Dydd Iau o’r Trydedd Wythnos ar Ddeg ar Hugain o’r Amser Cyffredin

Mae yna foment yn y darlleniad cyntaf heddiw lle mae Sant Paul yn siarad am y pethau hynny a oedd unwaith yn rhoi hyder iddo—ei dras, ei sêl, ei gyflawniadau. Mae’n rhestru’r cyfan, ac yna mae’n dweud rhywbeth sy’n taro’n ddwfn: 'Beth bynnag oedd yn enillion i mi, yr wyf wedi dod i’w ystyried yn golled oherwydd Crist.'

Meddyliwch am y ddelwedd honno o 'golled'. Yn y byd, rydym wedi’n hyfforddi i gasglu, i adeiladu, i ychwanegu at ein bywydau. Rydym yn adeiladu ein gyrfaoedd, ein henw da, ein casgliadau o brofiadau. Ond mae Paul yn ein gwahodd i edrych ar y byd trwy lens hollol wahanol. Mae’n dweud bod yr unig beth sy’n wirioneddol bwysig, yr unig 'enillion' sy’n para, yw gwybod Crist Iesu ein Harglwydd. Mae popeth arall yn ddiangen o’i gymharu â’r cariad hwnnw.

Benjamin Vo oedd y bachgen hwnnw a ddeallodd y gwirionedd hwn yn reddfol. Roedd ganddo feddwl mor ddisglair, mor awyddus i ddysgu a chreu. Roedd ei chwilfrydedd yn ymestyn i bob man—o’r byd cymhleth o AI a chwmwl, i’r breuddwydion o 'con chim airlines'. Ond y tu ôl i’r holl ddata, y codio, a’r prosiectau, roedd calon a oedd yn gwybod mai’r peth mwyaf gwerthfawr oedd y cysylltiadau rhwng pobl. Cofiwch y foment pan ddywedodd wrthych ei fod yn barod i roi ei holl gynilion i helpu ei ewythr William. Nid oedd angen iddo wneud hynny, ac ni thorrodd y blwch erioed—nid oedd y weithred yn ymwneud â’r arian, ond â’r galon. Roedd yn fachgen a oedd yn gwybod mai’r peth pwysicaf yn y byd yw bod yno i’r rhai rydym yn eu caru. Roedd ei gariad yn ddigymell, yn agored, ac yn llawn o’r un ysbryd â Iesu. Roedd yn byw yn y cariad hwnnw, ac mae’n parhau i fyw yn y cariad hwnnw nawr, yng ngolau tragwyddol y Tad.

Ond rhaid inni fod yn onest â’n hunain cyn y gall y geiriau hyn lanio yn ein calonnau. Mae yna ddyddiau pan fydd y 'colled' y mae Paul yn siarad amdani yn teimlo’n rhy drom, pan fydd absenoldeb rhywun yr ydym yn ei garu yn teimlo fel bwlch na ellir ei lenwi. Alan a Thao, Ryan, rwy’n gwybod y ffordd y mae’r absenoldeb yn gallu gwneud i bob eiliad deimlo’n llwythog. Peidiwch â cheisio cuddio’r boen honno. Nid yw Duw yn gofyn i chi fod yn gerrig. Mae’r hiraeth hwnnw, y dagrau hynny sy’n disgyn yn ddistaw pan fydd y byd yn cysgu, yn dystiolaeth ddiymwad o’r cariad enfawr a roesoch i Benjamin. Mae’r cariad hwnnw yn ddiogel, yn ddi-dor, ac yn ddiogel yn nwylo’r Tad. Mae’r hiraeth hwnnw yn rhan o’r ffordd y mae Duw yn eich dal chi nawr.

Ac yna, yn yr Efengyl, mae Iesu yn ein cyflwyno i’r ddelwedd o’r bugail sy’n gadael y naw deg a naw i chwilio am yr un ddafad goll. Mae’n ddelwedd o ddyfalbarhad cariad. Nid yw’r bugail yn cyfrif y gost; nid yw’n meddwl am y risg. Mae’n mynd ar ôl yr un sy’n ddrud i’w galon. Ac pan ddaw o hyd iddi, mae’n ei chodi ar ei ysgwyddau gyda llawenydd mawr. Dyma’r trobwynt, yr eiliad lle mae’r goleuni’n torri trwy’r tywyllwch. Mae Iesu yn dweud wrthym fod pob un ohonom yn ddrud iddo. Nid yw’n colli neb. Mae Ben yn ddiogel ar ysgwyddau’r Bugail Da. Mae’r llawenydd y mae’r Efengyl yn siarad amdano, y llawenydd yn y nefoedd dros yr un sy’n cael ei gartrefu, yw’r un llawenydd sy’n amgylchynu Benjamin nawr.

Ryan, fy mrawd anwyl, rwy’n siarad â thi heddiw. Rydych chi wedi rhannu cymaint o deithiau, cymaint o eiliadau o chwerthin, y ffordd y byddai eich bywydau’n cydblethu wrth i chi archwilio’r byd a rhannu breuddwydion gyda’n gilydd. Pan fyddi di’n teimlo’n unig, neu pan fydd y cof yn mynd yn ôl at y teithiau a’r chwerthin a rannoch, cofiwch nad yw dy frawd wedi diflannu o’r daith hon. Mae ei wên, ei ysbrydoliaeth, a’r cariad hwnnw sy’n cysylltu’r teulu hwn yn parhau i ddisgleirio. Parha i fod yn ddewr, parha i edrych ar y byd gyda’r un chwilfrydedd a chariad a ddaeth mor naturiol iddo ef. Mae Ben yn edrych i lawr arnat ti gyda balchder mawr, fel teithiwr yn edrych o ffenestr awyren ar y tir isod.

I bawb ohonoch sy’n gwrando heddiw, ac sy’n cario baich hiraeth neu gwestiynau yn eich calonnau, rwyf am ddweud hyn wrthych yn dyner iawn: nid ydych ar ben eich hun. Rydych chi wedi caru gyda’r holl gariad sy’n bosibl i galon ddynol ei ddal. Mae’r cariad hwnnw wedi’i dderbyn yn llwyr gan Dduw, ac mae’n parhau i fyw yn ei bresenoldeb. Rhyddhewch eich hunain o unrhyw faich o hunan-gyhuddo; mae popeth a wnaethoch i garu Ben yn ddiogel yn y nefoedd. Mae ef yn ddiogel yn nhŷ’r Tad, yn y man lle nad oes mwy o hiraeth, dim ond llawenydd pur, tra bod ei gof yn parhau i ddwyn ffrwyth yma ar y ddaear drwy bob gweithred o garedigrwydd y gwnewch chi yn ei enw. Mae’r cariad hwnnw yn llifo fel dŵr byw, yn union fel y ffynnon a adeiladwyd yn ei enw i helpu’r rhai sydd mewn gwir angen, gan sicrhau bod ei gariad yn parhau i ddyfrhau’r ddaear.

Beth allwn ni ei gario allan drwy’r drws heddiw? Cymerwch un foment i wneud gweithred fach o garedigrwydd ddistaw i rywun arall mewn cof am Benjamin. Efallai mai gair caredig yw hwnnw, efallai mai gweddi ddistaw dros rywun arall, efallai mai dim ond bod yn bresennol i rywun sy’n dioddef. Mae’r holl weithredoedd hyn yn rhan o’r llawenydd y mae Crist yn ei ddal at ei gilydd. Ac wrth i chi gamu allan i olau y dydd, gadewch i heddwch Duw—yr hwn sy’n casglu ei blant dan ei adenydd—lenwi eich calonnau. Mae’r cariad hwnnw yn ddiogel, ac mae Ben yn aros amdanoch chi, yn gwenu o’r nefoedd. Mae’r wledd yn barod, ac mae’r cariad yn dragwyddol. Amen.