Cofadail Sant Pïos o Pietrelcina, Offeiriad

Pan edrychwn ar y byd o'n cwmpas, yn aml iawn mae'n ymddangos fel pe bai popeth yn dibynnu ar gynllunio, ar gronni, ac ar sicrwydd. Rydym yn adeiladu ein bywydau fel pe baem yn paratoi ar gyfer taith hir, yn pacio pob peth y gallwn feddwl amdano rhag ofn y bydd angen. Ond yn Efengyl heddiw, mae Iesu yn troi’r ddeinameg hon ar ei phen. 'Cymerwch ddim byd ar gyfer y daith,' meddai, 'na ffon gerdded, na sach, na bwyd, na arian.' Mae’n orchymyn sy’n swnio’n wallgof i’n meddyliau rhesymegol ni. Sut y gallwn ni fynd heb y pethau sy’n rhoi diogelwch i ni?

Mae’r ddelwedd hon o’r 'daith ysgafn' yn ein hwynebu ni gyda’r gwirionedd am ein bodolaeth. Mae Iesu yn ein gwahodd i ymddiried nid yn yr hyn sydd yn ein sachau, ond yn yr un sy’n ein galw. Pan ddarllenwn am y disgyblion yn mynd o bentref i bentref, rydym yn gweld pobl nad oedd ganddynt ddim ond eu presenoldeb a’r neges a roddwyd iddynt. Roeddent yn rhydd. Roeddent yn agored. Roeddent yn dibynnu’n llwyr ar ddarpariaeth Duw.

Pan feddyliaf am Benjamin Vo, rwy’n meddwl am y math hwnnw o ryddid ysbrydol. Roedd Ben yn fachgen a oedd yn caru trefn a thechnoleg—roedd ei feddwl yn finiog, yn gwybod sut i adeiladu systemau, sut i godio gemau, a sut i ddilyn y llwybr rhesymegol o A i B. Ond y tu ôl i’r holl ddata a’r holl gynlluniau, roedd calon a oedd yn gwybod sut i ollwng gafael. Cofiwch y foment honno pan oedd Ben yn sefyll ar y llwybr symudol yn y ganolfan siopa, yn gwisgo ei grys coch, yn gwenu’n ddistaw wrth ymyl ei frawd Ryan. Roedd yna ryw heddwch naturiol ynddo, y math o heddwch sy’n dod pan nad ydych chi’n poeni am yfory, ond yn byw yn llawn yn yr eiliad sydd gennych chi.

Ond rhaid inni fod yn onest am y galar sy’n dal i aros yn ein calonnau. Mae hi wedi bod yn dri mis ers i Ben fynd adref at y Tad. Mae’r hiraeth yn ddyfnach na’r hyn y gall geiriau ei ddisgrifio. Alan a Thao, rwyf am siarad â chi yn y distawrwydd hwn. Pan fyddwch yn eistedd gartref, pan fydd y gwacter yn y tŷ yn teimlo’n rhy fawr i’w ddwyn, mae’n hawdd iawn i’r meddwl grwydro at y cwestiynau 'pam'. Mae’n hawdd iawn i’r galar droi’n faich o hiraeth na ellir ei leddfu. Ond gwrando ar eiriau’r Diarhebion heddiw: 'Pob gair o eiddo Duw sydd wedi’i brofi; ef yw tarian i’r rhai sy’n llochesu ynddo.' Nid yw Duw yn ddieithr i’ch poen. Nid yw’n bell oddi wrth y cwestiynau sy’n eich poeni. Mae’n dal eich calon fel tarian, yn eich amddiffyn rhag y tywyllwch, yn addo na fydd y cariad a rannoch chi byth yn diflannu.

Ryan, fy mrawd anwyl, rwyt ti’n cario etifeddiaeth o gariad. Mae’r bond rhyngot ti a Ben yn un sy’n mynd y tu hwnt i’r byd hwn. Pan fyddi di’n meddwl am y ffordd yr oeddech chi’n eistedd ochr yn ochr, y giglo a’r wên, gwybydd fod dy frawd yn dy annog di bob cam o’r ffordd. Mae Ben yn dy garu di, ac mae’n dy wylio di gyda balchder. Bydd yn ddewr, bydd yn garedig, a gwybydd fod dy frawd yn dy ddal bob cam o’r ffordd. Mae’r chwilfrydedd hwnnw, y cariad hwnnw at awyrennau, yn dal i hedfan yn dy galon di. Mae’r 'Con Chim Airlines' y byddai Ben yn giglo amdano yn fwy na dim ond breuddwyd; mae’n symbol o’r ysbryd rhydd hwnnw sy’n perthyn i’r nefoedd.

Mae’r Diarhebion yn dweud: 'Rhowch imi ddim ond y bwyd sydd ei angen arnaf.' Mae hwn yn weddi am ddigonolrwydd. Mae’n ein dysgu ni i beidio â chwennych mwy na’r hyn y mae Duw wedi’i roi inni, ond i fod yn ddiolchgar am bob eiliad. Cofiwch y foment honno pan ddywedodd Ben wrthych ei fod eisiau rhoi ei holl gynilion i helpu ei ewythr William. Ni thorrodd y piggy bank, nid oedd angen, ond y weithred o gynnig—y weithred o drosglwyddo popeth oedd ganddo at rywun arall—dyna oedd ei wir gyfoeth. Mae’r cariad hwnnw’n parhau i lifo. Mae’r 'Well of Love' yn Cà Mau, Fietnam, yn dystiolaeth o hynny—dŵr byw sy’n rhoi bywyd i’r tlawd yn enw Ben. Mae ei gariad yn dal i ddyfrio’r ddaear. Mae’r cariad hwnnw’n fwy na’r dagrau. Mae’n fwy na’r hiraeth. Mae’n y grym sy’n dal y sêr yn eu lle ac sy’n dal eich calonnau chi yn ei law.

Nid yw Duw yn ein dedfrydu yn ein galar. Nid yw’n cyfrif ein dagrau fel pe baent yn fai. Mae’n eu casglu yn ei botel, fel y dywed y Salmydd. Mae’n gwybod y pwysau rydych chi’n ei gario. Pan fyddwch yn teimlo’n unig, pan fydd y nos yn hir, cofiwch nad ydych chi’n cerdded ar eich pen eich hun. Mae Ben yn y deyrnas lle mae’r 'last' yn 'first'. Mae ef yn y gwynfyd lle mae’r holl gwestiynau’n cael eu hateb gan gariad. Mae ef yn gorffwys yn y golau y bu’n ei geisio trwy ei holl chwilfrydedd a’i garedigrwydd. Mae’r 'Well of Love' yn Cà Mau yn dŵr byw, yn union fel y dŵr y mae Iesu yn ei addo i’r fenyw wrth y ffynnon. Mae’n dŵr sy’n rhoi bywyd, dŵr sy’n glanhau, dŵr sy’n adfywio.

Beth allwn ni ei gario allan drwy’r drws heddiw? Dewiswch un weithred o garedigrwydd, pa mor fach bynnag. Gall fod yn gair tyner i rywun sy’n drist, neu yn help ddistaw i rywun sy’n cario baich pethau heb i neb wybod. Offrymwch y weithred honno i Dduw yn enw Ben. Gadewch i’w gariad lifo trwoch chi. Gadewch i’w chwilfrydedd fod yn oleuni i chi. Ac wrth i chi wneud hynny, byddwch yn dod o hyd i’r tangnefedd sy’n pasio pob dealltwriaeth. Benjamin Đại Dương Vo, gorffwys yn awr yn y golau. Bydded i’th wên barhau i oleuo ein llwybr, nes i ni gyfarfod eto lle mae’r drych yn cael ei ddileu, a lle mae cariad yn teyrnasu am byth. Mae’r Arglwydd yn eich galw chi heddiw i dilyn, i ymddiried, ac i garu. Dilynwch ef i mewn i’r heddwch, i’r gobaith, ac i’r sicrwydd na fydd y cariad hwn byth yn darfod. Amen.