Y tad, y Mab, a’r Ysbryd Glân. Boed i rad a thangnefedd ein Harglwydd Iesu Grist fod gyda phob un ohonoch.
Arglwydd, trugara wrthym. Crist, trugara wrthym. Arglwydd, trugara wrthym.
Erbyn i rywun fynd trwy dudalennau pregethwr fel Pregethwr, rydych chi'n wynebu llais sy'n edrych ar y byd ac yn dweud: 'Gwagedd gwagedd; popeth yw gwagedd.' Dyma un o leisiau mwyaf di-flewyn-ar-dafod yn yr Ysgrifen. Nid oes cuddio yma. Nid oes melysrwydd rhad. Mae’r haul yn codi ac yn mynd i lawr, y gwynt yn chwythu i’r de ac yna i’r gogledd, ac mae popeth yn dychwelyd i’r un cylch. Pan fyddwch chi’n eistedd mewn tŷ sy’n teimlo'n dawelach nag y dylai fod, pan fydd y cof o rywun annwyl yn dychwelyd atoch chi wrth i chi edrych ar eitem fach sydd wedi bod yn eistedd yn yr un man ers misoedd, rydych chi’n deall rhywbeth o’r geiriau hynny. Rydych chi’n teimlo bod amser yn symud, ac eto bod y boen yn sefyll yn llonydd.
Ac eto, yma y mae Duw yn ein cwrdd ni. Nid mewn byd o ffug-optimistiaeth, ond yn y man lle mae bywyd yn teimlo'n fyr ac yn fregus. Meddyliwch am y modd y mae’r Pregethwr yn sôn am waith dyn. Beth sydd gan ddyn o’r holl lafur y mae’n llafurio arno dan yr haul? Cenedl yn mynd a chenhedl yn dod, ond mae’r ddaear yn aros am byth.
Pan fyddwn ni’n meddwl am fachgen fel Benjamin Vo, mae’r geiriau hyn yn swnio’n wahanol. Nid oherwydd bod ei fywyd yn wag—na, roedd bywyd Benjamin yn llawn o olau, o chwilfrydedd, o feddwl disglair a allai ddeall pethau na fyddai llawer o oedolion hyd yn oed yn dechrau eu hystyried. Roedd yn fachgen a oedd yn caru trefn gwyddoniaeth a thechnoleg, ond yr un mor bwysig, roedd yn fachgen a oedd â'r galon fwyaf tyner. Meddyliwch am y ddelwedd honno o Benjamin yn eistedd gyda'i dad, yn gwrando ar y straeon ffuglen hynny y byddai ei dad yn eu dyfeisio dim ond i’w ddifyrru. Byddai Benjamin yn gwrando fel pe bai popeth yn hollol wir, yn dysgu o bob gair, ac yna’n gwenu. Roedd ganddo’r ddawn hon i wneud i’r byd edrych fel antur fawr. Hyd yn oed wrth iddo feddwl am gwmni awyrennau y buasai'n ei alw'n 'Con Chim Airlines', roedd y giglo a’r wên yn dweud wrthych fod ei ysbryd yn edrych tu hwnt i’r ddaear hon, tuag at yr awyr agored, tuag at yr hyn sy'n uchel ac yn ddi-dor.
Ond mae Herod yn yr Efengyl heddiw yn gofyn cwestiwn gwahanol iawn. Mae’n clywed am yr hyn sy’n digwydd, ac mae’n dweud: 'Pwy ynteu yw hwn yr wyf yn clywed y pethau hyn amdano?' Ac mae’n ceisio ei weld. Dyma’r un cwestiwn y mae pawb ohonom yn ei wynebu pan fyddwn ni’n colli rhywun rydym ni’n ei garu. Pwy yw Iesu hwn sy’n dal y bywyd hwn? Pwy yw’r Duw hwn sy’n caniatáu i ddyddiau bachgen disglair fel Ben ddod i ben yn rhy fuan?
Nid yw’r Efengyl yn rhoi ateb rhesymegol i Herod. Mae’n dangos dyn mewn dryswch. Ac yn aml, dyna sut mae ein calonnau ni yn teimlo. Alan a Thao, rwyf am siarad â chi yn y distawrwydd hwn. Pan fyddwch chi'n cofio'r breuddwydion yna—fel y freuddwyd lle gwnaeth Ben ddweud wrthych ei fod yn byw yn barhaus ac y byddai'n eich gwylio chi—mae'r hiraeth yn dod fel ton. Rydych chi'n cario cariad mor ddwfn fel y gallai lenwi'r cefnfor cyfan. Peidiwch â bod ofn y dagrau hynny. Nid ydynt yn arwydd o ddiffyg ffydd; y maent yn dystiolaeth o ddyfnder y cariad hwnnw. Mae Ben yn rhan o’ch bywyd am byth. Roedd yn fachgen a gynigiodd unwaith roi ei holl gynilion i helpu ei ewythr William pan oedd angen. Ni thorrodd y piggy bank, ond y weithred o gynnig popeth a oedd ganddo—yna oedd ei wir galon. Roedd yn rhoi ei hun yn gyfan. A dyma’r un cariad sy’n dal i fyw yn y byd yma, yn y 'Well of Love' yn Cà Mau, Fietnam, lle mae dŵr glân yn llifo yn ei enw, yn dod â bywyd i’r tlawd. Mae cariad Ben yn parhau i ddyfrio’r ddaear.
Ryan, fy mrawd anwyl, mae dy frawd Ben yn dy wylio di. Mae’r atgofion ohonoch chi gyda’נ gilydd—y teithiau, y chwerthin, y ffordd y byddai’n dy gofleidio ar y sied troed—yn dal i fyw yn dy galon di. Bydd yn ddewr. Bydd yn garedig. Gwybydd fod dy frawd yn dy ddal bob cam o’r ffordd, ac fod Duw yn dy garu di gyda’r un cariad parhaol.
Beth allwn ni ei dario allan drwy’r drws heddiw? Ewch â gweithred fach o garedigrwydd, rhywbeth a wnewch yn ddistaw mewn enw Ben. Rho ddyrchafiad i galon rhywun sy’n drist. Cofiwch fod bywyd yn dregain o ddyddiau, ond bod cariad yn para am byth. Benjamin Đại Dương Vo, gorffwys mewn heddwch, a dal i fod yn olau i’r rhai sy’n dy garu di. Amen.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
Ar orchymyn y Gwaredwr ac wedi ein ffurfio gan ddysgeidiaeth ddwyfol, fe hyfwn ddweud:
Ein Tad, yr hwn wyt yn y nefoedd, sancteiddier dy Enw; deled dy deyrnas; gwneler dy ewyllys, ar y ddaear megis yn y nefoedd. Dyro i ni heddiw ein bara beunyddiol; a maddau i ni ein dyledion, megis y maddeuwn ninnau i’n dyledwyr; ac nac arwain ni i brofedigaeth, eithr gwared ni rhag drwg. Amen.
Boed i Dduw ein cadw yn ei heddwch, a boed i werthfawrogar ein perthynas â Christ bara hyd yn oed trwy’r dagrau. Yn enw y Tad, a’r Mab, a’r Ysbryd Glân. Amen.
✝ Boed i Dduw Hollalluog eich bendithio: Y Tad, a’r Mab, a’r Ysbryd Glân. Amen.