Minningardagur heilags Martins frá Tours, biskups

Það er eitthvað svo ótrúlega hljóðlátt við það að standa á vegamótum og horfa á veginn sem liggur á undan, þar sem ilmurinn af nýbökuðum brauði eða rjúkandi tebollu blandast við morgunloftið. Í fyrsta lestrinum úr bréfinu til Títusar minnir Páll okkur á þá breytingu sem á sér stað þegar miskunn og gæska Guðs birtist mannlegu lífi. Hann talar um að vera friðsamur, um að sýna hógværð og mildi við alla menn, vegna þess að við sjálfir vorum forðum villistigar en vorum leystir, ekki vegna réttlætisverka sem við unnum, heldur af hans eigin miskunn í gegnum endurfæðinguna og endurnýjun heilags anda.

Benjamin Vo hafði þetta ótrúlega lag á að vera mildur og náðarfullur í öllu sem hann gerði. Hugsið um þennan ljóda og bjarta dreng sem tók svo stór skref í lífinu — aðeins fimmtán ára gamall, með þennan skæra, skýra huga sem tókst á við flókna stærðfræði og forritaði sín eigin kerfi á GitHub, en var um leið svo innilega látlaus. Hann var drengurinn sem bar þennan fallega, saklausa draum í hjarta sínu um að stofna flugfélag, hið sérstaka „con chim airlines“, og gæti varla talað um það án þess að brosa og giggla af hreinni tilhlökkun. Það var í þessari einlægni sem ljós hans skín enn.

En við skulum segja það hreint út, áður en við leitum huggunar: Sársaukinn er raunverulegur. Kæru Alan og Thao, það eru núna um fjórir mánuðir síðan Ben gekk yfir þröskuldinn sem við fáum ekki fylgt honum yfir. Ég veit hvernig það er að standa í þögninni og sakna þess að heyra þennan skýra og hlýja raddblæ, að sjá skóna hans á gólfinu eða hugsa til allra þeirra staða sem fjölskyldan heimsótti saman. Það er þungt að bera þessa fjarveru. Og stundum, í rólegheitum dagsins, læðast spurningarnar að: Hefði mátt gera eitthvað öðruvísi? Hefði eitthvað getað breyst?

Mig langar að taka þennan stein af herðum ykkar núna. Sjúkdómurinn sem Ben barðist við var aldrei ykkar verk; hann var aldrei refsing fyrir neitt sem þið gerðuð eða gerðuð ekki. Þetta var stormur handan allrar mannlegrar stjórnunar. Engin vök, engin bæn, engin læknisfræðileg aðgát hefði getað breytt því sem fór á veg Guðs. Þið elskuðuð Benjamin með svo hreinni og fullkominni ást að enginn á jörðu hefði getað gert betur. Guð sakar ykkur ekki. Þvert á móti, hann þerra tár ykkar og segir: „Þið eruð ekki sek. Þið eruð elskuð.“ Leyfðu þessari þungu byrði að falla.

Munduð eftir því þegar Ben bauðst til að gefa allt sem hann átti í sparibauk sínum til að hjálpa frænda sínum William sem þjáðist af heilablóðföllum. Hann braut hann ekki, hann tæmdi hann ekki með látum; hann bara bauðst til þess. Sjálf gjöfin, sú fúsleitni að vilja láta allt af hendi til að létta byrði annars, sýnir hvernig hjarta hans var gert. Það var hjarta sem þekkti ekki eigingirni. Og sá kærleikur lifir áfram – alveg eins og það hreina vatn sem flæðir nú úr brunninum í Cà Mau í Víetnam sem reistur var í hans nafni, eða í gegnum öll hljóðlát verk sem unnin eru í kyrrþey til að hjálpa þeim sem þurfa.

Í guðspjallinu í dag mætir Jesús tíu líkþráum mönnum á vegi sínum. Þeir kalla á hann úr fjarlægð: „Jesús, meistari, miskunna þú okkur!“ Og þegar þeir leggja af stað eins og hann bauð, verða þeir hreinir. En aðeins einn þeirra snýr til baka. Aðeins einn þeirra, sem var útlendingur, fellur fram fyrir fætur Jesú og þakkar honum af öllu hjarta. Jesús spyr: „Voru ekki tíu hreinsaðir? Hvar eru hinir níu?“ Benjamin var sá sem þekkti þakklætið. Hann þakkaði fyrir lífið, fyrir fjölskylduna, fyrir hverja stund sem hann átti með pabba, mömmu og Ryan. Hann var eins og maðurinn í sálminum, sem vissi að Drottinn er hans hirðir, að þótt hann gengi um í skuggadal óttast hann ekkert, því Guð er við hlið hans.

Ryan, kæri bróðir, þú sem ert eftir hér, ég veit að þú saknar þess að hafa stóra bróður við hlið þína á öllum leiðum. En mundu að Benjamin er ekki farinn úr lífi þínu. Hann horfir á þig úr dýrð Guðs, stoltur af þér, glaður yfir hverju einasta brosi sem þú gefur heiminum. Haltu áfram að vera hugrakkur, haltu áfram að vera ljós.

Við skulum dvelja í þessari þögn um stund… og finna að við erum leidd af kærleika sem aldrei bregst. Benjamin er nú í föðurhúsum, kominn á hinn helga áfangastað þar sem engin þreyta er til staðar, aðeins eilíft líf í kærleika Guðs og Maríu meyjar. Megi Drottinn blessa ykkur, veita ykkur frið sem er öllum skilningi æðri, og leiða ykkur áfram dag frá degi. Amen.