Þriðjudagur í tuttugustu og sjöundu viku ársins

Það er eitthvað svo áþreifanlegt við það að sitja við fætur einhvers sem maður elskar. Þegar við hugsum um Benjamín, þá sé ég ekki fyrir mér dreng sem sat kyrr; ég sé fyrir mér dreng sem var alltaf á ferðinni, alltaf að læra, alltaf að velta fyrir sér hvernig heimurinn virkaði. Hann var eins og vísindamaður í stuttu sniði, alltaf með hugann við flugvélar, við tækni, við það að byggja eitthvað sem gæti flogið eða gert gagn. Hann var drengur sem lifði í forvitni, en það sem gerði hann svo sérstakan var ekki bara greindin – það var hjartað. Það hjarta sem vildi gefa allt sitt, eins og þegar hann bauðst til að gefa sparibaukinn sinn til að hjálpa frænda sínum, William. Hann braut hann ekki, hann tæmdi hann ekki, hann bara bauðst til þess. Þetta var ekki gjörð drengs sem vissi ekki hvað hann var að gera; þetta var gjörð drengs sem skildi að það sem við eigum er ekki okkar eigið, heldur gjöf sem á að nota til að létta byrðar annarra. Þessi einfalda, hreina ást er það sem við minnumst í dag.

Í guðspjallinu í dag mætum við tveimur konum, Maríu og Mörtu. Það er svo auðvelt að dæma Mörtu, er það ekki? Hún er upptekin, hún er að þjóna, hún vill gera vel. Hún er eins og við flest erum þegar sorgin bankar upp á; við viljum gera eitthvað, við viljum laga hlutina, við viljum vera upptekin svo við þurfum ekki að horfast í augu við tómið. En svo er það María, sem situr við fætur Jesú. Hún hlustar. Hún er nærverandi. Og Jesús segir við Mörtu: „Þú ert áhyggjufull og stúruð um margt. En eitt er nauðsynlegt.“

Kæru vinir, ég veit að þið sem elskið Benjamín – Alan, Thao, Ryan – þið hafið verið eins og Marta. Þið hafið gert allt, þið hafið reynt allt, þið hafið gefið allt. Og nú, þegar þögnin er orðin svo hávær, er auðvelt að láta sektarkenndina læðast að. Ég veit að það eru nætur þar sem þið veltið fyrir ykkur hvort þið hafið farið á mis við eitthvað, hvort þið hefðuð getað gert eitthvað öðruvísi, gripið eitthvað fyrr. Ég vil að þið hlustið á mig í dag: Þið eruð ekki sek. Veikindi eru aldrei refsing. Þau eru aldrei afleiðing af því að einhver hafi vanrækt eitthvað eða misst af einhverju. Það var ekkert sem þið gátuð gert til að breyta þessu. Þið elskuðuð Benjamín með slíkri fórnfýsi, með svo hreinni og fagurri kærleika, að enginn maður hefði getað gert meira. Þið voruð honum allt. Þegar þið hugsið um hann, leyfið þá ekki sektarkenndinni að ræna ykkur þeirri fegurð sem líf hans var. Guð sakar ykkur ekki. Hann veit hvernig þið elskuðuð hann, og sú ást er geymd hjá honum til eilífðar.

Í fyrri lestrinum segir Páll postuli frá því hvernig Guð „frá móðurlífi hafði útvalið hann“. Hann talar um hvernig hann var kallaður af náð. Þetta er okkar von. Við erum ekki afrakstur tilviljana. Benjamín var ekki afrakstur tilviljana. Hann var skapaður af Guði, þekktur af Guði, og elskaður af Guði áður en hann tók sitt fyrsta andardrátt. Sálmurinn segir okkur: „Þú hefur myndað nýrun í mér, þú hefur ofið mig í móðurlífi.“ Þetta er það sem við þurfum að halda í þegar heimurinn virðist vera að molna. Benjamín var ofinn af Guði, og þegar líf hans lauk, þá var hann ekki tekinn úr hendi Guðs. Hann var tekinn heim.

Ég veit að það er erfitt að skilja þetta þegar tómstóllinn við borðið er ennþá tómur. Ég veit að það er erfitt fyrir ykkur, Ryan, að ganga um án bróður þíns sem þú deildir svo mörgu með. En minningin um Benjamín, þessi gáfaði og blíði drengur sem vildi fljúga, er ekki bara minning. Hún er ljós. Þegar þið sýnið hvert öðru kærleika, þegar þið hjálpið þeim sem minna mega sín, þegar þið gerið eitthvað í nafni Benjamíns – eins og að veita hreint vatn þeim sem þyrsta – þá er hann til staðar. Hann er lifandi í ykkar ást.

Jesús segir við Mörtu: „María hefur valið þann góða hlut.“ Hvað er þessi hlutur? Það er að sitja við fætur Drottins. Það er að treysta honum, jafnvel þegar við skiljum ekki. Það er að hætta að reyna að stjórna öllu, hætta að velta fyrir sér „hvað ef“, og leyfa Guði að halda utan um okkur. Þetta er það sem við þurfum að gera í dag. Við þurfum að setjast niður. Við þurfum að hætta að hlaupa. Við þurfum að leyfa Guði að þerra tárin okkar.

Ég vil að þið takið þetta með ykkur út: Benjamín er ekki týndur. Hann er í veislu himinsins, þar sem hann er loksins heill og frjáls. Hann er að fylgjast með ykkur. Hann elskar ykkur. Og þið munið hitta hann aftur. Þangað til, skulum við lifa þannig að kærleikur hans fái að blómstra í gegnum okkur. Gerum eitt lítið verk í nafni hans – bros, hlustun, hjálpsemi – og leyfum því að vera okkar leið til að heiðra þann dreng sem kenndi okkur svo mikið um ástina. Þið eruð ekki ein. Þið eruð elskuð. Og Guð er með ykkur í hverju skrefi. Amen.