Cuimhneachán ar Naomh Leo Mór, Pápa agus Doctúir an Eaglaise

Smaoinigh ar an gcaoi a seasann mac léinn óg ag deasc a dhaid, ag breathnú ar scáileán lán de línte cóid agus de chistíní eolais, gan aon eagla roimh an gcastacht ach lán de gháire agus de chiúnas fiosrach. Ní raibh Benjamin Vo ach ina bhuachaill óg, ach bhí a intleacht ag baint le rudaí a bhí i bhfad níos sine ná a aois — ag foghlaim AWS, ag scríobh cluichí ar GitHub, agus ag brionglóid faoi eitleáin lena chuid 'con chim airlines' le gáire a d'fhág solas i ngach seomra ina raibh sé. Bhí sé ina bhuachaill a bhí i gcónaí ag féachaint suas, ag foghlaim, ag tabhairt a chroí do chách.

Ach a chairde, caithfimid an fhírinne a rá sula dtairgimid aon chompord. Tá ceithre mhí imithe ó d'imigh Ben abhaile an tAoine sin, an tríú lá déag de Mheitheamh 2026, agus tá a fhios ag Alan agus ag Thao, agus ag Ryan a dheartháir dílis, go bhfuil an t-easnamh sin chomh trom le cloiche ar bhur gcroíthe. Nuair a dhúisíonn sibh ar maidin, agus nuair a bhíonn an ciúnas sin sa teach — an chathaoir fholamh, na scéalta nach n-insítear a thuilleadh, an gáire sin nach gcloistear sa halla — tá an phian sin fíor. Níl aon úsáid ann a bheith ag ligean air nach bhfuil sé ann. Tá sé ann toisc go raibh an grá ann, grá a bhí chomh foirfe, chomh domhain, nach féidir le bás ar bith é a scriosadh. Mothaíonn sibh go minic go bhfuil an turas seo ro-trom le hiompar.

Agus éistigí go han-chúramach anois, le croí oscailte: níor tháinig an tinneas seo ó rud a rinne sibh, ná ó rud a d'fhág sibh gan déanamh. Níor thip oraibh in aon chor. Ní raibh aon fhaire, aon chúram, ná aon toirmisc a d'fhéadfadh an toradh seo a chosc. Bhí sibh ag tabhairt an ghrá ab fhearr a d'fhéadfadh daoine a thabhairt. Leag an t-ualach sin de d'intinn anois. Tá sibh glan agus saor ó aon chiontacht, mar ní raibh locht in bhur gcúram. Scaoil an t-uafás sin de bhur nguaillí, agus lig do ghrá Dé sibh a chuimsiú.

Sa chéad léacht inniu, ó litir Naomh Pól chuig Titus, cloiseann muid focail a labhraíonn faoi shlándáil an chreidimh agus faoin ngrásta a thaispeánadh don saol: 'Oir tá grásta Dé le feiceáil, ag tabhairt slánaithe do gach duine...' Seo an hinge, an áit a n-osclaíonn an solas isteach sa seomra dorcha. Nuair a bhíonn an chosúlacht ann go bhfuil an saol casta agus folamh, tagann grásta Dé mar solas a ghlanann gach rud. Smaoinigh ar Ben, ar an gcaoi ar thairg sé a chuid airgid ar fad óna phigín muc chun cabhrú le huncail William a bhí thíos le tinneas. Níor bhris sé an banc muc, níor scrios sé é; thairg sé é. Sin é an cineál croí a bhí aige — buachaill a bhí réidh le gach rud a thabhairt do dhuine a bhí i ngátar, gan choinníoll, gan eagla.

Ryan, a dheartháir, tá a fhios agam go mbíonn laethanta ann nuair a bhreathnaíonn tú timpeall agus nuair a chuimhníonn tú ar an gcaoi a raibh sibh ag imirt, ar an gcaoi a raibh Ben ag caint le gáire faoina 'con chim airlines', ag brionglóid faoi na heitleáin a bhí ag ardú go dtí an spéir. Ná bíodh uaigneas ort a chuireann lúcháir an tsaoil ar gcúl; tá Ben ag fanacht leat, cosúil leis an gcara dílis atá i gcónaí ann, ag geataí na síoraíochta. Agus do gach duine agaibh atá ag éisteacht san oíche, atá ag iompar cros nach bhfuil aon duine eile ar an eolas fúithi — máithreacha, aithreacha, agus páistí atá ag fulaingt — bíodh fhios agaibh nach bhfuil sibh singil.

Téigí abhaile inniu leis an íomhá seo: buachaill ag breathnú amach ar an spéir, ag gáire, ag rá libh go bhfuil gach rud go maith, go bhfuil an t-aistear déanta go sábháilte agus go bhfuil sé ag fanacht libh ag geataí na glóire. Tá sé slán, tá sé sa bhaile, agus tá grá Dé ag coinneáil bhur lámh gach céim den bhealach. Amen.