Aziz I. Leo, Papa ve Kilise Doktoru Anma Günü

Bir an için, bir evin mutfağında, akşam yemeği saatinin o tanıdık telaşını hayal edin. Gün boyu tarlada çalışan, toprağı süren, koyunları otlatan bir hizmetkâr, yorgun argın eve dönüyor. Ayaklarında toprağın ağırlığı, sırtında günün yorgunluğu var. İsa’nın bugün bizlere anlattığı o hizmetkâr, belki de tam o anda bir parça dinlenmeyi, bir kase yemeği hak ettiğini düşünüyor. Ama İsa, şaşırtıcı bir şekilde, efendinin ona 'Önce sofrayı hazırla, benim karnımı doyur, sonra sen yersin' dediğini anlatıyor. Ve en sonunda, o ağır sözü ekliyor: 'Yaptığınız her şeyi tamamladığınızda, biz sadece yararsız hizmetkârlarız, sadece yapmamız gerekeni yaptık deyin.'

Bu sözler ilk bakışta sert, hatta soğuk gelebilir. Ancak bu sözlerin içindeki o derin, sarsılmaz hakikate bakalım. İsa burada bizi bir 'hizmetkâr' olmanın ötesine, 'evlat' olmanın o muazzam gizemine davet ediyor. Bugün, Aziz I. Leo’yu anarken, onun Kilise’yi nasıl bir çoban şefkatiyle koruduğunu hatırlıyoruz. Leo, sadece bir Papa değil, aynı zamanda Mesih’in sevgisinin bir aynasıydı. O, 'yararsız hizmetkâr' olmanın, aslında Tanrı’nın lütfu karşısında ne kadar küçük ama ne kadar değerli olduğumuzu kabul etmek olduğunu biliyordu. Bizler, O’nun sofrasında sadece birer işçi değil, O’nun sevgisiyle beslenen evlatlarız.

Benjamin’i düşünün. Bizim sevgili Ben’imizi... O, sadece bir öğrenci, bir teknoloji tutkunu, bir havacılık aşığı değildi. O, Tanrı’nın gözünde o kadar kıymetli bir evlattı ki, onun on beş yıllık ömrü, bir hizmetten çok bir armağan gibiydi. Hatırlayın, Ben’in o meraklı zihnini... O, AWS ortamlarını, bulut bilişimi bir dahi gibi çözerken, aslında Tanrı’nın yarattığı o muazzam evrenin kodlarını okumaya çalışıyordu. Onun o 'Con Chim Airlines' hayali, sadece bir oyun değil, gökyüzüne, sonsuzluğa, Tanrı’nın o engin maviliğine duyulan saf bir özlemdi. O, o hayali uçakları çizerken ya da babasının anlattığı hikayeleri dinlerken, aslında yaratılışın güzelliğine hayranlık duyuyordu.

Sevgili Alan, Thao ve Ryan... Dört ay oldu. Biliyorum, evinizdeki o sessizlik, o masadaki boş sandalye, omuzlarınıza binen o ağır keder, bazen adımlarınızı yavaşlatıyor. Zihninizde o bitmek bilmeyen sorular yankılanıyor: 'Neden?', 'Acaba bir şeyi atladık mı?' Lütfen, bugün bu sunağın başında o ağır yükü yere bırakın. Tanrı sizi suçlamıyor; Benjamin de sizi suçlamıyor. Sizler ona dünyadaki en şefkatli yuvayı, en derin sevgiyi verdiniz. O omuzlarınızdaki haksız vicdan azabını, gizli suçluluk duygusunu bugün bu kelimelerle silip atın; çünkü hastalık bir ceza ya da kimsenin hatası değildir. Bazı acılar, ne bir eksiklikten ne de bir ihmalden kaynaklanır; onlar, bu kırık dünyanın ortasında insan iradesinin ötesinde yer alır. Sizler elinizden gelenin en iyisini yaptınız; sevginiz onun hayatının en güvenli limanıydı. İsa’nın, doğuştan kör olan adam için 'Ne bu adam günah işledi, ne de anne babası' dediği o anı hatırlayın; O, sizin omuzlarınızdaki o taşı çoktan kaldırdı. Sizler, evladını son nefesine kadar kutsal bir sevgiyle sarmalayan, en sadık anne-babasınız.

İsa’nın bugünkü İncil’de bahsettiği 'yararsız hizmetkâr' ifadesi, aslında bir teslimiyet çağrısıdır. Bizler, Tanrı’nın sevgisini hak etmek için bir şeyler yapmaya çalışırız; sanki bir borç öder gibi... Ama Tanrı, bizden bir borç ödememizi değil, O’nun sevgisini kabul etmemizi istiyor. Ben, bunu hayatıyla gösterdi. O, amcası William için o kumbarasını sunmaya hazırlandığında, aslında 'benim olan her şey zaten Tanrı’nın' diyordu. O kumbara hiç kırılmadı, o para hiç harcanmadı; çünkü ihtiyaç yoktu. Ama o niyet, o çocuğun başkası için elindekini feda etmeye hazır oluşu, Tanrı’nın gözünde bir krallık kadar büyüktü. Ben, sevginin bir hesap işi değil, bir cömertlik işi olduğunu öğretti bize.

Ryan, kardeşim... Sen ağabeyinin o en yakın yoldaşıydın, o havuz kenarındaki güneşli günlerin, birlikte paylaştığınız o neşeli anların tanığıydın. Biliyorum, şimdi yan odanın sessizliği seni hüzünlendiriyor. Ama unutma ki ağabeyin Ben, senin kalbinin en derin köşesinde, o neşeli gülümsemesiyle yaşıyor. O, senin güçlü olmanı, hayatı onun adına da kucaklamanı istiyor. Sizin bağınız ölümün ötesindedir; o, şimdi Cennet Şöleni’nde, Saint Carlo Acutis gibi genç ruhlarla birlikte senin için, ailen için dua ediyor. O, seninle rüyalarında buluştuğu gibi, hayatının her anında seninle yürümeye devam ediyor.

Aziz Pavlus, Titus’a yazdığı mektupta, 'Tanrı’nın lütfu belirdi' diyor. Bu lütuf, bizi dünyevi arzulardan arındıran, bizi 'kendi halkı' kılan o kutsal sevgidir. Benjamin, o kısa ömründe bu lütfun bir parçasıydı. O, sadece bir dahi değil, aynı zamanda bir şefkat elçisiydi. Onun o 'Con Chim Airlines' hayallerindeki o saf neşe, aslında Tanrı’nın krallığının bir yansımasıydı. O, şimdi o ebedi göklerde, hayalini kurduğu o sınırsız uçuşların huzurunda, babası için, annesi için, kardeşi için dua ediyor. Başınızı kaldırın; gökler kapalı değil. O, Tanrı’nın sofrasında sizin için de bir yer hazırlıyor.

Ve dünyanın bir ucunda, bu sesi duyan, karanlık bir hastane odasında ya da kendi sessiz odasında 'Benim acım ne zaman dinecek?' diye soran sizler... İsa bugün İncil’de, 'Biz sadece yapmamız gerekeni yaptık' derken, aslında bizim omuzlarımıza binen o 'her şeyi mükemmel yapmalıyım' yükünü alıyor. Sizler, evladınıza dünyadaki en şefkatli yuvayı verdiniz. Sizler, onunla dünyanın dört bir yanını gezdiniz, o havalimanı camlarının ardında Boeing uçaklarını izlerken paylaştığınız o neşeli anları, birlikte çıktığınız gezileri ve o 'en komik baba' deyişlerini kalbinizde sakladınız. Tanrı sizi suçlamıyor; Benjamin de sizi suçlamıyor. Sizler, evladını son nefesine kadar kutsal bir sevgiyle sarmalayan, en sadık anne-babasınız. Ben’in o saf sevgisi, bugün hala yeryüzünde akmaya devam ediyor. Hatırlayın, o Cà Mau’da açılan temiz su kuyusu, o 'Giếng Gioan Baotixita', çöl gibi yanan topraklara su veriyor. O, Büyük Okyanus anlamına gelen orta adı gibi, yeryüzünde susayanlar için şifa dolu bir pınar oldu. Ben, sadece gökte bir melek değil; yeryüzünde iyilikle atan bir kalp olmaya devam ediyor.

Kiliseden dışarı adım atarken, yanınıza sadece şunu alın: Sevgi asla ölmez. Benjamin şimdi o ebedi göklerde, hayalini kurduğu o sınırsız uçuşların huzurunda, babası için, annesi için, kardeşi için dua ediyor. Başınızı kaldırın; gökler kapalı değil. O, Tanrı’nın sofrasında sizin için de bir yer hazırlıyor. Evinizin kapısından içeri girerken, o sessizliğin içinde Ben’in varlığını hissedin. O gitmedi; sadece, artık sizin gözlerinizle değil, Tanrı’nın sonsuz sevgisiyle parlıyor. Ve o sevgi sizi ebediyen bir arada tutacaktır. Bugün, o gülümsemeyi hatırlayın; o, karanlığın içinden geçen bir ışık gibi sizi her zaman aydınlatacak. Ve unutmayın, ne ölüm ne yaşam ne de acı, sizi Tanrı’nın sevgisinden ayıramaz. Siz onun ailesisiniz, o sizin evladınız ve bu bağ, ebediyetin kendisinde mühürlenmiştir. O, sizinledir. Bugün eve dönerken, Ben’in o neşeli, meraklı gülümsemesini düşünün ve bilin ki, o gülümseme Tanrı’nın size olan sevgisinin bir aynasıdır. O, sizi bekliyor. Amin.