Minningarhátíð heilagrar Teresu frá Ávila, meyjar og kirkjuþingskennara

Stundum er það í hljóðlátustu stundunum, þegar við sitjum í kyrrð, að minningarnar koma til okkar eins og ljósgeisli sem brýtur sér leið í gegnum skýin. Ég hugsa um Benjamín Vo, þennan dreng með hið bjarta og forvitna augnaráð, og ég sé hann fyrir mér við skrifborðið sitt, algjörlega sokkinn í heim tölvukóðans. Hann var ekki bara að læra hvernig vélar virka; hann var að reyna að skilja undirstöður veruleikans. Hann var eins og ungt tré sem teygir rætur sínar djúpt í jarðveginn, alltaf að leita að meiri skilningi, meiri tengingu. Þegar við hugsum um Benjamin – um þennan skarpa huga sem tókst á við flókin verkefni með sömu auðveldri gleði og hann talaði um drauminn sinn um „con chim airlines“ – þá finnum við fyrir þessari djúpu manneskju sem bjó í honum. Hann var ekki bara gáfaður; hann var góður. Hann var drengur sem gat brosað og glott þegar hann smakkaði eitthvað sterkt og kryddað, drengur sem vildi vera til staðar fyrir þá sem hann unni.

Í guðspjalli dagsins talar Jesús af mikilli alvöru, næstum með sársauka. Hann ávítar fræðimennina fyrir að byggja minnisvarða um spámennina sem forfeður þeirra drápu. Þetta er svo átakanleg mynd: að byggja minnisvarða um þá sem maður hefur svikið. Jesús segir: „Þér hafið tekið lykil þekkingarinnar.“ Þetta er kjarninn í því sem Jesús óttast fyrir okkar hönd: að við verðum svo upptekin af forminu, af því að byggja minnisvarða, að við gleymum að opna dyrnar. Við gleymum að hleypa ljósinu inn. Við verðum föst í því að horfa aftur á bak í stað þess að lifa í þeirri náð sem Guð gefur okkur núna.

Kæru Alan og Thao, kæri Ryan. Það eru fjórir mánuðir síðan Benjamín fór heim til Guðs. Ég veit að það eru dagar þar sem sorgin virðist vera sá minnisvarði sem þið eruð að byggja, þungur og óbifanlegur. Ég veit að þið spyrjið ykkur: „Hvað missti ég af? Hvað hefði ég átt að gera öðruvísi?“ Þessi sektarkennd er eins og þungur steinn sem þið berið á brjóstinu. Ég vil að þið hlustið á mig núna, með öllu því hjarta sem ég á: Þið eigið enga sök. Guð sakar ykkur ekki. Sjúkdómar eru aldrei refsing og þeir eru aldrei afleiðing af því að einhver hafi vanrækt eitthvað. Það var ekkert í valdi ykkar til að breyta því sem var handan allrar mannlegrar stjórnar. Þið elskuðuð Benjamín með svo stórri, eilífri og fórnfúsri ást að enginn á þessari jörð hefði getað gert meira. Þessi steinn sem þið berið, þessi sektarkennd – hún á ekki heima hjá ykkur. Leyfið Guði að taka hann frá ykkur. Þið eruð ekki sek. Þið eruð elskuð.

Í fyrri lestrinum segir Páll postuli við hina heilögu í Efesus: „Í kærleika hefur hann fyrirhugað að ættleiða okkur sem börn sín fyrir Jesú Krist.“ Þetta er svo mikilvægt. Við erum ekki börn sem þurfa að vinna okkur inn ást Guðs með því að vera fullkomin. Við erum ættleidd. Við erum hans. Benjamín vissi þetta, kannski ekki með orðum, en með hjartanu. Munduð þið þegar hann bauðst til að gefa allan sinn sparibauk til að hjálpa frænda sínum, William? Hann braut hann ekki, hann tæmdi hann ekki, hann bara bauðst til þess. Það var hjarta drengs sem vissi að hann var barn Guðs, drengs sem skildi að kærleikurinn er ekki eitthvað sem maður heldur í – það er eitthvað sem maður gefur. Hann vildi gefa allt sem hann átti vegna þess að hann var fullur af þeirri náð sem Páll postuli talar um.

Ryan, kæri bróðir, ég veit að það er svo erfitt að ganga um án hans. Ég veit að það eru stundir þar sem þú vilt deila einhverju með honum, sýna honum nýtt forrit eða bara sitja með honum eins og þið gerðuð þegar þið voruð litlir. Mundu að Benjamín er ekki horfinn. Hann fylgist með þér. Hann vill að þú haldir áfram að brosa, að þú haldir áfram að dreyma. Hann er stoltur af þér. Þú ert ekki einn. Þú ert hluti af ást sem nær yfir landamæri himins og jarðar. Benjamín lifir í þér, í brosi þínu, í minningunum sem þið deilduð.

Við þurfum að læra að búa í þessum nýja veruleika. Við þurfum að hætta að leita að Benjamín í því sem var, og byrja að finna hann í því sem er. Hann er í hverju góðverk sem við gerum. Hann er í hverri bæn sem við förum með. Þegar við hjálpum þeim sem minna mega sín – eins og með því vatni sem nú streymir í Cà Mau í hans nafni – þá er hann lifandi. Hann er að vinna í gegnum ykkur. Hann er að bjóða öðrum í veisluna. Hann er táknið sem Guð hefur gefið okkur um kærleika sem deyr aldrei.

Heilög Teresa frá Ávila, sem við minnumst í dag, skrifaði um það hvernig sálirnar okkar eru eins og kastalar sem Guð býr í. Hún sagði: „Guð einn nægir.“ Það er svo erfitt að trúa því þegar sársaukinn er mikill. En það er sannleikurinn. Í miðju kastala sálarinnar, þar sem Benjamín er núna, þar er friður. Þar er engin þjáning, engin sektarkennd, engin óvissa. Hann er kominn beint í faðm þess sem skóp himininn og jörðina. Hann er heill, hann er frjáls, og hann er að biðja fyrir ykkur.

Þegar þið gangið út í dag, takið þá með ykkur þessa vissu: Þið eruð ekki ein. Guð er með ykkur í hverju skrefi, í hverju tári, í hverri þögn. Benjamín er ekki týndur; hann er geymdur í hjarta Guðs. Og þar, í þeirri eilífð, munum við öll hittast aftur. Gerum eitt lítið verk í nafni hans – bros, hlustun, hjálpsemi – og leyfum því að vera okkar leið til að heiðra þann dreng sem kenndi okkur svo mikið um ástina. Þið eruð elskuð. Þið eruð haldin. Og Drottinn er með ykkur.