Pèngetan Santo Pius saka Pietrelcina, Imam

Coba bayangna siji momen sing asring kita lakoni nalika lelungan adoh: kita mriksa tas kita, mriksa dompet, mriksa apa kabeh kebutuhan wis kacumadanan. Kita asring kuwatir yen kita bakal kekurangan. Ing Injil dinten iki, Yesus nimbali para rasul lan menehi dhawuh sing nggumunake: 'Take nothing for the journey, neither walking stick, nor sack, nor food, nor money.' Yesus ora njaluk supaya dheweke dadi wong sing ora duwe apa-apa, nanging Yesus njaluk supaya dheweke dadi wong sing 'percaya' kanthi total. Dheweke kudu ninggalake kabeh rasa aman sing digawe dening manungsa supaya bisa nampa rasa aman sing sejati, yaiku Gusti piyambak.

Benjamin Vo kita, Ben, iku bocah sing seneng banget karo 'sistem'. Dheweke ngerti carane angka-angka lan logika bisa mbentuk jagad iki. Dheweke iku bocah sing pinter, dheweke bisa ngoding aplikasi, ngerti babagan infrastruktur cloud sing rumit, lan duwe imajinasi sing dhuwur babagan 'con chim airlines'. Nanging, sing nggawe Ben dadi istimewa dudu mung kapinterane. Iku carane dheweke ngrungokake urip. Elinga nalika Ben, kanthi tulus, matur marang panjenengan yen dheweke gelem menehake kabeh isi piggy bank-e kanggo mbantu Paklik William sing lagi lara. Ben ora mecah celengan iku, nanging tawarane iku nuduhake sapa sejatine Ben: bocah sing wis 'nindakake' pangandikane Gusti Allah liwat katresnan sing nyata. Dheweke ora mung ngrungokake, dheweke nindakake. Dheweke dadi 'kulawarga' Gusti Yesus kanthi cara sing paling murni.

Nanging, ayo kita jujur. Urip iki asring krasa kaya lelungan sing abot tanpa sangu. Ana 'tembok' sing nggawe kita krasa adoh saka Gusti. Tembok iku bisa dadi rasa kangen sing abot, rasa sepi ing omah sing biyen kebak guyonane Ben, utawa pitakon sing terus mbaleni ing ati: 'Kenapa?' Papa Alan, Mama Thao, lan Ryan, kula ngerti yen wis telung sasi iki—wiwit tanggal 13 Juni 2026—panjenengan ngrasakake 'tembok' iku dhuwur banget. Ana kursi sing kosong, ana swara sing ilang, lan ana kangen sing kadhangkala nggawe kita ngrasa yen kita wis gagal. 'Apa aku kurang njaga? Apa ana sing luput saka pengawasan kita?' Mirengna iki kanthi tulus: Gusti Allah mboten nuding panjenengan. Gusti Allah mboten ngukumi panjenengan. Penyakit sing dialami Ben dudu amarga panjenengan kurang tresna utawa kurang waspada. Panjenengan wis dadi bapa lan ibu sing paling apik, sing ngeterake Ben kanthi katresnan sing murni nganti tekan gerbang Swarga. Panjenengan mboten luput. Buwangen rasa salah iku, amarga Gusti Allah wis nampa Ben kanthi tangan terbuka lan katresnan tanpa wates. Lara sing kaya ngene iki ora teka amarga ana sing salah ditindakake; iki minangka misteri sing ora bisa dijawab dening logika manungsa, nanging mung bisa dirangkul dening katresnan Gusti. Gusti Yesus ngendika marang wong tuwane wong wuta, 'Neither this man nor his parents.' Iki dudu paukuman. Iki dudu kesalahan panjenengan. Panjenengan mboten nate gagal njaga Ben; panjenengan wis nresnani dheweke kanthi sampurna.

Ing waosan kapisan, kita krungu panyuwunan sing apik banget: 'Put falsehood and lying far from me, give me neither poverty nor riches; provide me only with the food I need.' Iki minangka donga kanggo urip sing prasaja, urip sing fokus marang Gusti. Ben, ing limalas taune, wis ngerti yen urip iku dudu babagan dadi 'paling pinter' utawa 'paling sukses', nanging babagan dadi 'paling tresna'. Ben wis 'nyambut gawe' ing kebon anggur Gusti kanthi menehi kabeh sing diduweni, sanajan mung sedhela ing ukuran wektu manungsa. Lan Gusti, sing Maha Loman, nampa Ben menyang kamulyan-Ne. Ben saiki wis ana ing papan sing ora ana maneh lara, ora ana maneh rumah sakit, mung ana katresnan sing murni.

Ben saiki dadi malaekat sing njaga panjenengan kabeh. Apa panjenengan bisa mbayangake Ben, kanthi esem sing manis, lagi ngomong babagan 'con chim airlines' karo para malaekat? Dheweke isih Ben sing padha, bocah sing seneng pesawat, bocah sing seneng ngrungokake crita-crita bapakne sing lucu, bocah sing tansah nggawa kabungahan. Ryan, adhi sing dadi kanca paling raket kanggo Ben... Kowe saiki dadi 'penjaga' warisane Ben. Elinga yen Ben tansah ana ing njero atimu. Nalika kowe nyawang langit lan ndeleng pesawat sing mabur, elinga yen Ben ana ing kono, ing papan sing luwih dhuwur, luwih bebas, lan luwih cerah. Terusna sinau, terusna ngguyu, lan terusna dadi bocah sing apik, nresnani Papa lan Mama kanggo wong loro. Kowe ora dhewe, Ryan. Ben nggatekake kowe saben wektu. Ben wis nindakake pangandikane Gusti kanthi menehi katresnan, lan saiki kowe sing nerusake 'penerbangan' katresnan iku ing bumi iki.

Warisan Ben terus mili. Liwat 'Giếng Gioan Baotixita'—sumur banyu resik ing Cà Mau—banyu sing nyegerake wong akeh iku dadi tandha manawa katresnane Ben ora bakal mati. Kabecikan-kabecikan cilik sing ditindakake kanthi sepi ing jenenge Ben nuduhake manawa uripe sing singkat wis dadi berkah sing nyata. Ben wis dadi ragi katresnan sing terus ngembang ing donya iki. Ben wis dadi 'kulawarga' Gusti Yesus sing sejati, sing ora mung ngrungokake, nanging nindakake katresnan nganti pungkasan.

Nalika panjenengan metu saka ruangan iki, gawaa siji bab cilik iki: mandhega sedhela, ambegan kanthi tenang, lan elinga eseme Ben. Gusti Allah ora ninggalake panjenengan. Gusti Allah ngrangkul panjenengan ing saben luh sing tiba. Ben wis ana ing ngarsane Gusti, nunggu panjenengan kabeh ing pungkasaning dalan. Terusna urip, terusna nresnani, lan terusna percaya yen katresnan iku luwih kuat tinimbang pati. Mugi katentreman Dalem Gusti tansah nunggil ing ati panjenengan sedaya. Amin.