Hátíð postulanna Símonar og Júdasar

Það er eitthvað svo djúpt og hljóðlátt við fjallið þegar kvöldið fellur. Í guðspjalli dagsins lesum við um Jesú sem gengur upp á fjallið til að biðjast fyrir. Hann eyðir heilli nótt í bæn. Hugsið um þessa kyrrð. Enginn hávaði, engin ljós frá borginni, bara Jesús og faðirinn í þögninni. Það er í þessari bæn, í þessari einveru, sem hann finnur þá sem hann ætlar að kalla til sín. Hann horfir ekki á stöðu þeirra eða afrek, hann horfir á hjörtu þeirra. Hann velur tólf, hverja af öðrum, og gefur þeim hlutverk sem mun breyta sögu heimsins.

Benjamin Vo var drengur sem lifði lífi sínu með þessari sömu undrun yfir því hvernig hlutirnir tengjast. Hann var ekki bara strákur sem skildi flókin tölvukerfi eða dreymdi um að stýra eigin flugfélagi, „con chim airlines“. Hann var drengur sem skildi tengslin á milli fólks. Hann var eins og Páll postuli lýsir í Efesusbréfinu: hann var ekki lengur útlendingur, heldur hluti af heimili Guðs. Þegar við hugsum um hann, þá sjáum við ekki bara þann sem fór, heldur þann sem er enn hluti af þessu mikla musteri Guðs, byggt á grunni postulanna, með Krist sem hornstein.

En ég veit að það er sársauki í þessari vissu. Það eru dagar þar sem þetta musteri virðist svo tómt. Kæru Alan og Thao, mamma og pabbi, og Ryan, kæri bróðir, ég veit að það eru nætur þar sem þið kallið á hann í huganum. Þið leitið að honum í draumum, eins og þú, Alan, hefur gert. Þið leitið að merkjum. Og þegar þau koma ekki, eða þegar þau koma eins og í draumnum þar sem Ben var svo hraustur og sagði: „Ég skal fylgjast með ykkur,“ þá er það bæði sárt og dýrmætt. Það er sárt vegna þess að við viljum hafa þá hér, í okkar hversdagsleika, við hliðina á okkur í eldhúsinu eða við hliðina á okkur í flugvélarsæti.

Mig langar að tala við ykkur um þennan þunga sem margir foreldrar bera í einrúmi. Sú rödd sem segir: „Hvað ef? Hvað ef ég hefði séð þetta fyrr? Hvað ef ég hefði gert eitthvað öðruvísi?“ Ég bið ykkur að leyfa þeirri rödd að þagna í dag. Sjúkdómar eru aldrei refsing. Þeir eru aldrei afleiðing af því að einhver hafi misst af einhverju eða staðið sig illa. Það var ekkert í valdi ykkar til að breyta því sem var handan allrar mannlegrar stjórnar. Þið elskuðuð Benjamin með svo stórri, lifandi og óeigingjarnri ást að enginn hefði getað gert meira. Guð sakar ykkur ekki. Hann sér ykkur í tárunum, hann sér ykkur í þreytunni, og hann faðmar ykkur eins og þið eruð. Leyfið þessum þunga steini að falla af herðunum. Þið eruð ekki sek. Þið eruð elskuð.

Benjamin var drengur sem skildi það sem margir fullorðnir gleyma: að kærleikurinn er ekki eitthvað sem maður heldur í, heldur eitthvað sem maður gefur. Munið þið eftir því þegar hann bauðst til að gefa allan sinn sparibauk til að hjálpa frænda sínum, William? Hann braut hann ekki, hann tæmdi hann ekki, hann bara bauðst til þess. Þetta var ekki gjörð drengs sem var að reyna að sanna sig; þetta var náttúruleg útgeislun af því kærleiksríka hjarta sem Guð hafði skapað í honum. Hann vissi – með þeirri innsýn sem aðeins hrein hjörtu hafa – að það sem við eigum er ekki okkar eigið, heldur gjöf sem á að flæða áfram. Þessi „Well of Love“ sem hefur verið boruð í hans nafni í Vietnam, þetta vatn sem gefur líf, það er framhald af þessu hjarta. Það er Benjamin að gefa ennþá.

Ryan, kæri bróðir, ég veit að þú ert líka að ganga í gegnum þessa daga þar sem minningarnar um bróður þinn eru bæði gleðigjafar og sársaukafullar. Þú ert ekki einn. Þú ert hluti af þessu sama musteri Guðs. Þegar þú ert að læra, þegar þú ert að hanna eitthvað nýtt, þegar þú ert að hlæja að einhverju sem þið tveir hefðuð skilið, þá er Benjamin með þér. Hann er stoltur af þér. Hann er ekki týndur. Hann er í ljósinu, hann er í kærleikanum, hann er í þeim friði sem enginn getur tekið frá honum.

Jesús kallaði postulana til sín á fjallinu. Hann kallaði þá ekki til að þeir yrðu fullkomnir, heldur til að þeir yrðu hans vitni. Benjamin var vitni um það hvernig á að lifa af forvitni og gleði. Hann var vitni um það hvernig á að elska foreldra sína og bróður. Og nú, þegar hann er hjá Guði, þá er hann vitni um það að dauðinn hefur ekki síðasta orðið. Kristur er hornsteinninn, og í honum eru allir þeir sem við elskum geymdir.

Svo hvað getum við tekið með okkur út í daginn? Kannski þetta: Að vera eins og postularnir. Að vera tilbúin að svara kalli Guðs, jafnvel þegar við erum brotin. Að leyfa kærleikanum sem Benjamin sýndi okkur að vera það sem heldur okkur uppi. Þegar þið gerið eitt lítið verk í nafni Benjamins – hvort sem það er að hjálpa einhverjum, sýna blíðu, eða bara að vera til staðar fyrir hvert annað – þá eruð þið að bera ávöxt. Þið eruð að segja við Guð: „Drottinn, ég treysti þér.“

Benjamin Vo er núna í ljósinu. Og við, sem erum enn á leiðinni, skulum ganga með þá vissu að við erum á leiðinni heim. Þar sem engin tár eru, þar sem enginn aðskilnaður er, og þar sem við munum öll hittast aftur. Þangað til, haldið ykkur við þann kærleika sem Benjamin gaf ykkur. Hann er ekki týndur. Hann er lifandi í Guði. Og hann er að fylgjast með ykkur, með sínu milda brosi, með þeirri gleði sem hann bar alltaf í hjarta sér. Megi Guð blessa ykkur, megi hann styrkja ykkur, og megi hann minna ykkur á á hverjum degi að þið eruð elskuð. Amen.