Föstudagur í þrítugustu og fyrstu viku í almennum kirkjutíma

Það er eitthvað svo hljóðlátt og kunnuglegt við það þegar maður stendur við útidyrnar og er að gera sig kláran til brottfarar, skósíðan eða jakkinn sem bíður, og hugurinn sem þegar er kominn á leiðarenda. Við þekkjum þessa stund þegar farið er út í daginn, þegar farið er á flugvöllinn, þegar farið er af stað út í heiminn til að sjá og uppgötva. Benjamin Vo þekkti þessar stundir svo vel. Hann var drengur sem elskaði flugvélar, sem fylgdist með öllu sem flaug um loftin blá, og sem átti þennan draum um að stofna flugfélag, þetta litla „con chim airlines“ sem hann gat aldrei talað um öðruvísi en með brosi og glettið glotti í augunum. Hann var alltaf á leiðinni einhvert staðar, alltaf að skoða, alltaf að forvitnast um hvernig heimurinn virkaði, hvort sem það var í tækniheimi AWS, í stærðfræðinni sem hann tók svo létt með, eða úti á flugvellinum með pabba sínum þar sem vélarnar risu til lofts.

En í guðspjalli dagsins talar Jesús um aðra ferð, aðra ráðstöfun sem snertir sjálfan kjarna þess hvernig við förum með líf okkar. Hann segir frá sýslumanni sem stendur frammi fyrir endalokum starfs síns, manni sem þarf skyndilega að gera upp hagi sína, sem þarf að átta sig á því hvað skiptir máli áður en dyrnar lokast. Þetta er ekki saga um hagsýni eða peninga. Þetta er saga sem fer dýpra; hún spyr okkur hvað við ætlum að gera við þann tíma, þann kærleika og það ljós sem okkur hefur verið treyst fyrir á meðan við erum hér á jörðinni.

Páll postuli segir þetta svo skýrt í fyrsta lestrinum, þegar hann skrifar til Filippímanna: „En okkar borgararéttur er á himnum, og þaðan bíðum vér og frelsarans, Drottins Jesú Krists.“ Páll er að minna okkur á að við erum gestir hér. Við erum ekki bundin við moldina einbera, við erum ekki skilgreind af því sem eyðist. Borgararéttur okkar er annars staðar. Og það er einmitt þessi vissuleiki sem lýsir í gegnum líf ungs drengs eins og Benjamin. Hann var hér aðeins í fimmtán ár, en á þeim tíma náði hann að ferðast víðar en margir á einni ævi – frá London og París til helgaðra staða í Evrópu, alltaf með sínu nánasta fólki, sínu „fullkomna fjögurra“ liði: mömmu, pabba og litla bróður sínum Ryan.

En það er sársauki í þessari fjarveru, er það ekki? Kæru Alan og Thao, það eru núna fjórir mánuðir síðan Ben fór heim til Guðs, og ég veit hvernig tómstundirnar eru, hvernig morgnarnir eru þegar maður saknar þess að heyra þessi föstu orð sem hann lét aldrei fallast úr úr sér, þess hve góður og stundvís hann var í kærleika sínum. Það er svo þungbært að horfa á það sem var óklárað, á allar þær flugvélar sem áttu eftir að lenda, á alla þá daga sem áttu eftir að koma. Það er sárt að sakna einhvers sem var sjálfur hjartað í heimilinu.

Mig langar að segja ykkur eitt núna, og ég bið ykkur að taka því inn í dýpsta hvíld sálna ykkar: Þið berið enga sök. Ég veit hvernig sorgin fer með mann, hvernig hún læðist að á nóttunni og reynir að leggja á ykkur byrði sem enginn ætti að bera. Hún spyr hvort þið hafið gert nóg, hvort þið hafið misst af einhverju. En Jesús segir okkur að veikindi séu aldrei refsing, og þau eru aldrei afleiðing af því að foreldrar hafi staðið sig illa eða misst af einhverju. Þetta var handan allrar mannlegrar stjórnar. Engin vök, engin bæn, engin aðgát hefði getað breytt því sem var ætlað að fara á veg Guðs. Þið elskuðuð Benjamin með öllu því sem þið áttuð, með svo fullkominni og óeigingjarnri ást að enginn hefði getað gert betur. Guð sakar ykkur ekki. Hann veit hversu sárt þetta er, og hann réttir út hendur sínar til að taka af ykkur þennan þunga stein. Þið eruð ekki sek. Þið eruð hreinar í hans augum og þið eruð elskuð.

Hugsið um það sem Benjamin gerði þegar hann var tólf ára gamall, þegar hann vildi gefa allan sinn sparibauk til að hjálpa frænda sínum William sem þjáðist. Hann braut hann ekki, hann tæmdi hann ekki með látum; hann bara bauðst til þess. Hann var drengur sem var tilbúinn að gefa allt sem hann átti til handa öðrum, án þess að hika. Og þessi kærleikur, þessi gjafmildi andi, hann deyr ekki. Hann heldur áfram að flæða í gegnum vatnið úr nýju brunnunum í Víetnam, í gegnum hvern þann sem minnist hans, og í gegnum Ryan, kæra bróður hans sem heldur áfram með minningarnar, með flugkortunum í símakassanum, með öllu því sem þeir deildu.

Ryan, kæri drengur, þú ert ekki einn. Ég veit að þig langar í rússíbanana, í ferðirnar, í það að hafa stóra bróður við hlið þína. En Benjamin er ekki langt frá þér. Hann fylgist með þér úr ljósi Guðs, stoltur af þér, glaður yfir hverju því sem þú tekur þér fyrir hendur. Haldið áfram að vera sterkir saman.

Við skulum sitja hér í þögninni um stund... og finna að við erum ekki yfirgefin. Ben er kominn á áfangastað. Hann er í því ríki þar sem engin tár eru, engin þreyta, heldur aðeins friður. Og hann bíður, með sínu milda brosi, þar til við komum öll heim saman. Megi Drottinn blessa ykkur, þerra öll tár af vöngum ykkar og geyma ykkur í sinni eilífu hendi. Amen.