Cuimhneachán Naomh Ignatius Antioch, Easpag agus Martra

Smaoinigh ar an gcaoi a bhfanann buachaill ag an bhfuinneog, a shúile fixáilte ar na spéartha, ag féachaint ar eitleán ag gearradh trí na scamaill le torann bog, i bhfad i gcéin. Do Benjamin Vo, ní raibh na spéartha sin ina bhfolús; ba iad an baile iad, an áit a raibh a intleacht agus a chroí ag taisteal i gcónaí. Is cuimhin leat an gáire beag a bhí air agus é ag caint faoi 'con chim airlines', an comhlacht aerlíne beag sin a bhí sé ag smaoineamh air lena athair, ag gigilt le lúcháir mar b'fhéidir go n-eitilfeadh na héin agus na haerárthaí le chéile faoi ghrá Dé. Bhí sé ina bhuachaill a raibh eolas domhain aige ar chórais AWS agus ar mhatamaitic a bhí i bhfad roimh a aois, ach b'é an rud ba mhó a bhí ann ná a chroí simplí, an cineáltas sin a d'fhág go raibh sé réidh chun a chuid go léir a thabhairt uaidh ar son duine eile, gan choinníoll.

Sa chéad léacht inniu, cloisimid Naomh Pól ag scríobh chuig na hEphesianaigh, ag tógáil ár súl chuig airde nach bhféadfaimid a bhaint amach orainn féin: 'Gum biodh spiorad eagna agus nochtadh tugtha daoibh i n-eolas air, súile bhur gcroí curtha ar soilsiú, chun go dtuigfeadh sibh cén dóchas atá lena ghairm.' Smaoinigh ar an bhfocal sin — súile bhur gcroí curtha ar soilsiú. Ní bhaineann sé le scileanna intleachtúla amháin, cé go raibh siad sin go flúirseach ag Ben; baineann sé le croí a fhéachann ar an saol agus a fheiceann solas nach múchann an oíche. Nuair a bhreathnaíonn Alan agus Thao thart ar an teach anois, agus an ciúnas sin ann tar idir ceithre mhí ó d'fhág Ben an saol seo an 13ú lá de Mheitheamh, 2026, is é súile an ghrá sin an t-aon rud a choinníonn an anam ar aghaidh. Tá na cathaoireacha folamh, ach tá an solas sin fós ann.

Caithfimid an fhírinne a rá sula dtairgimid compord. Tá an phian sin fíor agus tá sí trom. Do Alan agus Thao, agus do Ryan a chaill a dheartháir agus a chara is fearr, tá an saol athraithe go deo. Nílimid anseo chun an bhrón sin a ghlanadh amach le focail éadroma; tá an caoineadh sin ann toisc go raibh grá ann, grá chomh cumhachtach sin nár thit as a chéile nuair a tháinig an t-aláram deireanach. Nuair a bhíonn an mhaidin ann agus a mbíonn na cuimhní ag teacht gan choinne — mar an uair sin a bhí Ben sásta a bhanc muc a thabhairt d'uncail William a bhí tinn, gan fiú briseadh air, ag rá le croí iomlán gur mhaith leis cabhrú lena mhuintir — mothaíonn tú an méid a cailleadh. Buachaill a bhí réidh chun a chuid go léir a roinnt.

Agus anseo, a Alan agus a Thao, éistigí go han-chúramach. Le haghaidh gach athair agus máthair a iompraíonn an t-ualach sin san oíche, an cheist sin an ndearna sibh go leor, an raibh rud éigin eile a d'fhéadfadh a bheith déanta: éistigí le guth an Tiarna. Níor pheacaigh an duine seo ná a thuismitheoirí. Níor thip oraibh in aon chor. Níor tháinig an tinneas seo ó aon easnamh i bhur gcúram, ó aon rud a rinne sibh nó nár rinne sibh. Tá sibh glan, tá sibh saor, agus níl aon fhreagracht ort féin as an dorchadas a tháinig. Scaoil an t-ualach sin anois. Ní raibh aon fhiach agaibh le híoc le saol a bhí níos mó ná mar a d'fhéadfadh duine ar bith a choinneáil. Tá sibh saor ó aon chiontacht, agus tá grá Dé ag clúdach gach aon deoir a shil sibh san oíche.

Sa Soiscéal inniu, labhraíonn Íosa go díreach lenár n-uafás agus lenár laige: 'Nuair a thabharfaidh siad os comhair na sinagóg sibh, ná bíodh imní oraibh cén chaoi nó cad a dhéanfaidh sibh d'fhreagra… oir múinfidh an Spiorad Naomh daoibh san uair sin cad ba cheart daoibh a rá.' Seo an hinge, an t-áit a n-osclaíonn an solas isteach sa seomra dorcha. Ní éilíonn Íosa go mbeadh gach freagra againn. Ní éilíonn sé go dtuigfimis cén fáth a ndeachaigh Ben abhaile roimh a am. Deir sé linn gan a bheith buartha faoin todhchaí nó faoin bpian, oir tá an Spiorad ann, ag coinneáil an ghrá beo ionainn. Smaoinigh ar Ben arís — ar a chuid scéalta, ar an gcaoi a n-éistfeadh sé le scéalta a d’inis a athair le lúcháir, ar a chuid rannpháirtíochta sa teaghlach. Níor cailleadh an comhrá sin; leanann sé ar aghaidh i láthair Dé.

Ryan, a dheartháir, tá a fhios agam go bhfuil na laethanta uaigneach, nuair a bhreathnaíonn tú ar na rudaí a roinn tú le Ben, ar an eitleán sin a choinníonn tú i do ghuthán, ar na cuimhní ar an gclós súgartha nó ar na turais. Ach cuimhneoidh tú: tá an nasc sin fós beo. Níor imigh Ben i bhfolach; tá sé ag coimeád súil ort, ag gáire an gáire sin a bhí chomh geal, agus ag fanacht leat sa solas sin a bhfuil a fhios aige go mbeidh sibh le chéile arís.

Nuair a théann sibh amach an doras inniu, tóg an gealltanas seo leat. Tá an t-uisce ag sreabhadh sa well i gCà Mau in ainm Benjamin Đại Dương — an t-Aigéan Mór — mar shíniú go bhfuil a ghrá fós ag obair sa saol seo, ag tabhairt beatha do dhaoine nach bhfuil aithne acu air. Níl sé imithe go deo. Tá sé sa bhaile, ag fanacht leat sa solas sin a bhfuil gach deoir scriosta as. Téigí slán, agus cuirigí bhur muinín sa Tiarna.