Gwener y Trydydd Wythnos ar Ddeg ar Hugain o’r Amser Cyffredin

Mae yna foment yn ein bywydau pan fyddwn ni’n sefyll ar drothwy rhywbeth newydd—tŷ newydd, swydd newydd, neu efallai, fel y teuluoedd hynny sy’n edrych ar y gorwel, ymdrech i ddod o hyd i ffordd ymlaen ar ôl colled ddwfn. Rydyn ni’n edrych ar y map, rydyn ni’n gwirio ein cyfeiriadau, ac rydyn ni’n gofyn: 'Ble mae fy nghartref go iawn?' Yn y darlleniad cyntaf heddiw, mae Sant Paul yn rhoi ateb sy’n gwrthdroi popeth yr ydym yn ei feddwl am y byd hwn. Mae’n dweud yn blaen: 'Oherwydd ein dinasyddiaeth ni yw’r nefoedd.'

Meddyliwch am y ddelwedd honno. Nid ydym yn ddim ond teithwyr ar y ddaear hon; rydym yn ddinasyddion o rywle arall. Mae Paul yn siarad am y rhai sy’n 'meddwl am bethau daearol' fel pe bai’n rhybudd. Mae’n ein gwahodd i edrych i fyny, i edrych tuag at y cartref hwnnw lle mae ein Harglwydd yn ein disgwyl. Mae’n ddelwedd o rywun sy’n gwybod ei gyrchfan, rhywun sy’n gwybod bod y daith, er mor anodd, yn arwain at y 'Corff gogoneddus' y mae Crist yn ei addo inni.

Benjamin Vo oedd y bachgen a ddeallodd y math hwn o chwilfrydedd am y byd, ond a oedd hefyd yn gwybod ble roedd ei galon yn perthyn. Cofiwch y ffordd y byddai Ben yn edrych ar awyrennau. Roedd ei angerdd dros dechnoleg awyrennol, ei ddiddordeb yn y Boeing 737, a’i freuddwydion am 'con chim airlines' yn fwy na dim ond diddordeb yn y peiriannau; roedd yn ddiddordeb yn y ffordd y mae pethau’n cysylltu’r byd. Roedd ganddo’r math hwnnw o feddwl disglair a allai ddeall AWS a chwmwl, ond roedd ei galon bob amser yn agored i’r rhyfeddod o’r hyn sy’n bosibl. Roedd ei wên, y wên honno a oedd yn goleuo pob ystafell, yn arwydd o’r llawenydd hwnnw sy’n dod o wybod eich bod chi’n cael eich caru.

Ond rhaid inni fod yn onest. Mae yna ddyddiau pan fydd y 'ddinasyddiaeth nefol' honno yn teimlo’n bell iawn. Pan fyddwch chi’n eistedd yn y tŷ ac yn gweld y gadair wag, neu pan fydd y cof am Ben yn dod mor sydyn fel bod eich anadl yn stopio, nid yw’n hawdd teimlo fel dinesydd o’r nefoedd. Alan a Thao, Ryan, rwy’n gwybod y ffordd y mae’r hiraeth yn gallu bod yn drom. Peidiwch â cheisio cuddio’r boen honno. Nid yw Duw yn gofyn i chi fod yn gerrig. Mae’r dagrau hynny, y distawrwydd hwnnw yn y nos, yn dystiolaeth o’r cariad enfawr a roesoch i Benjamin. Mae’r cariad hwnnw yn ddiogel, yn ddi-dor, ac yn ddiogel yn nwylo’r Tad. Mae’r hiraeth hwnnw yn rhan o’r ffordd y mae Duw yn eich dal chi nawr.

Ac yna, yn yr Efengyl, mae Iesu yn dweud rhywbeth sy’n ymddangos yn rhyfedd. Mae’n sôn am y goruchwyliwr anffyddlon sy’n gweithredu’n ddoeth i sicrhau ei ddyfodol. Mae Iesu yn dweud: 'Mae plant y byd hwn yn fwy doeth yn delio â’u cenhedlaeth eu hunain na phlant y goleuni.' Mae hwn yn drobwynt. Mae Iesu yn ein herio ni: a ydym ni mor ddoeth â hynny wrth ofalu am ein cartref tragwyddol? A ydym ni’n buddsoddi yn yr hyn sy’n para? Mae Ben, yn ei fywyd byr, wedi dysgu cymaint inni am y math hwn o ddoethineb. Nid oedd yn ymwneud ag arian na chyfoeth, ond â’r ffordd y rhoddodd ei hun.

Cofiwch y foment pan ddywedodd Ben wrthych ei fod yn barod i roi ei holl gynilion i helpu ei ewythr William. Nid oedd angen iddo wneud hynny, ac ni thorrodd y blwch erioed—nid oedd y weithred yn ymwneud â’r arian, ond â’r galon. Roedd yn fachgen a oedd yn gwybod mai’r peth pwysicaf yn y byd yw bod yno i’r rhai rydym yn eu caru. Roedd ei gariad yn ddigymell, yn agored, ac yn llawn o’r un ysbryd â Iesu. Roedd yn byw yn y cariad hwnnw, ac mae’n parhau i fyw yn y cariad hwnnw nawr, yng ngolau tragwyddol y Tad.

Ryan, fy mrawd anwyl, rwy’n siarad â thi heddiw. Rydych chi wedi rhannu cymaint o deithiau, cymaint o eiliadau o chwerthin, y ffordd y byddai eich bywydau’n cydblethu wrth i chi archwilio’r byd a rhannu breuddwydion gyda’n gilydd. Pan fyddi di’n teimlo’n unig, neu pan fydd y cof yn mynd yn ôl at y teithiau a’r chwerthin a rannoch, cofiwch nad yw dy frawd wedi diflannu o’r daith hon. Mae ei wên, ei ysbrydoliaeth, a’r cariad hwnnw sy’n cysylltu’r teulu hwn yn parhau i ddisgleirio. Parha i fod yn ddewr, parha i edrych ar y byd gyda’r un chwilfrydedd a chariad a ddaeth mor naturiol iddo ef. Mae Ben yn edrych i lawr arnat ti gyda balchder mawr, fel teithiwr yn edrych o ffenestr awyren ar y tir isod.

I bawb ohonoch sy’n gwrando heddiw, ac sy’n cario baich hiraeth neu gwestiynau yn eich calonnau, rwyf am ddweud hyn wrthych yn dyner iawn: nid ydych ar ben eich hun. Rydych chi wedi caru gyda’r holl gariad sy’n bosibl i galon ddynol ei ddal. Mae’r cariad hwnnw wedi’i dderbyn yn llwyr gan Dduw, ac mae’n parhau i fyw yn ei bresenoldeb. Rhyddhewch eich hunain o unrhyw faich o hunan-gyhuddo; mae popeth a wnaethoch i garu Ben yn ddiogel yn y nefoedd. Mae ef yn ddiogel yn nhŷ’r Tad, yn y man lle nad oes mwy o hiraeth, dim ond llawenydd pur, tra bod ei gof yn parhau i ddwyn ffrwyth yma ar y ddaear drwy bob gweithred o garedigrwydd y gwnewch chi yn ei enw. Mae’r cariad hwnnw yn llifo fel dŵr byw, yn union fel y ffynnon a adeiladwyd yn ei enw i helpu’r rhai sydd mewn gwir angen, gan sicrhau bod ei gariad yn parhau i ddyfrhau’r ddaear.

Beth allwn ni ei gario allan drwy’r drws heddiw? Cymerwch un foment i wneud gweithred fach o garedigrwydd ddistaw i rywun arall mewn cof am Benjamin. Efallai mai gair caredig yw hwnnw, efallai mai gweddi ddistaw dros rywun arall, efallai mai dim ond bod yn bresennol i rywun sy’n dioddef. Mae’r holl weithredoedd hyn yn rhan o’r dorf o saint y mae Crist yn ei ddal at ei gilydd. Ac wrth i chi gamu allan i olau y dydd, gadewch i heddwch Duw—yr hwn sy’n casglu ei blant dan ei adenydd—lenwi eich calonnau. Mae’r cariad hwnnw yn ddiogel, ac mae Ben yn aros amdanoch chi, yn gwenu o’r nefoedd. Mae’r wledd yn barod, ac mae’r cariad yn dragwyddol. Amen.