Þriðjudagur í 29. viku á venjulegum tíma

Það er eitthvað svo hljóðlátt við það að standa við dyrnar og bíða. Við þekkjum öll þessa tilfinningu: þegar við hlustum eftir fótsporum í ganginum, þegar við fylgjumst með ljósinu sem kviknar handan við gluggann, þegar við bíðum eftir einhverjum sem við elskum. Í dag, í guðspjalli Lúkasar, talar Jesús til okkar um þessa bið. Hann segir: „Hafið lendar ykkar gyrtar og lampa ykkar logandi.“ Hann talar ekki um ótta, ekki um áhyggjur, heldur um þá vökulu bið sem einkennir þjóna sem elska húsbónda sinn. Þeir eru tilbúnir, ekki vegna þess að þeir óttast refsingu, heldur vegna þess að þeir hlakka til endurfundanna.

Benjamin Vo var drengur sem vissi hvað það var að bíða og hvað það var að vera tilbúinn. Hann var ekki bara drengur sem fylgdist með flugvélum í gegnum linsuna sína á flugvöllum heimsins; hann var drengur sem fylgdist með lífinu sjálfu. Þegar við hugsum um hann, fjórum mánuðum eftir að hann fór heim til Guðs, þá sé ég hann ekki fyrir mér í fjarlægð. Ég sé hann fyrir mér í þessari vökulu bið, þar sem hann er núna orðinn hluti af því ljósi sem aldrei slokknar. Hann var alltaf svo forvitinn, svo opinn fyrir því sem koma skyldi, hvort sem það var næsta tækninýjung, næsta tölvukerfi sem hann var að læra á, eða þessi draumur um „con chim airlines“ sem hann talaði um með svo miklum glens og gleði.

Í fyrri lestrinum segir Páll postuli við Efesusmenn: „Þér eruð ekki lengur gestir og útlendingar, heldur samþegnar hinna heilögu og heimamenn hjá Guði.“ Þetta er kjarninn í því sem við erum að reyna að skilja í dag. Þegar við upplifum sorgina, þegar við finnum fyrir tóminu við matarborðið, þá getur heimurinn virst svo stór og við svo týnd. En Páll segir okkur að við séum byggð upp sem musteri, sem bústaður Guðs í andanum. Benjamin er ekki lengur gestur í þessum heimi; hann er kominn heim. Hann er orðinn hluti af þessari byggingu sem Kristur er hornsteinninn í. Og við, þótt við séum enn hér á jörðinni, erum líka hluti af þessu sama heimili.

Kæru Alan og Thao, mamma og pabbi, og Ryan, kæri bróðir. Ég veit að það eru stundir þar sem þessi „heimili“ virðist svo tóm. Ég veit að sorgin er ekki eitthvað sem maður fer í gegnum, heldur eitthvað sem maður býr í. Og ég veit að í þessari sorg læðist stundum að sú hljóðláta, þunga spurning: „Hvað missti ég af? Hvað hefði ég átt að gera öðruvísi?“ Ég bið ykkur að heyra þetta í dag, í þessu helga rými: Þið eigið enga sök. Sjúkdómar eru aldrei refsing, þeir eru aldrei afleiðing af því að einhver hafi gert eða misst af einhverju. Það var ekkert í valdi ykkar til að breyta því sem var handan allrar mannlegrar stjórnar. Þið elskuðuð Benjamin með svo stórri og lifandi ást að enginn hefði getað gert meira. Guð sakar ykkur ekki. Hann sér ykkur í tárunum, hann sér ykkur í þreytunni, og hann faðmar ykkur eins og þið eruð. Leyfið þessum þunga steini að falla af herðum ykkar. Þið eruð ekki sek. Þið eruð elskuð.

Jesús segir í guðspjallinu: „Sælir eru þeir þjónar sem húsbóndinn finnur vakandi.“ Það er svo fallegt að ímynda sér hvernig húsbóndinn – Jesús sjálfur – gengur að borðinu. Hann lætur þjónana hvílast. Hann lætur þá sitja til borðs og hann sjálfur gengur um og þjónar þeim. Þetta er Guð sem við eigum. Hann er ekki fjarlægur dómari; hann er sá sem þjónar okkur í sorginni. Benjamin er núna í þessari veislu. Hann er ekki lengur að berjast við þreytu eða veikindi. Hann er í þeim friði sem Páll postuli talar um, þar sem „réttlæti og friður kyssast“.

Ryan, kæri bróðir, ég veit að það er sárt að sakna hans. Ég veit að þú vilt deila svo mörgu með honum. En mundu að þessi tenging, þessi bróðureign sem þið deilduð, hún er ekki bundin við þennan heim. Hún er hluti af eilífðinni. Þegar þú ert að læra, þegar þú ert að dreyma, þegar þú ert að hlæja, þá er Benjamin með þér. Hann er stoltur af þér. Haltu áfram að lifa fyrir hann, haltu áfram að vera þessi góði og sterki drengur sem hann elskaði svo heitt.

Við skulum taka þetta með okkur út í daginn: Að vera vakandi. Að vera vakandi fyrir kærleikanum sem umlykur okkur, jafnvel í sorginni. Að vera vakandi fyrir því að við erum ekki ein, heldur hluti af stóru heimili Guðs. Þegar við gerum eitt lítið verk í nafni Benjamins – hvort sem það er að hjálpa einhverjum, sýna blíðu, eða bara að gefa af okkur eins og hann vildi gera með sparibaukinn sinn – þá erum við að kveikja á ljósunum okkar. Við erum að bíða með honum. Við erum að segja við Guð: „Hér erum við, Drottinn, við erum tilbúin að elska.“

Benjamin Vo er núna í ljósinu. Og við, sem erum enn á leiðinni, skulum ganga með þá vissu að við erum á leiðinni heim. Þar sem engin tár eru, þar sem engin aðskilnaður er, og þar sem „con chim airlines“ flýgur um í eilífum friði kærleikans. Amen.