Minning heilags Ignatíusar frá Antíokkíu, biskups og píslarvotts

Það er eitthvað svo djúpt og snertandi við það að standa undir berum himni, þegar rökkrið skellur á og stjörnurnar kvikna, og spyrja sjálfan sig þeirrar spurningar sem sálmaritarinn leggur fyrir okkur í dag: „Hvað er maðurinn þess að þú minnist hans, eða mannsins sonur að þú annist hann?“ Við þekkjum þessa tilfinningu, er það ekki? Að horfa upp á hið óendanlega stóra alheimssvæði og finna hversu lítil við erum, hversu stutt er okkar æviskeið hér á jörðinni, og hversu auðvelt það er að týnast í þögninni.

Í dag minnumst við litla drengsins, Benjamíns Vo, sem fór heim til Guðs fyrir fjórum mánuðum síðan. Þegar við hugsum um Benjamin – um þennan skarpa og forvitna huga sem gat sökkt sér niður í flókinn kóða og tölvukerfi af sömu auðveldri gleði og þegar hann ræddi um drauminn sinn um að stofna flugfélagið sitt, „con chim airlines“ – þá finnum við hversu djúp spor hann skildi eftir í lífi okkar. Hann var drengur sem fylgdist með flugvélum af barnslegri áhustu, sem gat brosað og glott þegar hann deildi stundum með fjölskyldu sinni, og sem bar í brjósti sér ótrúlega mildi.

Í fyrri lestrinum í dag, úr bréfi Páls postula til Efesusmanna, segir hann eitthvað svo stórkostlegt um þá stöðu sem við höfum í Guði. Pállbiður um að „augu hjarta ykkar verði upplýst, svo að þið vitið hver sú von er sem Guð kallaði ykkur til.“ Páll er ekki að tala um einhverja óhlutbundna guðfræði. Hann er að tala um það augnablik þegar ljósið brostur inn í myrkrið. Hann minnir okkur á að Guð hefur lagt allt undir fætur Jesú og gefið hann sem höfuð yfir alla hluti til kirkjunnar, sem er líkami hans, fylling þess sem fyllir allt í öllu. Benjamín er núna hluti af þessari fyllingu. Hann er kominn þangað sem engin þjáning né sótt nær til hans.

En áður en við komum að þeirri hluttekningu, þá verðum við að horfast í augu við það sem er erfitt. Kæru Alan og Thao, mamma og pabbi, og Ryan, kæri bróðir, ég veit að það eru stundir þar sem þessi stóri alheimur virðist svo tómur án hans. Þið berið þunga sem enginn ætti að þurfa að ganga með. Ég veit að stundum læðist að sá sársauki og sú spurning hvort eitthvað hafi farið framhjá ykkur, hvort þið hefðuð getað gert eitthvað öðruvísi. Ég bið ykkur að heyra þetta í dag: Þið eigið enga sök. Sjúkdómar eru aldrei refsing og þeir eru aldrei afleiðing af því að einhver hafi vanrækt eitthvað. Það var ekkert í valdi ykkar til að breyta því sem var handan allrar mannlegrar stjórnar. Þið elskuðuð Benjamín með svo stórri, eilífri og fórnfúsri ást að enginn á þessari jörð hefði getað gert meira. Guð sakar ykkur ekki. Leyfið þessum steini sektarkenndarinnar að falla af herðum ykkar núna. Þið eruð ekki sek. Þið eruð elskuð.

Hvernig bregst maður við þessu? Í guðspjalli dagsins segir Jesús eitthvað sem gæti hljómað ógnvekjandi í fyrstu, en sem reynist vera hið dýpsta frelsi: „Hver sem kannast við mig fyrir mönnum, mun Mannssonurinn og kannast við gegn englum Guðs.“ Og hann bætir við: „Þegar þeir draga ykkar fyrir samkundur og yfirvöld, hafið þá ekki áhyggjur af því hvernig eða hverju þið eigið að svara eða hvað þið eigið að segja. Því að heilagur andi mun kenna ykkar á þeirri stundu hvaðbera skal.“

Ímyndið ykkur þetta. Benjamín þurfti ekki að útskýra sig fyrir heiminum með flóknum ræðum. Hjarta hans talaði fyrir sig. Munið þið eftir því þegar hann var aðeins fimmtán ára gamall og sagði foreldrum sínum ótilkvaddur að hann væri tilbúinn að gefa upp alla sína sparipeninga til að hjálpa frænda sínum William sem þjáðist af heilablóðföllum? Hann braut hann ekki, hann tæmdi hann ekki, hann bara bauðst til þess. Það var ekki til sýnis; það var hrein gjöf frá dreng sem vissi hvað það þýddi að elska. Þetta er sá andi sem Jesús talar um. Það er þessi sama mildi sem Benjamín sýndi öllum í kringum sig.

Ryan, kæri bróðir, ég veit að það er sárt að ganga um án hans. Þú saknar þess að deila deginum með honum, að spjalla um hluti sem aðeins þið tveir skilduð. En mundu að Benjamín er ekki horfinn úr lífi þínu. Hann fylgist með þér, rétt eins og í þeim dýrmætu draumum þar sem hann hefur komið til að segja ykkur að allt sé í lagi, að hann sé frjáls og að hann gæti ykkar. Þú ert bróðir hans, og sá kærleikur deyr aldrei.

Við skulum taka þessa von með okkur út í daginn. Guð hefur ekki gleymt Benjamín, og hann hefur ekki gleymt ykkur. Þegar við göngum um í þessum heimi, göngum við í því ljósi sem Jesús kveikti upp frá dauðum. Benjamín er núna staddur þar sem engin tár eru, þar sem „con chim airlines“ flýgur um hið eilífa loftrými Guðs kærleika. Treystum því að hann heldur verndarhendi yfir foreldrum sínum og bróður, og að Guð heldur utan um okkur öll í sínum mildu faðmi. Amen.