chim Airlines' adını verdiği o hayali havayolundan bahsederken yüzünde beliren o masum, neşeli gülümsemeyi... O, dünyayı bir hapisane değil, Tanrı'nın katında keşfedilmeyi bekleyen devasa bir gökyüzü olarak gördü. O, babasının 'bağa git' çağrısını, hayatın kendisine sunduğu her fırsatı büyük bir heyecanla kucaklayarak yanıtladı.

Gerçeği dürüstçe konuşalım, çünkü yas kelimelerle örtülemez. Biliyorum ki, o boş odanın sessizliği bazen bir çığlık kadar ağır geliyor. Biliyorum ki, gecenin en derin saatinde zihninizde o sessiz sorular dönüp duruyor. Alan, Thao, biliyorum ki bazen kendinizi suçluyorsunuz; 'Acaba bir şeyi mi kaçırdım, acaba daha fazlasını yapabilir miydim?' diye soruyorsunuz. Lütfen bugün o ağır taşı yüreğinizden indirin. İsa, doğuştan kör olan adam için 'Ne bu çocuk günah işledi, ne de anne babası' dediğinde, aslında tüm ebeveynlerin omuzlarındaki o gizli vicdan yükünü alıp atmıştı. Bazı acılar, bir insanın kontrol edebileceği, bir dikkatle engelleyebileceği şeyler değildir; ne bir bakımın eksikliğinden ne de gözden kaçan bir detaydan kaynaklanır. Sizler Benjamin'e bir ailenin verebileceği en kusursuz, en derin, en koruyucu sevgiyi verdiniz. Tanrı sizi suçlamıyor; Benjamin de sizi suçlamıyor. O, şimdi o göksel pencerelerden size şefkatle gülümsüyor. Sizler hiçbir şeyi eksik yapmadınız. Sizler, onun dünyadaki en güvenli limanıydınız.

İncil'de İsa, 'vergi görevlileri ve fahişeler sizden önce Tanrı'nın Krallığı'na giriyor' derken, aslında kalbin değişimine, o 'tövbe' dediğimiz dönüşe işaret ediyor. Tövbe, sadece bir pişmanlık değil, 'yönünü değiştirmektir.' Benjamin, hayatı boyunca o yönü hep sevgiye, hep iyiliğe çevirdi. Amcası William iki felç geçirdiğinde, o on beş yaşında, kimseye söylemeden, en değerli varlığı olan kumbarasını hiç düşünmeden sunmaya hazırlandığı o anı düşünün... O paraya gerçekte ihtiyaç kalmamıştı, ama o niyet, o bir çocuğun karşılıksız, hesapsız, 'benim olan ne varsa senindir' diyen o saf sevgisi... İşte İsa'nın o bağda çalışmasını istediği 'oğul' tam da Benjamin'in o anki cömertliğinde parlıyordu. O, dünyadaki her şeyin geçici olduğunu ama sevginin, o kumbaradaki her kuruşun ötesinde, göğe kadar uzanan bir değer taşıdığını biliyordu.

Sevgili Ryan, kardeşim... Sen ağabeyin Benjamin'in o en sadık yoldaşı, o en güzel hatırasısın. Birlikte paylaştığınız o sessiz anları, o evdeki neşeli günleri unutma. Ağabeyinin o gökyüzüne bakan gözleri, o 'denemek her şeydir' diyen inatçı ama nazik ruhu senin içinde yaşıyor. Gökyüzünden geçen her uçak sesinde, bil ki Ben senin hemen yanında. O, senin güçlü olmanı, onun yarım kalan gülümsemesini bu dünyada çoğaltmanı istiyor. Sen onun kardeşisin; onun ışığı senden parlayacak. Kardeşlik, ölümün bile kıramayacağı ölümsüz bir bağdır.

Ezekiel peygamber bugün bize, 'eğer doğru kişi doğruluğundan dönerse, işlediği suç yüzünden ölür' derken, aslında sorumluluğumuzu hatırlatıyor. Ama hemen ardından, 'eğer kötü kişi işlediği kötülükten dönerse, canını kurtaracaktır' diyerek o sonsuz merhamet kapısını aralıyor. Tanrı, bizim geçmişimizle değil, bugünümüzle ilgileniyor. O, bizim her gün, her an 'Evet, Baba, bağındayım' dememizi bekliyor. Benjamin, o kısa ama dopdolu ömründe, bu 'evet'i her anıyla yaşadı. O, şimdi hayalini kurduğu o ebedi uçuşların ötesinde, gerçek göklerde, İsa'nın ve Meryem Ana'nın şefkatli kollarında dinleniyor. Babasının rüyasında gördüğü o 'testleri geçen', o sağlıklı ve güçlü Ben, aslında bize bir mesaj veriyor. 'Ba, her şey yolunda' diyor. Onun adı, Cà Mau'daki o su kuyusuyla, şimdi her gün susayanlara hayat veren bir iyilik pınarı olarak akmaya devam ediyor.

Bugün dışarı çıkarken yanınıza alacağınız şey şu olsun: Tanrı sizin acınızı biliyor, sizi yalnız bırakmıyor. Benjamin'in o neşeli gülümsemesini hatırlayarak, bugün birine karşılıksız bir iyilik yapın. Belki bir gülümseme, belki bir yardım eli... Bir çocuğun sevgisi, dünyada böyle somut bir umuda dönüşüyor. Benjamin Đại Dương Vo, sen şimdi o en yüksek göklerde, hayalini kurduğun o ebedi uçuşlardasın. Bizim için dua et. Ailen için, kardeşin Ryan için o göksel pencerelerden sevgiyle bakmaya devam et. Senin o neşeli gülümsemen, kalbimizde sonsuza dek parlayacak. Amin.