Minning hátíð Guðmóðurinnar af rósakransinum

Það er eitthvað svo áþreifanlegt við það þegar börn segja frá því sem þau dreyma um. Þegar Benjamín var að velta fyrir sér framtíðinni, þá var það ekki bara skólinn eða tæknin sem átti huga hans; hann talaði oft um eigið flugfélag, eitthvað sem hann kallaði í gamni „con chim airlines“. Þegar hann minntist á þetta, þá kom alltaf þessi dæmigerði, ljúfi gígur og bros á andlit hans – lítill hlátur sem lýsti upp herbergið. Hann var drengur sem horfði á himininn og sá ekki bara loftvog eða ský, heldur opinn veg. Hann sá möguleika. Hann var alltaf tilbúinn að taka flugið, hvort sem það var í stærðfræði, tölvukóðun eða í því að velta fyrir sér hvernig heimurinn héngur saman með rökum sem voru mörgum árum á undan aldri hans.

En lífið er ekki alltaf bein flugbraut. Í guðspjalli dagsins stöndum við í einni af hinum einföldu en dýpstu stundum frelsarans. Lærisveinarnir koma að Jesú þar sem hann biðst fyrir og segja: „Drottinn, kenn þessum að biðjast fyrir.“ Og Jesús bregst við með því að gefa þeim bænina, föðurvorið. Hann býður þeim að kalla Guð föður. Hann talar um daglegt brauð, um fyrirgefningu, og um að vera leiddir framhjá hinu lokaprófi. Þetta er ekki flókin guðfræði; þetta er tal barns við föður sinn. Þetta er það sem Benjamín þekkti. Þegar hann bað eða þegar hann leitaði til föður síns, Alan, þá var sú nálægð svo lifandi. Faðir hans var hans fyrirmynd, maðurinn sem hann líktist í metnaði og útliti, sá sem hann fylgdi eftir á flugvöllum og í lífinu öllu.

Svo koma lestrar dagsins með aðra mynd, myndina af Páli postula í Galatabréfinu sem stendur frammi fyrir árekstri. Hann lýsir því hvernig hann þurfti að standa gegn Pétri augliti til auglitis þegar hlutirnir fóru úrskeiðis, þegar hræsnin náði að villa um fyrir mönnum. Páll vissi hvað það var að berjast fyrir sannleikanum, að vera ákveðinn í því sem hann var kallaður til, þrátt fyrir allar hindranir. Og þegar við hugsum um baráttu, þá hugsum við til þeirra sem berjast einir í hljóði. Kæru foreldrar, Alan og Thao, og kæri Ryan, ég veit að þið hafið gengið í gegnum baráttu sem engin orð fá fullkomlega lýst. Það eru mánuðirnir sem eru liðnir síðan Benjamín fór heim til Guðs, og enn þá eru stundir þar sem tómstóllinn við borðið eða þögnin í húsinu vekur upp spurningar sem enginn vill fá. Ég veit að það eru nætur þar sem sektarkenndin eða eftirsjáin læðist að – þegar hugurinn leitar að því sem hefði mátt fara öðruvísi, hvort eitthvað hafi farið framhjá ykkur. Ég bið ykkur að hlusta á þetta í dag: Þið eigið enga sök. Veikindi eru aldrei refsing og þau eru aldrei afleiðing af því að einhver hafi misst af einhverju eða vanrækt eitthvað. Það var ekkert sem þið gátuð gert til að breyta þessu. Þið elskuðuð Benjamín með svo mikilli og hreinni fórnfýsi að enginn á þessari jörð hefði getað gert meira. Guð sakar ykkur ekki, og þið verðið að leyfa ykkur að sleppa þessari byrði. Þið elskuðuð hann til himins.

…

Hvernig getum við þá haldið áfram? Við horfum á það sem Benjamín skildi eftir sig. Það var ekki bara tæknilegur snilldur, ekki bara forvitnin um flugvélar eða gítarar eða leiki sem hann kóðaði á GitHub. Það var hjartað. Munið þið eftir því þegar hann vildi gefa sparibaukinn sinn til að hjálpa frænda sínum, William, sem þjáðist? Hann braut hann ekki, hann tæmdi hann ekki, hann bara bauðst til þess. Drengur, sem var aðeins fimmtán ára, var tilbúinn að gefa allt sem hann átti til að létta byrðar annars manns. Það var ekki tilgerð; það var eðli hans. Hann var mildi, hann var kærleiki, hann var bros sem læknaði.

Ryan, bróðir minn, þú sem hefur gengið í gegnum þetta með þínum hætti, ég veit að það er sárt að sakna bróður þíns sem var þinn besti vinur. Mundu eftir þeim stundum sem þið áttuð saman, hvort sem það var í garðinum með stóru beinunum eða heima við píanóið í hvítum skyrtum merktum „Pilot“. Benjamín er ekki horfinn; hann fylgist með þér. Hann vill að þið haldið áfram að brosa, haldið áfram að lifa.

Oft þegar við stöndum frammi fyrir sorginni, finnst okkur lífinu vera lokið. En rósakransinn sem við minnumst í dag minnir okkur á eitthvað annað. Hann er gerður úr perlum sem eru taldar ein af annarri, í bæn við Maríu, móður Jesú sem stóð undir krossinum og þekkti sársaukann betur en nokkur annar. Hún tekur á móti öllum okkar tárum. Hún heldur utan um ykur, Alan, Thao og Ryan, og öll þau sem fylgjast með úr fjarlægð og eiga sína eigin krossa að bera. Guð hefur ekki yfirgefið ykkur. Benjamín er kominn í „Veislu himinsins“, þar sem hann þarf ekki lengur á flugvélum eða kortum að halda, því hann er kominn beint í faðm þess sem skapteyðingu og líf.

Takið þetta með ykkur út í dag: Verið góð hvert við annað. Gerðu eitt lítið kærleiksverk í nafni Benjamíns – gefðu bros, réttu fram hjálparhönd, hugsaðu um þann sem er þreyttur. Leyfðu kærleika hans að lifa í þinni eigin sál. Drottinn er með ykkur. Benjamín er með ykkur. Amen.