Dydd Llun yr Unfed ar Hugain ar Hugain a Deugaff mewn Amser Cyffredin

Edrychwch am foment ar y ffordd y mae gweithiwr yn sefyll yn y cae, neu ar y bugail yn cadw llygad ar ei ddefaid yn y cyfnos. Mae Llyfr Job yn ein tywys i fyd lle mae popeth a ddelir yn annwyl yn cael ei ysgwyd mewn eiliad. Clywn y negeswyr yn cyrraedd un ar ôl y llall, y newyddion am y colledion yn disgyn fel storm dros dŷ Job. Ac eto, yn y canolbarth hwnnw o ddistawrwydd a galar, beth sy'n digwydd? Mae Job yn sefyll, yn rhwygo ei fantell, ac yn plygu i lawr i ddwysáu ei weddi. Nid yw’n cuddio ei boen, nac yn dweud fod y dagrau’n ddi-werth. Mae’n dweud y geiriau hynny sy’n atsain dros y canrifoedd: 'Y Harglwydd a roddes, a’r Harglwydd a aeth a hi; beoledig fo enw’r Arglwydd.'

Pan fyddwn ni’n meddwl am fachgen fel Benjamin Vo, nid ydym yn meddwl am ddiffyg disgleirdeb, ond am y goleuni hwnnw a ddaeth drwyddo i’r byd. Roedd Ben yn blentyn o ddeallusrwydd rhyfeddol, rhywun a allai ddeall pethau mor ddwfn a thechnoleg a chodio, ond a gadwodd yr un pryd y wên gynhesaf, y galon fwyaf tyner i’w rieni ac i’w frawd Ryan. Meddyliwch am y ffyrdd y byddai’n rhannu ei amser, ei freuddwydion am yr awyr, y ffordd y byddai’n gwrando ar straeon ei dad gyda llygaid llawn rhyfeddod. Roedd ganddo’r gallu hwn i wneud i’r byd edrych fel antur fawr, lle gallai hyd yn oed sôn am gwmni awyrennau a alwdd yn 'Con Chim Airlines' ddod â giglo a llawenydd i’r tŷ cyfan.

Ond rhaid inni fod yn onest am y galar. Alan a Thao, rwyf am siarad â chi yn y distawrwydd hwn. Pan fyddwch chi’n eistedd yn y tŷ ac yn gweld y lleoedd hynny a adawyd yn wag, pan fydd y cof am ffordd Ben o wenu yn dod yn ôl atoch chi, mae’r hiraeth yn ddwfn iawn. Peidiwch â cheisio cuddio’r dagrau hynny. Nid yw Duw yn gofyn i chi fod yn gryf heb dagrau; mae ef yn casglu pob deigryn yn ei botel. Mae’r galar hwn yn dangos dyfnder y cariad hwnnw y gwnaethoch ei rannu â Benjamin. Nid yw’r cariad hwnnw wedi marw.

Ac yna, edrychwch ar yr Efengyl. Mae’r disgyblion yn dadlau pwy sydd fwyaf. Maent yn edrych am rym, am safle, am fawrhad o flaen y byd. Ond beth wnaiff Iesu? Mae’n cymryd plentyn, bachgen bach, ac yn ei osod o’r neilltu iddo’i hun. Mae’n dweud wrthynt mai’r sawl sy’n derbyn y plentyn hwn yn ei enw ef, sy’n derbyn Iesu ei dduwdod. Mae Iesu yn troi ein holl werthoedd wyneb in wyneb. Nid y pethau mawr sy’n cyfri o flaen Duw, ond y symlrwydd, y wên, y galon sy’n gwybod sut i garu heb fesur.

Cofiwch yr amser hwnnw pan fyddai Ben yn meddwl am eraill, y ffordd y byddai’n bar팎 i roi ei holl gynilion o’i fysg-fanc i helpu aelod o’r teulu a oedd mewn angen. Nid oedd angen iddo dorri’r blwch, ond yr offrwm ei hun—y deisyfiad pur hwnnw i helpu rhywun arall—yna oedd gwir natur Benjamin. Roedd yn blentyn a ddeallodd fod bywyd yn ymwneud â rhoi, â rhannu, â bod y tu hwnt i’w hun.

Ryan, fy mrawd anwyl, mae dy frawd Ben yn dy wylio di. Roeddech chi’n rhan o’r un antur, yn rhannu atgofion, teithiau, a chwerthin o ddydd i ddydd. Pan fyddi di’n teimlo’n unig, cofiwch fod y bond hwnnw’n ddiogel yn nhŷ’r Tad. Bydd yn ddewr, dal i fyw gyda’r un chwilfrydedd a chariad a ddaeth trwy dy frawd, a gwybydd fod Ben yn dy ddal bob cam o’r ffordd.

Ond i bawb ohonom sy’n gwrando heddiw — boed yn ystafell dawel neu o bell — mae Duw yn dweud: peidiwch ag ofni. Nid yw’r galar yn ddiwedd y stori. Mae cariad Ben yn parhau i fyw, yn union fel y mae’r dŵr glân yn llifo yn y ffynnon yn Cà Mau, Fietnam, yn dwyn ei enw ac yn rhoi bywyd i’r tlawd. Mae ei ysbryd yn parhau i ddyfrio’r ddaear trwy weithredoedd distaw o garedigrwydd.

Beth allwn ni ei dario allan drwy’r drws heddiw? Dewiswch un weithred fach o garedigrwydd, rhywbeth a wnewch yn ddistaw i oleuo diwrnod rhywun arall. Offrymwch y weithred honno mewn cof am Benjamin Đại Dương Vo. Ac wrth i chi wneud hynny, gadewch i tangnefedd Duw, sy’n llawer mwy na’n dealltwriaeth ni, lenwi eich calonnau. Amen.