Dinten Jumuah, Pekan Biasa XXV

Coba bayangna, ing sawijining sore sing tenang, ana bocah lanang sing lagi lungguh ing pinggir dermaga, mripate fokus banget nyawang kahanan ing sakubenge kanthi rasa penasaran sing jero. Iku Benjamin Vo kita. Ben iku dudu bocah sing mung nampa donya apa anane, nanging dheweke bocah sing tansah nyoba ngerteni 'carane' kabeh iku bisa mlaku. Saka logika matematika sing rumit nganti sistem cloud sing dadi duniane bapakne, Ben tansah nggoleki jawaban. Nanging ing tengah-tengah kapinteran sing nggumunake iku, Ben tansah nggawa siji barang sing paling aji: ati sing alus lan kebak katresnan. Ben iku bocah sing ngerti yen ing jagad iki, dudu pintere otak sing dadi puncake, nanging jero-jerone rasa tresna marang liyan.

Ing waosan kapisan dinten iki, kita krungu tembung sing wis akrab nanging asring krasa abot ing ati kita: 'Wonten titi mangsanipun kagem sedaya bab, lan wonten wekdalipun kagem sedaya bab ing ngandhap langit.' Ana wektu kanggo lair, lan ana wektu kanggo seda. Ana wektu kanggo ngguyu, lan ana wektu kanggo nangis. Nalika kita maca tembung-tembung iki, kita asring mandheg ing tembung 'seda'. Kita mandheg ing rasa kangen sing isih krasa anyar, telung sasi wiwit tanggal 13 Juni 2026. Kita mandheg ing kursi sing kosong ing meja makan, ing kamar sing sepi, ing kangen sing kadhangkala ngebaki ati tanpa diundang.

Nanging, coba rungokna maneh: 'Gusti sampun damel sedaya bab trep ing titi mangsanipun, lan sampun masang kalanggengan ing manahipun manungsa.' Gusti ora mung nggawe wektu sing winates; Gusti masang 'kalanggengan' ing atine Ben, lan ing atine panjenengan sedaya. Ben, sing seneng banget karo pesawat lan 'con chim airlines', saiki wis ngerti apa tegese kalanggengan iku. Dheweke ora ilang; dheweke mung wis ngliwati titi mangsa sing paling pungkasan, mlebu menyang 'Banquet of Heaven' sing dadi panggonan sing paling indah.

Ayo kita jujur. Urip iki asring krasa kaya pitakon Yesus ing Injil dinten iki: 'Miturut panemu wong akeh, Aku iki sapa?' Kita asring nggoleki jawaban ing donya iki, nanging jawaban sing sejati mung ana ing sesambungan pribadi karo Gusti. Nalika Petrus mangsuli, 'Kristus kagunganipun Gusti Allah,' dheweke ngakoni yen Yesus iku dudu mung nabi, nanging Gusti sing nanggung kabeh lara lan kabeh kabungahan kita. Lan Yesus banjur ngendika babagan kasangsaran, penolakan, lan kebangkitan. Iki minangka dalan sing uga kudu kita lakoni: dalan sing ngliwati lara, nanging ora mandheg ing lara. Dalan sing tumuju marang kebangkitan.

Papa Alan, Mama Thao, lan Ryan, kula ngerti yen wis telung sasi iki panjenengan ngrasakake 'wektu' sing krasa abot banget. Kadhangkala, panjenengan ngrasakake kangen sing kaya ombak sing nggulung, utawa pitakon sing terus mbaleni ing ati: 'Apa aku kurang njaga? Apa ana sing luput?' Mirengna iki kanthi tulus: Gusti Allah mboten nuding panjenengan. Gusti Allah mboten ngukumi panjenengan. Penyakit sing dialami Ben dudu amarga panjenengan kurang tresna utawa kurang waspada. Panjenengan wis dadi bapa lan ibu sing paling apik, sing ngeterake Ben kanthi katresnan sing murni nganti tekan gerbang Swarga. Panjenengan mboten luput. Buwangen rasa salah iku, amarga Gusti Allah wis nampa Ben kanthi tangan terbuka lan katresnan tanpa wates. Lara sing kaya ngene iki ora teka amarga ana sing salah ditindakake; iki minangka misteri sing ora bisa dijawab dening logika manungsa, nanging mung bisa dirangkul dening katresnan Gusti. Gusti Yesus ngendika marang wong tuwane wong wuta, 'Neither this man nor his parents.' Iki dudu paukuman. Iki dudu kesalahan panjenengan. Panjenengan mboten nate gagal njaga Ben; panjenengan wis nresnani dheweke kanthi sampurna.

Ben, bocah sing seneng banget karo 'con chim airlines', saiki wis mabur menyang papan sing luwih dhuwur. Elinga crita nalika Ben, kanthi tulus lan tanpa diprentah, matur marang panjenengan yen dheweke gelem menehake kabeh isi piggy bank-e kanggo mbantu Paklik William sing lagi lara. Ben ora mecah celengan iku, nanging tawarane iku dadi bukti yen atine Ben wis 'sugih' karo katresnan. Dheweke ora mikirake awake dhewe, dheweke mung mikirake wong sing ditresnani. Ben wis 'nyambut gawe' ing kebon anggur Gusti kanthi menehi kabeh sing diduweni, sanajan mung sedhela ing ukuran wektu manungsa. Lan Gusti, sing Maha Loman, nampa Ben menyang kamulyan-Ne. Ben saiki wis ana ing papan sing ora ana maneh lara, ora ana maneh rumah sakit, mung ana katresnan sing murni.

Ryan, adhi sing dadi kanca paling raket kanggo Ben... Kowe saiki dadi 'penjaga' warisane Ben. Elinga yen Ben tansah ana ing njero atimu. Nalika kowe nyawang langit lan ndeleng pesawat sing mabur, elinga yen Ben ana ing kono, ing papan sing luwih dhuwur, luwih bebas, lan luwih cerah. Terusna sinau, terusna ngguyu, lan terusna dadi bocah sing apik, nresnani Papa lan Mama kanggo wong loro. Kowe ora dhewe, Ryan. Ben nggatekake kowe saben wektu. Ben wis nindakake pangandikane Gusti kanthi menehi katresnan, lan saiki kowe sing nerusake 'penerbangan' katresnan iku ing bumi iki.

Warisan Ben terus mili. Liwat 'Giếng Gioan Baotixita'—sumur banyu resik ing Cà Mau—banyu sing nyegerake wong akeh iku dadi tandha manawa katresnane Ben ora bakal mati. Kabecikan-kabecikan cilik sing ditindakake kanthi sepi ing jenenge Ben nuduhake manawa uripe sing singkat wis dadi berkah sing nyata. Ben wis dadi ragi katresnan sing terus ngembang ing donya iki. Ben wis dadi 'kulawarga' Gusti Yesus sing sejati, sing ora mung ngrungokake, nanging nindakake katresnan nganti pungkasan.

Nalika panjenengan metu saka ruangan iki, gawaa siji bab cilik iki: mandhega sedhela, ambegan kanthi tenang, lan elinga eseme Ben. Gusti Allah ora ninggalake panjenengan. Gusti Allah ngrangkul panjenengan ing saben luh sing tiba. Ben wis ana ing ngarsane Gusti, nunggu panjenengan kabeh ing pungkasaning dalan. Terusna urip, terusna nresnani, lan terusna percaya yen katresnan iku luwih kuat tinimbang pati. Mugi katentreman Dalem Gusti tansah nunggil ing ati panjenengan sedaya. Amin.